กรุงานเขียนเก่า 1  กรุงานเขียนเก่า 2  กรุงานเขียนเก่า 3 กรุงานเขียนเก่า 4  กรุงานเขียนเก่า 5  กรุงานเขียนเก่า 6

   
ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน เข้าสู่ มุมนักเขียน

         ท่านระพินทรนาถ ฐากุร เคยกล่าวเอาไว้ว่า "ท่านจะไม่รู้จักกวีเลย หากจะอาศัยแต่ประวัติชีวิต" ผมค่อนข้างจะเห็นด้วยทีเดียวนักเขียนส่วนใหญ่ต้องการนำเสนอแนว ความคิด และงานของตนเองมากกว่าจะประกาศตัว จริงๆแล้วผมก็ไม่ได้โด่งดังอะไร ก็แค่คนไร้ชื่อเสียง ปุถุชนอย่างเราๆท่านๆ ผมเพียงแค่อยากจะเผยแพร่งานเขียนของตัวเอง ก็เท่านั้นไม่ได้คิดจะปันส่วนจากตลาดหรือโล่รางวัลอะไร แค่ใช้เวลาว่างทำในสิ่งที่คิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์ กับตัวเองและสังคม หวังว่าท่านทั้งหลายจะได้อะไรบ้างจากการแวะมา ไม่เช่นนั้นแล้ว ทั้งหมดนี้...ก็คงจะสูญเปล่า ผมเพียงแต่หวังว่า เราทุกคนจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้บนโลกซึ่งเปรียบ เสมือนบ้าน ของเราใบนี้ ด้วยความรู้สึกที่ดี ประดุจดั่งกินข้าวจากหม้อใบเดียวกัน

                                       สารถี แห่งลุ่มแม่น้ำเพชร
   

ความฝันจากนิทาน
คำขอที่ช่วยกำจัดแม่มดและรักษาชีวิตเพื่อนของให้มีความสุขตลอดมา
เบญญทิพย์  พุทธศาวงษ์ : เขียน

เสบียงทาง
ในการเดินทางไกลของชีวิต ที่มีการเวียนว่ายตายเกิด ถ้าหากเราไม่เตรียมพร้อมในการเดินทางไว้ เราก็จะเป็นผู้ขาดแคลนขัดสนและอดอยาก
โดย: ดอกแก้ว

ความรักของคนที่ไม่เคยรู้จักรักที่แท้จริง
ก็แค่ทนเหงา ทนอ้างว้าง ทนปวดร้าวบ้างในบางเวลา แต่ก็ไม่ต้องมานั่งโศกากับคำว่า “เสียใจไปจนตาย”
Rungtawan suesuwan  : เขียน

กระบี่มังกรดำ ดาบมังกรทอง
(ตอน วันแรกแห่งการเดินทาง)
CK   W. : เขียน 

ดุจความฝันที่พลันหายไปในวังวน
บางครั้งเราอาจจะเหงา กับการที่ต้องอยู่คนเดียว แต่... ทุกๆครั้งที่เราเหงา เราก็ไม่เคยเจ็บปวดใจ  ไม่ต้องหวาดระแวง... เหมือนตอนที่เรารักและหวงแหนใครคนหนึ่ง     รวมบทกวี

เพื่อนของฉันวันนี้เธอเปลี่ยนไป
ฉันได้เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดสิ้น เธอเป็นเพียงมิตรเทียมในสายตาของฉัน   แม้ว่าหนหลังความเป็นเพื่อนที่ดูงดงามวันนี้มันได้จางลงไม่มีวันหวนให้กลับคืน
สุมาลี แซ่โล้ว : เขียน

ครวญ
ความรักคือ ธรรมชาติ ธรรมชาติคือ ความรัก ธรรมชาติของคนทุกคนคือ ความรัก
ครุฑ : เขียน

บทกวีไม่มีวันตาย
ก้าวไปเถิดก้าวไปข้างหน้า   ก้าวไปเถิดก้าวไปหาฝัน   ก้าวไปเถิดก้าวไปพร้อมกัน ก้าวให้ทันส้วมนั้นอยู่อีกไกล.
อมรเวช : เขียน

ธรรมะของนักโทษประหาร
นี่คือชีวิตและจิตวิญญาณของนักโทษกลุ่มหนึ่งที่กำลังรอคอยโทษประหารชีวิต   ณ  คุก
ประเทศมาเลเซีย   เขาทั้งหลายกำลังสำนึกถึงบาปบุญคุณโทษที่ได้ก่อกระทำมาแต่หนหลัง
แต่กำลังใจและจิตวิญญาณของเขาเหล่านั้นแข้มเข็ง   มั่นคง   ไม่หวั่นไหวแม้กระทั่งความตาย
เมื่อได้สดับฟังพระธรรมคำเทศนาจากนักบวชผู้ทรงศีลบริสุทธิ์
หลอขี้โม้ : เขียน 

ธรรมะของนักโทษประหาร (2)
อาตมานั่งคุกเข่าต่อพระพัตรพระพุทธรูป ดวงตาของอาตมาคลอด้วยแววน้ำตาแห่งความสงสาร และเมตตา
หลอขี้โม้ : เขียน 

ไม่ได้บ้าแต่ว่าปวดใจ
รวมบทกวีสั้นของหลายคน

มองดูต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งให้ดี มันอาจจะมีผลแอปเปิ้ลอยู่ห้าร้อยผล
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...ไม้ไผ่ : เขียน

ตราบเท่า...ที่ยังรัก
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะแถมอะไรที่มันทำให้เจ็บให้มองไม่ชัด ก็จะหลุดออกไปด้วย  วรา : เขียน

จุดจบของเรื่อง...แต่ไม่ใช่จุดจบของความรัก
ชาเย็น : เขียน

สักวัน...
...ตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง
ขิมน้อย เขียน

หนุ่มผมยาวกับสาวแห้ว
ผมแหละถ้าตัดซะก็กลายเป็นผู้ชายผอมๆ ขาวๆ คนนึงเท่านั้นเอง ได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้
เอ็นดู  เขียน

เ มื่ อ ฉั น พ บ เ ธ อ
บางสิ่งบางอย่างในชีวิต ได้เปลี่ยนไป จนบางครั้ง แอบคิดไปว่า ชีวิตจะดำเนิน ไปได้อย่างไรโดยปราศจากเธอ นั่นเองที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า...รักเธอเหลือเกิน.
(กลอนประกวด)

วั น ว า น ยั ง ห ว า น อ ยู่
วันวานซึ่งแม้จะผ่านไปนาน เท่าใดกลับยิ่งชัดเจนตราตรึง (เรื่องสั้นประกวด)

สายฝน
อยากให้ฝนที่หล่นมาช่วยข้าฯบ้าง
ช่วยชะล้างเอาจิตใจที่หมองศรี
ให้ไหลลึกลงไปในวารี
จะได้มีแต่ความสุขทุกคืนวัน
กวีนิรนาม : เขียน

ในที่สุด ( In the  end )
จินตนาการอันสวยงาม   กับความจริงที่โหดร้าย....มันแตกต่างกันสิ้นเชิง
surakan  poolkerd : เขียน

ฉันเองที่เป็นอยู่
อีกครั้ง....ฉันเองต้องยอมจำนนต่อสภาพของฉัน (ที่เป็นอยู่) เป็นการดำรงชีวิตที่ยากลำบาก (เพราะชีวิตไม่มีความหมายอะไร)
surakan  poolkerd : เขียน

บางครั้ง
ไม้ไผ่ ::  เขียน
การควบคุมอารมณ์ต่างๆ มิให้พลุ่งพล่านมันเป็นเรื่องยาก แม้เราจะมองเห็น รู้สึกได้ แต่มิอาจควบคุมมันได้ง่าย

เก็บมาคิดเก็บมาเขียน
โดย : วุฒินันท์  กันทะเตียน

เก็บมาคิด เก็บมาเขียน (2)
วุฒินันท์ กันทะเตียน ::  เขียน
เจ็บจริง ก็เพียงแค่ร่างกาย แต่เจ็บใจ เหมือนตายทั้งเป็น

เรื่องสั้นที่ไม่มีวันจบ  มะลิลา : เขียน
สิ้นแล้วสิ้นเวลา  สิ้นพักตราสิ้นปราศรัย  เจ้าสิ้นชีพแม่แทบสิ้นใจ น้ำตารินไหลปานดวงใจขาดรอน

ความรัก ฤดูหนาวกาลเวลา บางสิ่งในใจ
มนุษย์เมื่อครั้งยังแยาว์และแข็งแรง มีความฝัน มีความทุกข์ มีความสุข มีรอยยิ้ม มีน้ำตา มีอุดมการณ์ มีความรัก และเป็นประโยชน์ เมื่อครั้งแก่ชรา ไร้เรี่ยวแรง อ่อนแอ ไม่ใช่ความผิดของมนุษย์ที่เปลี่ยนแปลง แต่เป็นเพราะกาลเวลาที่ทำให้มนุษย์เปลี่ยนไป บางสิ่งในใจ :: เขียน

มิตรภาพ
เราอาจจะต้องใช้ถ้อยคำนับร้อยนับพัน เพื่อบอกเล่าความรู้สึกให้ใครสักคนได้รับรู้ แต่สำหรับใครบางคน …. แววตากลับบอกเล่าเรื่องราวได้มากกว่านั้น   จิตราภรณ์  จันทศร : เขียน

 ใหม่ : เขียน
    

ดาวลูกไก่ (นิทาน..แม่ลูก)   วรา : เขียน     

เจ้านกพิราบ  เอิง เขียน
นกที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวแทนแห่ง เสรีภาพคงอยากมาอยู่ใกล้ๆกับคนที่เคยเรียกร้องเสรีภาพ ใกล้ๆ กับที่ถนน 14 ตุลา

รัก... ฟ้า  เขียน.
ยังคงมีน้ำตาอยู่ทุกวัน ในยามคิดถึง และจะยังคงเป็นอย่างนี้ตลอดไป รักเหลือเกิน...

ในความคำนึง
ความคิดถึงไม่มีอะไรเป็นเครื่องตวงวัด ความคิดถึงไม่ได้จำกัดว่า จะมาคิดถึงได้ต่อเมื่อถึงเวลา แห่งการจากไป เท่านั้น   พิงค์ภัทร : เขียน

ดาวดวงไหน... คืนนี้ ฉันนั่งมองดาว มองหาดาว เขาจากไปนานแล้ว แต่ฉันยังคงคิดถึงเขาอยู่ ดาวจ๋า ดาวดวงไหน บอกฉันได้ไหม
ขิมน้อย เขียน.  

ความทรงจำ.....กับเวลา
เวลาพาเรามาเจอ เวลาพาเรามารัก
เวลาพาเรา ให้เรียนรู้   สายสุนีย์  คำฟู เขียน.

The end of the world
ฉันตื่นขึ้นมาในรู่งอรุณของวันหนึ่ง และฉันตระหนักได้ว่า..ทุกสิ่งยังคงเป็นไป ฉันไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจ ว่า..ชีวิตจะดำเนินต่อไป..ได้อย่างไร
เปลือกไม้ : แปล

ความมืดยามราตรี 
สายน้ำนิ่งเฉยสายลมเงียบงัน
สายฝนโปรยพลันเมฆาตั้งเค้า
พายุโหมหนักโหมหักรุมเร้า
ผ่านพ้นยามเช้าฟ้าแจ้งงดงาม
ยอดยิ่ง  ชโลปถัมภ์ : เขียน

ชีวิต  สัปเหร่อใบไม้ร่วง : เขียน

    "กิเลส"ในภาษาบาลี กิเลสเป็นธรรมที่เศร้าหมอง
ไม่บริสุทธิ์ เมื่อรู้จักกิเลสของเราเองมากขึ้น 
ก็จะเห็นความน่ารังเกียจของกิเลสและ
ความทุกข์ที่เกิดจากกิเลส จะเห็นโทษภัย
ของกิเลสและจะรู้ว่ากิเลสนั้นหนาแน่น

หน้าต่าง อารมณ์ ผ้าห่ม หัวใจ
สักวันหนึ่งเมื่อคุณหายดี และเข้มแข็งขึ้น
หน้าต่างหัวใจของคุณก็จะเปิดออกโดยที่คุณจะไม่รู้สึกหนาว แม้ไม่มีผ้าห่มจากใคร คุณจะมีผ้าห่มหัวใจที่คุณถักมันขึ้นมาเอง บุษกร : เขียน

ยามเมื่อลมพัดหวน ไม้ไผ : เขียน
เจ้าเม็ดทรายน้อย ถึงแม้เจ้าจะเดินเตร็ดเตร่ไปตามชายทะเลหรือกลับเข้าห้อง ก็ไม่มีใครสนใจเจ้าอยู่ดี เพราะเจ้าคือเม็ดทรายน้อยบนหาดทราย

กระวนกระวายกวี
วาดโค้ง ณ ขอบฟ้า
โลกแสนงาม
ไม่มีคนมาสนใจ
ความรักคืออะไร
ค่าแห่งความรัก
โลกคนบาป
ฝุ่นแห่งจักรวาล
บ่ายวันหนึ่ง
พรให้เธอ
สงสารนก...
อ้างว้าง
ปีกหัก
เมื่อสายลมหวล
โหยหา
จากหัวใจที่จมน้ำตา
  ปรารถนา
สุดคืบที่ฟากฟ้า
ทางเสือผ่าน
กว่าจะรู้
จากความจริงใจ
รักในใจ
ชีวิตคน

กระบี่ไร้ชื่อ  ผู้ไร้นาม :  เขียน
ภูเขา มีไว้ขวางกั้นคนเกียจคร้าน
ทะเล มีไว้ขวางกั้นคนไร้ฝัน
รั้วบ้าน มีไว้ขวางกันคนไร้ สัมพันธ์
ความฉลาด ขวางกั้น จินตนาการ

ข้อเขียน
กินเบียร์แล้วสดชื่น   วรา : เขียน
เหวลึกในหัวใจ  คนข้างฝัน :   เขียน
อรุณรุ่งที่เชียงราย   ลำน้ำน่าน :   เขียน

เพียงไม้อัดย้อมสี
งานศิลป์มักสื่อถึงตัวตนของผู้รังสรรงานนั้นเสมอ งานที่พบได้ประจำมักจะเป็นประเภท ทุ่งนา กระท่อม ล้อเกวียน ต่างๆเหล่านั้นล้วนมีความหมายอยู่ในตัวของมันเองแล้ว
ดอกฝ้าย : เขียน

มันเป็นเรื่องของสำนึก
เราพยายามต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมในสังคม เรามองสังคม เรามองคนอื่น แต่เรากลับลืมมองตัวเอง ซึ่งเป็นจุดเริ่มและพื้นฐานในการที่จะดำเนินกิจกรรมในอนาคตต่อไป
ดอกฝ้าย : เขียน

รู้…
กลับเถิดกลับ กลับคืนสู่บ้านเรา สู่คนที่เฝ้าห่วงหา กลับคืนสู่ชายคา สู่อ้อมอกบิดามารดาเรา
ดอกฝ้าย : เขียน

วันนั้น..
วันไหน..ที่ใจเธอเริ่มค้นหา
จนพบว่าต้องการรักมาเรียงร้อย
เติมเต็มช่วงเวลาที่ถดถอย
ให้มันค่อยบรรเทายามเศร้าใจ
รินรัน : เขียน

ปฐมวัย...ในความคิดคำนึง 
บ่อยครั้ง...ที่เรามักจะมองย้อนกลับไปในอดีต และรำลึกถึงชีวิตในวัยเด็กที่สดใส ร่าเริง บริสุทธิ์ บ่อยครั้งที่เราอยากจะย้อนเวลากลับไป ...
เอ็นดู  เขียน

ขุมทรัพย์ทางปัญญาในพระไตรปิฎก
ในทางวิทยาศาสตร์ การเข้าถึงความจริงนั้นอาศัยเครื่องมือทางเทคโนโลยีเป็นหลัก ก็พบความจริงที่เป็นอย่างเดียวกัน   เกรียงศักดิ์ : เขียน

เท่าที่ฉันเลียนรู้
ปริญญาไม่ใช่คำตอบของทุกคำถามในชีวิต สิ่งที่มนุษย์พยายามหลีกหนีอยู่ตลอดเวลาคือความจริง มนุษย์พยายามวิ่งตามความฝัน
ดอกฝ้าย : เขียน

จันทร์
คนที่เอาแต่ทำสงครามเข่นฆ่ากัน จะทันเห็นความงามของพระจันทร์ไหม
ศักดินันท์  โชติเสว์ : เขียน

ก้านไม้
เขาจะดูเหมือนคนนิ่งๆ เฉยๆ แต่ถ้าใคร
เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขา มาทำให้เขารู้สึก
รู้สม เขาก็จะเปลี่ยนเป็นคนที่เลวร้ายได้เกิน
กว่าที่ตัวเขาเองจะคิด  วรา เขียน.

...รักแรก....
ขอบคุณ “รักแรก” ในครั้งนั้น มีความหมายกับชั่วตลอดชีวิตของฉัน ขอบคุณเขาที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ“รักแรก” ในครั้งนั้น และทำให้ฉันมีรักครั้งต่อไป... ขิมน้อย : เขียน

Love me love my dog
บางคนว่าบ้านนี้เลี้ยงหมาให้เสียหมาแต่ฉันว่าเป็นเพราะเราเลี้ยงมันด้วยความรัก ความเอาใจใส่มากกว่า  เอ็นดู  เขียน

โจรปล้นใจ
เป็นได้แค่เศษคนที่ปล้นใจ  แล้วจากไปเรียงร้อยแต่รอยฝัน
ช่วงชีวิตที่ผ่านมานานวัน  ใช่เสกสรรปั้นได้ดั่งใจเรา
ผู้เฒ่าโง่งม : เขียน