สุภาษิตจีน :: ห้องหมื่นกระบี่

(2)

ชัยชนะที่สูงค่า คือชนะใจตนเอง
ช่วยตนเองให้หนัก ดีกว่าช่วยคนอื่นให้มาก
ชมด้วยคำหลอกไม่สำเร็จเท่าด่าด้วยคำจริง
ชายไร้ญาติ เพราะภรรยาจะไร้ค่าในครอบครัว
ชีวิตคนเราอยู่ได้เจ็ดวัน
ชีวิตคือความเศร้าในคนทุกข์ คือความสนุกในยามฝัน
ชีวิตเสือมีลาย ชาติชายมีชื่อ

ดนตรี คืออารมณ์ของสวรรค์
ดินไม่อวดว่ากว้าง ฟ้าไม่อวดว่าสูง
ดีใจกับเสียใจมีคำตอบว่าจากไป และกลับมา
ดูด้วยตาหนึ่งครั้ง ดีกว่าฟังมาร้อยหน
เดือนหงายไม่นอน เดือนดับไม่ตื่น
ได้เกียรตินั้นง่าย รักษานั้นยาก
ได้เห็นรอยยิ้มดีกว่าได้ฟังเสียงร้อง
เดินด้วยขาตนเอง ดีกว่ารอคนมาพยุง

ทรัพย์สินถ้ายึดติด ชีวิตก็ไม่สุข
ท้อแท้จะผิดหวัง ลังเลจะแพ้พ่าย
ทองคำถ้าอยู่ ผ้าขี้ริ้วก็ไร้ค่า คนถ้ามีวิชาก็สูงส่ง
ทำงานอย่าหยุดชีวิตไม่อับจน
ทำดีอย่าหวังสิ่งตอบแทน
ทำบุญเอาหน้า แต่งหน้าหลอกตัว
ที่ใดมีคนที่นั่นมีชีวิต
ทุกคนล้วนซึ้ง ในวจีที่ออกมาจากใจ

ธรรมใดก็ไม่เกิดถ้าไม่ทำ
ธรรมชาติย่อมตายด้วยธรรมชาติ
ธรรมชาติของคนคือต้นไม้บนภูเขา
ธรรมเนียมประเพณี อย่ามองข้าม
ธรรมชาติของสตีร คือบุรุษที่เคียงข้าง
ธรรมชาติทั้งหลายจะยิ่งใหญ่ ถ้าใจรักษาธรรม
ธรรมชาติแห่งจิต คือเวลาที่อมตะ
ธรรมชาติของนก คือความอิสระ

นกฉลาดเลือกต้นไม้ควรเกาะ
นกที่สวย กรงยิ่งมาก
นกในมือหนึ่งตัว นกในมือนับล้าน
นรกอยู่ในใจ เกิดได้แม้สวรรค์มาหา
น้ำอยู่ที่ใด ปลาอยู่ที่นั่น
น้ำตามีวันหยุด น้ำใจไม่มีวันหมด
นิ่งเป็นภูเขา ราชายังมาหา
ในความทุกข์ยังมีความสุข

บนเส้นทางที่ยาวไกล ยังมีขวากหนามมากมาย
บนถนนที่เรียบยาว อาจเจอตอโดยฉับพลัน
บวชผ้าเหลืองก็เสียหาย สึกผ้าลายก็เปลือง
บ้านอยู่ที่ไหน หัวใจอยู่ที่นั่น
บาปเป็นรากเหง้า ของความทุกข์
บิดาคือธนาคาร ที่บุตรถอนเงินโดยไม่ต้องฝาก
บินสูงก็หนาว ตกลงมาก็เจ็บ
บุคคลใดไม่มีเพื่อน บุคคลนั้นไม่มีสังคม

ปกครองบ้านได้ ปกครองเมืองอยู่
ประชาชนถือคำพูด ผู้พิพากษาถือตัวหนังสือ
ประโยชน์อย่ามาก จิตใจจะล้น
ปรัชญาคนวัยดึก คือสำนึกคนวัยหนุ่มสาว
ปากกามีน้ำหมึก เข้มกว่าเลือดบนคมดาบ
ปลูกดอกไม้เป็นปี ได้ชมเพียงสิบวัน
ปวดกายยังมีวันหาย ปวดกายเจ็บไม่ลืม
เป็นดวงใจของคนแก่ ดีกว่าเป็นทาสชายหนุ่ม

คลิกอ่านต่อหน้า 3