"กัณฑ์ที่สิบสอง" สำคัญ
คุ้มกันกษัตริย์สู่เมือง
รัฐสีพีราษฎร์รุ่งเรือง
สะดวกสบายบทจร
ยกพ้นเขตพระนคร
มุ่งสู่วงกตหิมพานต์
จวนถึงอาศรมสถาน
พาให้พระนึกคำนึง
ฤๅมีอันตรายมาถึง
ทูลว่ามารับกลับวัง
สมตามคำพรพลัง
เห็นจริงตามคำพระนาง
พลันกองทัพถึงปลายทาง
ตื้นตันกรรแสงสุดทรง
ทั้งหกกษัตริย์สลบลง
ตามองค์สู่วิสัญญี
เกิด "ยุคันตวาต"
ทันที
บันดาล "โบกขรพรรษ" ลงมา
หกกษัตริย์ฟื้นคืนกายา
ต่างตื่นฟื้นสมประดี
รับกลับสู่กรุงสีพี
นำทัพนับหมื่นคืนนคร
พิณพาทย์ทำ
"เพลงตะนอน"
"สามสิบหกคาถา" ธรรมมันต์ |
พลหกสิบพัน
ทำทางประเทือง
เข้าพงดงดอน
เสียงสนั่นพนานต์
มัทรีทราบจึง
พระองค์ทรงฟัง
พบพร้อมกันพลาง
ไพร่หลเต็มพง
อินทราธิบดี
ไพร่พลพลอยหา
"ฉกัษตริย์" ฉัตรีย์
ถวายกัณฑ์อากร
|