กัณฑ์สองสมคำพร
เป็นดุจผุสดี
สญชัยไทธิราช
ราชินีศรีโสภา
โอรสยศกำจร
ชายานามมัทรี
กัณหาธิดาราช
มงคลคชาชัย
กาลิงคราษฎร์รัฐ
พราหมณ์ทูตพูดพระคุณ
มอบชัางปัจจัยนาค
กาลิงครัฐสถาวร
ธานีสีวีราษฎร์
ร้องทุกข์ปลุกระดม
สัญชัยบรมนาถ
โอรสยศไกร
มัทรีมีใจภักดิ์
ขอไปไม่เกรงแกลน
พระนางผุสดี
หลานลูกถูกประชา
แจ้งคดีศรีสะใภ้
เสือช้างกลางอารัญ
งูพิษมีฤทธิ์มาก
ยืนยันคำบรรยาย
กัณฑ์นี้ที่เรียกขาน
จบกัณฑ์ลงทันใด
"ร้อยสามสิบสี่คาถา"
อิ่มบุญหนุนประคอง |
ณ
นครรัฐสีพี
มีประสงค์จำนงมา
บรมนาถครองพารา
นามอนุชผุสดี
เวสสันดรแห่งสีวี
ชาลีบุตรดุจหทัย
พราวพิลาสงามพิไล
ปัจจัยนาคมากมีบุญ
เกิดข้องขัดขาดพิรุณ
การุณเทศเวสสันดร
โดยสถลมารคคืนนคร
เหมือนก่อนกาลสำราญรมย์
ชนในชาติไม่ชื่นชม
สมเด็จเจ้าเข้าพระทัย
ฟังเสียงราษฎร์ตัดอาลัย
ให้เนรเทศพ้นเขตแดน
บริรักษ์ยามขาดแคลน
แสนห่วงใยในภัสดา
มีความรักเป็นหนักหนา
มติให้จำไกลกัน
ท่านว่าไว้ในหิมวันต์
พรรณามากยากอันตราย
กระทั่งทากหลากยุงลาย
หมายยับยั้งให้กลับใจ
"หิมพานต์" พนาลัย
"ตวงพระธาตุ" พิณพาทย์กลอง
เจ้าภาพมาประเคนของ
จองกัณฑ์นี้ดีอุดม |