ปรัชญาชาวบ้าน

ลองสังเกต ชีวิตของคนที่ขัดสนลำบาก
มันมาจาก ชีวิตที่ขาดความอดทน
คนมีปัญญา รู้จักทำใจให้เป็นสุข
แม้แต่ในเรื่องที่ไม่น่าสุข
คนโง่...
สามารถทำใจให้เป็นทุกข์ได้
แม้ในเรื่องที่ไม่น่าทุกข์
เป็นสุขง่าย เป็นทุกข์ยาก
เห็นเขาสุข พลอยสุขด้วย
เห็นเขาทุกข์ คิดช่วยเหลือ
เมื่อได้ลาภ ได้ยศ ได้สรรเสริญ หรือได้สุข
จิตใจไม่ฟูจนเกินไป
เมื่อเสื่อมลาภ เสื่อมยศ ถูกนินทา หรือได้ทุกข์
จิตใจไม่ห่อเหี่ยวจนเกินไป
นี่คือจิตใจของคนที่พัฒนาแล้ว
การกินเมื่อหิว เป็นความต้องการของร่างกาย
การกินเมื่ออยาก เป็นความต้องการของกิเลส
เราต้องเลือกเอาเอง
จะกินเพื่อร่างกาย หรือกิเลส
คาถาที่ควรมีไว้ประจำใจ เมื่อจะซื้อของกินของใช้
ให้ท่องคาถาว่า จำเป็นไหม จำเป็นไหม
ถึงจะรู้ร้อยเรื่องพันเรื่อง ก็ไม่สู้รู้เรื่องดับทุกข์
ถึงจะทำได้ร้อยอย่างพันอย่าง
ก็ไม่สู้ทำใจ....
การที่ถูกเขาโกงบ้าง ถูกใส่ร้ายบ้าง
ถูกกลั่นแกล้งบ้าง ควรคิดว่าดีเหมือนกัน
ชีวิตจะได้ไม่เซ็ง
เป็นความตื่นเต้นอย่างหนึ่ง
ที่ไม่ต้องลงทุนไปดูการแสดง
หรือไปดูการแข่งขัน
ทำงานเพราะต้องทำงาน
กับทำงานเพราะรักงาน
ให้ความรู้สึกที่ต่างกัน
และให้ผลงานที่ต่างกันด้วย
ถ้าก้าวพลาดไปหนึ่งก้าวจะเป็นไร
เพราะยังมีก้าวใหม่ที่มั่นคง
ถ้าขาดความพยายามแล้ว
อย่าว่าแต่เข็ญครกขึ้นเขาเลย
แม้แต่เข็ญครกลงเขา ก็ไม่มีทางทำได้
เขาด่าว่าไม่กี่คำ ทนไม่ได้ แต่นำเรื่องที่เขาด่าว่า
ไปขึ้นโรงขึ้นศาลเป็นปี ทนได้
บางทีไปทำร้ายเขา ฆ่าเขา
จนต้องติดคุกหลายปี ทนได้
นี่คือ...
เรื่องแปลกแต่จริงของมนุษย์
โลกสว่างด้วยไฟ ใจสว่างด้วยแสงธรรม
บ่นแล้วหมดปัญหาก็น่าบ่น บ่นแล้วมีปัญหา
ไม่รู้จะบ่นหาอะไร
การขอที่ไม่ต้องละอาย คือ ขอโทษ
การให้ที่ไม่ต้องออกอะไรเลย
คือ การให้อภัย
แสงธรรมส่องใจ แสงไฟส่องทาง
อย่าสัญญากับใครง่ายๆ
ถ้าไม่มั่นใจว่าจะทำได้ตามสัญญา
สัญญาแล้วไม่ทำตามสัญญา
เหมือนวาจาทารก เพียงส่งเสียงออกมา
แต่หาสาระและความมหายไม่ได้
ทั้งยังทำลายเกียรติภูมิของตนเองด้วย
เมื่อเกิดเป็นคน ต้องอยู่ร่วมกับคน
จึงต้องกระทบกระทั่งกันบ้าง เป็นเรื่องธรรมดา
คำชมนั้นแสนหวาน ใครๆก็ชอบ
คำตินั้นขม ไม่มีใครชอบ
แต่ผู้มีปัญญา สามารถนำคำติ
มาแก้ไขพัฒนาตนเองได้
กะทิยิ่งเคี่ยวยิ่งมัน กะท้อนยิ่งทุบยิ่งหวาน
ชีวิตยิ่งพบปัญหายิ่งฉลาด