กรุงงานเขียนเก่า 1  กรุงงานเขียนเก่า 2  กรุงงานเขียนเก่า 3  กรุงงานเขียนเก่า 4  กรุงงานเขียนเก่า 5  กรุงงานเขียนเก่า 6     

ปฐมวัยในความคิดคำนึง
สายน้ำที่ไม่มีวันไหลกลับ คืนวันที่ล่วงเลย ภาพแห่งความทรงจำที่ไม่มีวันลบเลือน
วาสิน ไทยแท้ : เขียน

ลูกนกตกน้ำ
หมาเหลี่ยมจัดรอเวลานี้เพื่อขย้ำลูกนกผู้เคราะห์ร้าย อย่างไรสัตว์ผู้เข้มแข็งกว่าย่อมจะชนะ
เดอะแหลม: เขียน

ค่ำคืนที่ไม่ไร้ความหมาย
สีสรรมีมากมาย คนก็หลายหลาย บางคนเพียรนั่งมอง เฝ้าค้นหาแต่สิ่งที่เป็น "ความจริง"
ยัยเหมียว : เขียน

ใจอันโทสะประทุษร้าย
สิ่งทั้งหลายทั้งปวงสำคัญที่ใจ ใจประเสริฐสุด สำเร็จมาจากใจ ถ้าใจไม่ดี
การทำการพูด ก็พลอยไม่ดีไปด้วย เพราะความไม่ดีนั้นเป็นเหตุ  ญาณิสสร : เขียน

พอเสร็จศึกก็ประหารอัศวิน
ดาบคู่มือถือมั่นเข้าฟันฟาด
ปัจจามิตรก็พินาศสมมาดหมาย
เขาเชี่ยวชาญหาญกล้าสุดท้าทาย
สมเป็นชายชาติทหารผู้ชาญชัย
ไพศาล : เขียน

เพชรสยาม
สุภาษิตลิขิตขัณฑ์ที่สรรสอน อุทาหรณ์ทุกแห่งแสวงหา ถึงเป็นชายใช้ชั้นจะฉันทา ยังอุตส่าห์เขียนกลอนสอนสตรี
ไพศาล : เขียน

ทุนวัฒนธรรม (บทความ)
เขาคล้ายนักปีนเขา ที่ไม่เคยพอใจกับเขาลูกเดิมเท่าใดนัก เมื่อเขารู้สึกว่าเขาลูกเดิมไม่ได้สร้างความท้าทายให้เขา เขาก็จะหาเขาลูกใหม่ปีนป่าย   น้ำค้าง  พร่างฟ้า : เขียน

ถึง....เธอ  ยัยเหมียว : เขียน
แม้ว่าเวลาที่ฉันทุ่มเทเสียไปให้ กับเธอนั้น   ได้กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่าง ในชีวิตของฉัน ไปทีละเล็กละน้อย   จนบัดนี้ ฉันแทบไม่เหลืออะไร แม้แต่ลมหายใจที่เจ็บปวดของฉันเองก็ตาม

ร่องรอยแห่งความทรงจำ...อันแสนนาน
หน้าบ้านมีต้นมะขามสูงใหญ่ หลังบ้านมีสระน้ำ ภาคเหนือตอนล่าง   ประเทศไทยแลนด์ บนโลกมนุษย์ ใบนี้  นารา รุ่งแจ้ง : เขียน

เชื่อฉันเถอะฉันรักเธอ
ที่รักเธอเชื่อมั้ยไม่เคยมีใครคนใดที่ฉันรักและรักมากเท่าเธอ ที่รักเธอรู้ความในใจของฉันหมดแล้วหรือยัง   สุพรรณี อนันทะวัน :  เขียน

คนที่ไม่เหมือนใคร
หลายครั้งหลายทีที่เกิดมาแล้วมีความรู้สึกที่ว่า เกลียดขี้หน้าคนนั้น เกลียดขี้หน้าคนนี้ แต่ก็ไม่เคยเลยที่จะแสดงออกให้เห็นอย่างโจ่งแจ้ง
Ishihara Masaya : เขียน

รักเธอเสมอ "เพื่อน"
คำว่า "เพื่อน"  จะคงอยู่ได้ คงต้องมีการพูดคุยเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้สึก และสร้างความเข้าใจอันดีระหว่างกันบ้างในบางเวลา ไม่เช่นนั้น ความไม่เข้าใจกัน(ความเงียบ) ก็อาจทำให้มิตรภาพที่ดีนั้นสิ้นสุดลงไปได้
ยัยเหมียว : เขียน

หน้าต่าง อารมณ์ ผ้าห่ม หัวใจ
สักวันหนึ่งเมื่อคุณหายดี และเข้มแข็งขึ้น
หน้าต่างหัวใจของคุณก็จะเปิดออกโดยที่คุณจะไม่รู้สึกหนาว แม้ไม่มีผ้าห่มจากใคร คุณจะมีผ้าห่มหัวใจที่คุณถักมันขึ้นมาเอง บุษกร : เขียน

ยามเมื่อลมพัดหวน ไม้ไผ : เขียน
เจ้าเม็ดทรายน้อย ถึงแม้เจ้าจะเดินเตร็ดเตร่ไปตามชายทะเลหรือกลับเข้าห้อง ก็ไม่มีใครสนใจเจ้าอยู่ดี เพราะเจ้าคือเม็ดทรายน้อยบนหาดทราย

ความฝันจากนิทาน
คำขอที่ช่วยกำจัดแม่มดและรักษาชีวิตเพื่อนของให้มีความสุขตลอดมา
เบญญทิพย์  พุทธศาวงษ์ : เขียน

ปฐมวัย...ในความคิดคำนึง 
บ่อยครั้ง...ที่เรามักจะมองย้อนกลับไปในอดีต และรำลึกถึงชีวิตในวัยเด็กที่สดใส ร่าเริง บริสุทธิ์ บ่อยครั้งที่เราอยากจะย้อนเวลากลับไป ...
เอ็นดู  เขียน

ขุมทรัพย์ทางปัญญาในพระไตรปิฎก
ในทางวิทยาศาสตร์ การเข้าถึงความจริงนั้นอาศัยเครื่องมือทางเทคโนโลยีเป็นหลัก ก็พบความจริงที่เป็นอย่างเดียวกัน   เกรียงศักดิ์ : เขียน

บางครั้ง
ไม้ไผ่ ::  เขียน
การควบคุมอารมณ์ต่างๆ มิให้พลุ่งพล่านมันเป็นเรื่องยาก แม้เราจะมองเห็น รู้สึกได้ แต่มิอาจควบคุมมันได้ง่าย

กระบี่ดาวแดง
จุดประกายปัญญา กับอีกแนวคิดเชิงฟิสิกส์ปรัชญา กระบวนทัศน์องค์รวมในกรอบ 9 มิติ และทฤษฎีทางสังคม
ทางสายกลางที่พูดได้แต่ไม่มีใครอยากทำ
บทเรียนจากอดีต สู่จิตวิญญาณแห่งอนาคต
สายน้ำแห่งความรัก
ชั่วฟ้าดินสลายเทียนฉังตี้จิ่ว

ความรักของคนที่ไม่เคยรู้จักรักที่แท้จริง
ก็แค่ทนเหงา ทนอ้างว้าง ทนปวดร้าวบ้างในบางเวลา แต่ก็ไม่ต้องมานั่งโศกากับคำว่า “เสียใจไปจนตาย”
Rungtawan suesuwan  : เขียน

รู้…
กลับเถิดกลับ กลับคืนสู่บ้านเรา สู่คนที่เฝ้าห่วงหา กลับคืนสู่ชายคา สู่อ้อมอกบิดามารดาเรา
ดอกฝ้าย : เขียน

วันนั้น..
วันไหน..ที่ใจเธอเริ่มค้นหา
จนพบว่าต้องการรักมาเรียงร้อย
เติมเต็มช่วงเวลาที่ถดถอย
ให้มันค่อยบรรเทายามเศร้าใจ
รินรัน : เขียน

ความทรงจำ.....กับเวลา
เวลาพาเรามาเจอ เวลาพาเรามารัก
เวลาพาเรา ให้เรียนรู้   สายสุนีย์  คำฟู เขียน.

เพื่อเธอผู้เป็นที่รัก
ความคิดถึงไม่มีวันสิ้นสุด
บทกวี : กุญแจขาว : เขียน

ความหมายของเช้าวันหนึ่ง
โอ้ ริ้วรอยแห่งกาลเวลา แม้ที่สุดจะเหลือเพียงซากของกระดานใจที่ว่างเปล่า เจ้าก็ไม่อาจไร้ค่า ไร้ความมหมายของความรู้สึกที่เป็นความยั่งยืน อยู่ในใจคนได้เลย
ยัยเหมียว : เขียน

บนทางขนาน
คนบางคนจะรักใครซักคน ก็คาดหวังไว้อย่างหรูหรา คู่เราต้องมีหน้ามีตา มีเงินมีทอง มีฐานะมั่นคง รูปสวย ด้วยหล่อน่ารัก แต่จะมีกี่คน ที่มองกลับมาหาตัวเอง   ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน

รัก..เป็น...
รักเป็นเหมือนบัญชีเล่มหนาใหญ่
รักเป็นเหมือนไพ่ที่บางเฉียบ
รักเป็นความหวานที่หวานเจี๊ยบ
รักเป็นหนามเลี๊ยบคอยทิ่มใจ
ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน

ความฝันที่ฉันมี
ฉันฝันจะเป็นนักเขียน สิ่งที่ฉันจะต้องทำก็คือ การอ่าน การสังเกต การสังเคราะห์ วิเคราะห์ แยกแยะ หัดเขียน และสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ การพยายามแสวงหาความรู้อยู่เสมอ ญาณิสา  : เขียน 

หลังคาที่เคยเดิน
การที่เธอไม่เคยได้สนใจสิ่งแวดล้อม ผู้คนเบื้องล่าง   มันเท่ากับเป็นการวิ่งหนี หลบหลีกความจริงอะไรบางอย่าง  สุรสุดา สงสกุล : เขียน

ฉันเห็นแล้วคราบน้ำตาของเธอ
ในชีวิตคน ในบางเวลา ที่ต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่ เลวร้าย และทุกทนขอแค่ใครซักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง YaiBonk : เขียน

ความฝันรอแค่เราก้าวไปหา
คิดว่าเธอมีใจ..อาทร..ห่วงหา วันนี้รู้ผ่านคิดผิดเสมอมา แต่ความแกร่งก็ซับคราบรอยน้ำตา"เหือดหายไป" 
รวมบทกวี

ไม่อยากให้มีวันพรุ่งนี้
เพราะวันนี้มีแต่ฉัน นั่งอยู่บนเก้าอี้แห่งความว่างเปล่า ยังต้องกินข้าวที่แลกมาด้วยปัญหา หากไม่มีพรุ่งนี้ วันนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันต้องเจอกับปัญหา

เหนื่อยพอหรือยัง  อัญชา : เขียน
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะโกหกกับคนอื่นไว้ยังไงบ้าง ถ้าหากคำว่าเพื่อนที่เธอใช้กับฉัน
มันเป็นคำที่เธอคิดดีแล้วที่จะใช้เรียกฉัน ก็คงมีคำถามเดียวที่อยากจะถามดูให้แน่ใจ

ละครชีวิตบทต่อไป
ดวงหน้าของคนสองคนอยู่ไม่ห่างกันนัก
ต่างจ้องมองกันและกัน ถ่ายทอดความรู้สึก
ในหัวใจผ่านทางสายตา
นิรา นามาพงศ์ : เขียน

ในที่สุด ( In the  end )
จินตนาการอันสวยงาม   กับความจริงที่โหดร้าย....มันแตกต่างกันสิ้นเชิง
surakan  poolkerd : เขียน

Love me love my dog
บางคนว่าบ้านนี้เลี้ยงหมาให้เสียหมาแต่ฉันว่าเป็นเพราะเราเลี้ยงมันด้วยความรัก ความเอาใจใส่มากกว่า  เอ็นดู  เขียน

โจรปล้นใจ
เป็นได้แค่เศษคนที่ปล้นใจ  แล้วจากไปเรียงร้อยแต่รอยฝัน
ช่วงชีวิตที่ผ่านมานานวัน  ใช่เสกสรรปั้นได้ดั่งใจเรา
ผู้เฒ่าโง่งม : เขียน

...รักแรก....
ขอบคุณ “รักแรก” ในครั้งนั้น มีความหมายกับชั่วตลอดชีวิตของฉัน ขอบคุณเขาที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ“รักแรก” ในครั้งนั้น และทำให้ฉันมีรักครั้งต่อไป... ขิมน้อย : เขียน

กระวนกระวายกวี
วาดโค้ง ณ ขอบฟ้า
โลกแสนงาม
ไม่มีคนมาสนใจ
ความรักคืออะไร
ค่าแห่งความรัก
โลกคนบาป
ฝุ่นแห่งจักรวาล
บ่ายวันหนึ่ง
พรให้เธอ
สงสารนก...
อ้างว้าง
ปีกหัก
เมื่อสายลมหวล
โหยหา
จากหัวใจที่จมน้ำตา
  ปรารถนา
สุดคืบที่ฟากฟ้า
ทางเสือผ่าน
กว่าจะรู้
จากความจริงใจ
รักในใจ
ชีวิตคน

กระบี่ไร้ชื่อ  ผู้ไร้นาม :  เขียน
ภูเขา มีไว้ขวางกั้นคนเกียจคร้าน
ทะเล มีไว้ขวางกั้นคนไร้ฝัน
รั้วบ้าน มีไว้ขวางกันคนไร้ สัมพันธ์
ความฉลาด ขวางกั้น จินตนาการ

ข้อเขียน
กินเบียร์แล้วสดชื่น   วรา : เขียน
เหวลึกในหัวใจ  คนข้างฝัน :   เขียน
อรุณรุ่งที่เชียงราย   ลำน้ำน่าน :   เขียน

เพียงไม้อัดย้อมสี
งานศิลป์มักสื่อถึงตัวตนของผู้รังสรรงานนั้นเสมอ งานที่พบได้ประจำมักจะเป็นประเภท ทุ่งนา กระท่อม ล้อเกวียน ต่างๆเหล่านั้นล้วนมีความหมายอยู่ในตัวของมันเองแล้ว
ดอกฝ้าย : เขียน

มันเป็นเรื่องของสำนึก
เราพยายามต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมในสังคม เรามองสังคม เรามองคนอื่น แต่เรากลับลืมมองตัวเอง ซึ่งเป็นจุดเริ่มและพื้นฐานในการที่จะดำเนินกิจกรรมในอนาคตต่อไป
ดอกฝ้าย : เขียน

สิตางศุ์  สัตตบงกช เขียน
นวนิยาย ซึ่งนำธรรมะที่ได้ศึกษามาเผยแผ่เพื่อเป็นประโยชน์แก่ท่านผู้อ่าน โดยผู้เขียนได้แนวความคิดนี้มาจากเรื่องราวส่วนหนึ่ง ที่เป็นความจริงของชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง

มนต์ผีเสื้อ (ตอน ทักษิณายันนคร)
ผู้เขียน - สาวิตรี
เธอผู้ค้นพบตัวตนในอีกร่างหนึ่ง ที่ตรึงไว้ด้วยพันธะสัญญา อันข้ามพรมแดนของกาลเวลา พิธีกรรมปลดปล่อยผีเสื้อแห่งทักษิณายันนคร ที่รอคอยมาถึงสี่พันสองร้อยปี

ต้นหญ้าไร้ใจ หงส์ดรุณี   ฮองซู :  เขียน
ต้นหญ้าไร้ใจใด้แต่มองนภา จันทราเดียวดายไร้ดาราคู่ นภาร่ำไห้สาดสายพรั่งพรู ก้อนหินตั้งอยู่ไร้ซึ่งหัวใจ

วันหนึ่ง...ของการเดท  คนฝันเคว้ง : เขียน
ตู้เสี้อผ้าถูกเปิดออกเหมือนทุกครั้ง
แต่ครั้งนี้ มันถูกเลือก เสื้อผ้าแต่ละชุดนานกว่าครั้งใหน ๆ

กระบี่มังกรดำ ดาบมังกรทอง
(ตอน วันแรกแห่งการเดินทาง)
CK   W. : เขียน 

ดุจความฝันที่พลันหายไปในวังวน
บางครั้งเราอาจจะเหงา กับการที่ต้องอยู่คนเดียว แต่... ทุกๆครั้งที่เราเหงา เราก็ไม่เคยเจ็บปวดใจ  ไม่ต้องหวาดระแวง... เหมือนตอนที่เรารักและหวงแหนใครคนหนึ่ง     รวมบทกวี

เพื่อนของฉันวันนี้เธอเปลี่ยนไป
ฉันได้เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดสิ้น เธอเป็นเพียงมิตรเทียมในสายตาของฉัน   แม้ว่าหนหลังความเป็นเพื่อนที่ดูงดงามวันนี้มันได้จางลงไม่มีวันหวนให้กลับคืน
สุมาลี แซ่โล้ว : เขียน

ครวญ
ความรักคือ ธรรมชาติ ธรรมชาติคือ ความรัก ธรรมชาติของคนทุกคนคือ ความรัก
ครุฑ : เขียน

บทกวีไม่มีวันตาย
ก้าวไปเถิดก้าวไปข้างหน้า   ก้าวไปเถิดก้าวไปหาฝัน   ก้าวไปเถิดก้าวไปพร้อมกัน ก้าวให้ทันส้วมนั้นอยู่อีกไกล.
อมรเวช : เขียน

ธรรมะของนักโทษประหาร
นี่คือชีวิตและจิตวิญญาณของนักโทษกลุ่มหนึ่งที่กำลังรอคอยโทษประหารชีวิต   ณ  คุก
ประเทศมาเลเซีย   เขาทั้งหลายกำลังสำนึกถึงบาปบุญคุณโทษที่ได้ก่อกระทำมาแต่หนหลัง
แต่กำลังใจและจิตวิญญาณของเขาเหล่านั้นแข้มเข็ง   มั่นคง   ไม่หวั่นไหวแม้กระทั่งความตาย
เมื่อได้สดับฟังพระธรรมคำเทศนาจากนักบวชผู้ทรงศีลบริสุทธิ์
หลอขี้โม้ : เขียน 

ธรรมะของนักโทษประหาร (2)
อาตมานั่งคุกเข่าต่อพระพัตรพระพุทธรูป ดวงตาของอาตมาคลอด้วยแววน้ำตาแห่งความสงสาร และเมตตา
หลอขี้โม้ : เขียน 

ไม่ได้บ้าแต่ว่าปวดใจ
รวมบทกวีสั้นของหลายคน

มองดูต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งให้ดี มันอาจจะมีผลแอปเปิ้ลอยู่ห้าร้อยผล
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...ไม้ไผ่ : เขียน

ตราบเท่า...ที่ยังรัก
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะแถมอะไรที่มันทำให้เจ็บให้มองไม่ชัด ก็จะหลุดออกไปด้วย  วรา : เขียน

จุดจบของเรื่อง...แต่ไม่ใช่จุดจบของความรัก
ชาเย็น : เขียน

สักวัน...
...ตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง
ขิมน้อย เขียน

หนุ่มผมยาวกับสาวแห้ว
ผมแหละถ้าตัดซะก็กลายเป็นผู้ชายผอมๆ ขาวๆ คนนึงเท่านั้นเอง ได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้
เอ็นดู  เขียน

เ มื่ อ ฉั น พ บ เ ธ อ
บางสิ่งบางอย่างในชีวิต ได้เปลี่ยนไป จนบางครั้ง แอบคิดไปว่า ชีวิตจะดำเนิน ไปได้อย่างไรโดยปราศจากเธอ นั่นเองที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า...รักเธอเหลือเกิน.
(กลอนประกวด)

วั น ว า น ยั ง ห ว า น อ ยู่
วันวานซึ่งแม้จะผ่านไปนาน เท่าใดกลับยิ่งชัดเจนตราตรึง (เรื่องสั้นประกวด)

จันทร์
คนที่เอาแต่ทำสงครามเข่นฆ่ากัน จะทันเห็นความงามของพระจันทร์ไหม
ศักดินันท์  โชติเสว์ : เขียน

ก้านไม้
เขาจะดูเหมือนคนนิ่งๆ เฉยๆ แต่ถ้าใคร
เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขา มาทำให้เขารู้สึก
รู้สม เขาก็จะเปลี่ยนเป็นคนที่เลวร้ายได้เกิน
กว่าที่ตัวเขาเองจะคิด  วรา เขียน.

ถามดวงจันทร์ ฟ้าไกล ไม่มีคำตอบ
ความมืด โอบกอด หัวใจไร้ค่า ขิมน้อย: เขียน

ลูกทรพี
(กลอนแปด) ไพศาล : เขียน 

สายลม สายน้ำ ตะวัน
ตะวัน พระพาย สายน้ำ
ทั้งสาม จะอยู่ แห่งไหน
จงรู้ว่า ข้าฯรัก เขาปักใจ
โลกใหม่ ก็จะไม่ ลืมเลือน
กวีนิรนาม : เขียน

• สารถี แห่งลุ่มแม่น้ำเพชร