อ่านหน้า1     อ่านหน้า2     อ่านหน้า3     อ่านหน้า4     อ่านหน้า5

โชคชะตา...อยู่เหนือความเชื่อ...ท้าทายพระเจ้า…ยิ้มเย้ยซาตาน

น้ำตากลั่นกรองมาจากหัวใจ น้ำตาพูดแทนหัวใจ

ปฏิกิริยาลูกโซ่ที่ถูกจุดชนวนด้วยน้ำตา อนุภาพจะร้ายแรงสักปานใด

ความเชื่อมั่นเท่านั้นที่สามารถบำบัดโรคร้ายในใจ
แต่จะหาได้จากที่ใด...กลางใจร้าวราน...มีอยู่ด้วยหรือ

นกเจ็บจะร่อนบินไปได้ไกลสักแค่ไหน ถ้าไม่มีสายลมคอยช่วยพยุงใต้ปีก

ชีวิตมีองค์ประกอบมากกว่าหนึ่ง...และหนึ่งนั้น......มีมากกว่าหนึ่ง...

คำร่ำลา ความปวดร้าวของผู้จากไป ความอาลัยของผู้อยู่
สายใยสุดท้ายแห่งความผูกพัน

นิยามชีวิตไม่เคยลงตัว ไม่ว่าจะใช้ทฤษฎีใด...

ชีวิตไม่เคยถูกกำหนดไว้ในแผนผัง ไม่เคยมีใครเคยพบลายแทงกับดักชีวิต

เวลาเท่านั้นที่อาจจะตอบได้หมดทุกคำถาม   แต่ชีวิตจะรอคอยได้นานสักแค่ไหน

หลอกผู้อื่นได้...หลอกตัวเองได้...หลอกพระเจ้าได้...

เพราะวันวานไม่อาจหวนคืน วันนี้จึงเป็นเช่นนี้ พรุ่งนี้และวันต่อๆไป
เพียงแค่คิดก็ร้าวลึก...ก่อนแล้ว

ความทรงจำ สุสานแห่งปัจจุบัน บ้านนิรันดร์ของอดีต
รอคอย...วันนี้...พรุ่งนี้

สุสานใจไม่เคยร้างไร้ แผลแล้ว...แผลเล่า...ที่ขุดลงกลางใจเพื่อฝังกลบความหลัง
เพื่อที่จะลืม...เพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด

ความรักขาวสะอาด...บริสุทธิ์ แต่เพราะมีรากเหง้ามาจากหัวใจจะ
ด่างจะดำไปบาง...จะเป็นไร

ลองค้นดูเถิดในหัวใจรกรักแต่
ต้องระวังสักนิดอาจจะมีอสรพิษซ่อนอยู่ในนั้นด้วยก็ได้

สุขในฝันกอดจันทร์ละเมอ...คืบเดียวเธอ...ใยห่างกันแสนไกล

ครั้งแล้ว ครั้งเล่า...ที่ความรักถูกเหยียบย่ำ ครั้งแล้ว ครั้งเล่า...ที่ความรักถูกลบหลู่ดูหมิ่น
...มนต์รักไม่เคยเสื่อมสิ้น...

ไม่ใช่แค่ไกลจนเกินฝันแต่ฝันนั้นยังไกลเกินกว่าจะจินตนาการ...
ไกลเกินกว่าที่จะวาดวิมานในอากาศ

ระหว่างความฝันกับความจริง...แค่เปลือกตาเท่านั้นที่กั้นไว้

สายน้ำแห่งความจริง...เชี่ยวกราดเกินกว่าความรัก...จะขวาง

ความรักบงการแล้ว...หัวใจก็พร้อมยอมสวามิภักดิ์...แล้วด้วย...เช่นกัน

หากน้ำตาพูดได้...คงครวญคราง...โหยไห้
ไหว้วอน...ร้องขอได้ โปรดเถิด...เจ็บเหลือเกินทรมานเหลือเกิน...

*** จากเรื่อง แสนยานุภาพแห่งการรอคอย : นันทวิสาร เขียน
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2538

กลับหน้าหลัก คลิกที่นี่>>>