บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

งานเขียนที่ห้องชมอักษรบางส่วนเป็นเพียงจินตนาการ และแนวคิดส่วนตัวของผู้เขียน โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน และให้จงหนัก

» ย้อนกลับ หน้าถัดไป

ความหมายของเช้าวันหนึ่ง ยัยเหมียว : เขียน
โอ้ ริ้วรอยแห่งกาลเวลา แม้ที่สุดจะเหลือเพียงซากของกระดานใจที่ว่างเปล่า เจ้าก็ไม่อาจไร้ค่า ไร้ความมหมายของความรู้สึกที่เป็นความยั่งยืน อยู่ในใจคนได้เลย

บนทางขนาน ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน
คนบางคนจะรักใครซักคน ก็คาดหวังไว้อย่างหรูหรา คู่เราต้องมีหน้ามีตา มีเงินมีทอง มีฐานะมั่นคง รูปสวย ด้วยหล่อน่ารัก แต่จะมีกี่คน ที่มองกลับมาหาตัวเอง

รัก..เป็น... ประเสริฐ อานามวงษ์ : เขียน
รักเป็นเหมือนบัญชีเล่มหนาใหญ่ รักเป็นเหมือนไพ่ที่บางเฉียบ รักเป็นความหวานที่หวานเจี๊ยบ รักเป็นหนามเลี๊ยบคอยทิ่มใจ

ความฝันที่ฉันมี ญาณิสา  : เขียน
ฉันฝันจะเป็นนักเขียน สิ่งที่ฉันจะต้องทำก็คือ การอ่าน การสังเกต การสังเคราะห์ วิเคราะห์ แยกแยะ หัดเขียน และสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ การพยายามแสวงหาความรู้อยู่เสมอ 

หลังคาที่เคยเดิน สุรสุดา สงสกุล : เขียน
การที่เธอไม่เคยได้สนใจสิ่งแวดล้อม ผู้คนเบื้องล่าง   มันเท่ากับเป็นการวิ่งหนี หลบหลีกความจริงอะไรบางอย่าง

ฉันเห็นแล้วคราบน้ำตาของเธอ
ในชีวิตคน ในบางเวลา ที่ต้องเผชิญหน้ากับช่วงเวลาที่ เลวร้าย และทุกทนขอแค่ใครซักคนที่พร้อมจะอยู่เคียงข้าง YaiBonk : เขียน

ความฝันรอแค่เราก้าวไปหา YaiBonk : เขียน
คิดว่าเธอมีใจ..อาทร..ห่วงหา วันนี้รู้ผ่านคิดผิดเสมอมา แต่ความแกร่งก็ซับคราบรอยน้ำตา"เหือดหายไป"

ไม่อยากให้มีวันพรุ่งนี้
เพราะวันนี้มีแต่ฉัน นั่งอยู่บนเก้าอี้แห่งความว่างเปล่า ยังต้องกินข้าวที่แลกมาด้วยปัญหา หากไม่มีพรุ่งนี้ วันนี้ก็จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันต้องเจอกับปัญหา

เหนื่อยพอหรือยัง อัญชา : เขียน
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะโกหกกับคนอื่นไว้ยังไงบ้าง ถ้าหากคำว่าเพื่อนที่เธอใช้กับฉัน มันเป็นคำที่เธอคิดดีแล้วที่จะใช้เรียกฉัน ก็คงมีคำถามเดียวที่อยากจะถามดูให้แน่ใจ

ละครชีวิตบทต่อไป นิรา นามาพงศ์ : เขียน
ดวงหน้าของคนสองคนอยู่ไม่ห่างกันนัก ต่างจ้องมองกันและกัน ถ่ายทอดความรู้สึก ในหัวใจผ่านทางสายตา

ในที่สุด ( In the  end )  surakan  poolkerd : เขียน
จินตนาการอันสวยงาม   กับความจริงที่โหดร้าย....มันแตกต่างกันสิ้นเชิง

Love me love my dog เอ็นดู  เขียน
บางคนว่าบ้านนี้เลี้ยงหมาให้เสียหมาแต่ฉันว่าเป็นเพราะเราเลี้ยงมันด้วยความรัก ความเอาใจใส่มากกว่า

โจรปล้นใจ ผู้เฒ่าโง่งม : เขียน
เป็นได้แค่เศษคนที่ปล้นใจ  แล้วจากไปเรียงร้อยแต่รอยฝัน ช่วงชีวิตที่ผ่านมานานวัน  ใช่เสกสรรปั้นได้ดั่งใจเรา

...รักแรก.... ขิมน้อย : เขียน
ขอบคุณ “รักแรก” ในครั้งนั้น มีความหมายกับชั่วตลอดชีวิตของฉัน ขอบคุณเขาที่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของ“รักแรก” ในครั้งนั้น และทำให้ฉันมีรักครั้งต่อไป...

กระวนกระวายกวี » วาดโค้ง ณ ขอบฟ้า โลกแสนงาม ไม่มีคนมาสนใจ ความรักคืออะไร ค่าแห่งความรัก โลกคนบาป ฝุ่นแห่งจักรวาล บ่ายวันหนึ่ง พรให้เธอ สงสารนก... อ้างว้าง เมื่อสายลมหวล โหยหา จากหัวใจที่จมน้ำตา ปรารถนา สุดคืบที่ฟากฟ้า ทางเสือผ่าน กว่าจะรู้ จากความจริงใจ รักในใจ ชีวิตคน

กระบี่ไร้ชื่อ ผู้ไร้นาม :  เขียน
ภูเขา มีไว้ขวางกั้นคนเกียจคร้าน ทะเล มีไว้ขวางกั้นคนไร้ฝัน รั้วบ้าน มีไว้ขวางกันคนไร้ สัมพันธ์ ความฉลาด ขวางกั้น จินตนาการ

ข้อเขียน
กินเบียร์แล้วสดชื่น   วรา : เขียน
เหวลึกในหัวใจ  คนข้างฝัน :   เขียน
อรุณรุ่งที่เชียงราย   ลำน้ำน่าน :   เขียน

เพียงไม้อัดย้อมสี  ดอกฝ้าย : เขียน
งานศิลป์มักสื่อถึงตัวตนของผู้รังสรรงานนั้นเสมอ งานที่พบได้ประจำมักจะเป็นประเภท ทุ่งนา กระท่อม ล้อเกวียน ต่างๆเหล่านั้นล้วนมีความหมายอยู่ในตัวของมันเองแล้ว

มันเป็นเรื่องของสำนึก  ดอกฝ้าย : เขียน
เราพยายามต่อสู้กับความไม่เท่าเทียมในสังคม เรามองสังคม เรามองคนอื่น แต่เรากลับลืมมองตัวเอง ซึ่งเป็นจุดเริ่มและพื้นฐานในการที่จะดำเนินกิจกรรมในอนาคตต่อไป

ต้นหญ้าไร้ใจ  หงส์ดรุณี  ฮองซู :  เขียน
ต้นหญ้าไร้ใจใด้แต่มองนภา จันทราเดียวดายไร้ดาราคู่ นภาร่ำไห้สาดสายพรั่งพรู ก้อนหินตั้งอยู่ไร้ซึ่งหัวใจ

วันหนึ่ง...ของการเดท  คนฝันเคว้ง : เขียน
ตู้เสี้อผ้าถูกเปิดออกเหมือนทุกครั้ง แต่ครั้งนี้ มันถูกเลือก เสื้อผ้าแต่ละชุดนานกว่าครั้งใหน ๆ

กระบี่มังกรดำ ดาบมังกรทอง (ตอน วันแรกแห่งการเดินทาง) CK   W. : เขียน 

ดุจความฝันที่พลันหายไปในวังวน รวมบทกวี
บางครั้งเราอาจจะเหงา กับการที่ต้องอยู่คนเดียว แต่... ทุกๆครั้งที่เราเหงา เราก็ไม่เคยเจ็บปวดใจ  ไม่ต้องหวาดระแวง... เหมือนตอนที่เรารักและหวงแหนใครคนหนึ่ง

เพื่อนของฉันวันนี้เธอเปลี่ยนไป สุมาลี แซ่โล้ว : เขียน
ฉันได้เข้าใจทุกสิ่งทุกอย่างจนหมดสิ้น เธอเป็นเพียงมิตรเทียมในสายตาของฉัน   แม้ว่าหนหลังความเป็นเพื่อนที่ดูงดงามวันนี้มันได้จางลงไม่มีวันหวนให้กลับคืน

ครวญ ครุฑ : เขียน
ความรักคือ ธรรมชาติ ธรรมชาติคือ ความรัก ธรรมชาติของคนทุกคนคือ ความรัก

บทกวีไม่มีวันตาย อมรเวช : เขียน
ก้าวไปเถิดก้าวไปข้างหน้า   ก้าวไปเถิดก้าวไปหาฝัน   ก้าวไปเถิดก้าวไปพร้อมกัน ก้าวให้ทันส้วมนั้นอยู่อีกไกล.

ธรรมะของนักโทษประหาร หลอขี้โม้ : เขียน
นี่คือชีวิตและจิตวิญญาณของนักโทษกลุ่มหนึ่งที่กำลังรอคอยโทษประหารชีวิต   ณ  คุก ประเทศมาเลเซีย   เขาทั้งหลายกำลังสำนึกถึงบาปบุญคุณโทษที่ได้ก่อกระทำมาแต่หนหลัง แต่กำลังใจและจิตวิญญาณของเขาเหล่านั้นแข้มเข็ง   มั่นคง   ไม่หวั่นไหวแม้กระทั่งความตาย เมื่อได้สดับฟังพระธรรมคำเทศนาจากนักบวชผู้ทรงศีลบริสุทธิ์ 

ธรรมะของนักโทษประหาร (2) หลอขี้โม้ : เขียน 
อาตมานั่งคุกเข่าต่อพระพัตรพระพุทธรูป ดวงตาของอาตมาคลอด้วยแววน้ำตาแห่งความสงสาร และเมตตา

ไม่ได้บ้าแต่ว่าปวดใจ รวมบทกวีสั้นของหลายคน

มองดูต้นแอปเปิ้ลต้นหนึ่งให้ดี มันอาจจะมีผลแอปเปิ้ลอยู่ห้าร้อยผล ไม้ไผ่ : เขียน
สิ่งที่เกิดขึ้นกับคุณ ไม่ใช่สิ่งที่จะกำหนดความสุขของคุณ...แต่มันเป็นความคิดของคุณเองต่างหากเล่า...

ตราบเท่า...ที่ยังรัก วรา : เขียน
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะแถมอะไรที่มันทำให้เจ็บให้มองไม่ชัด ก็จะหลุดออกไปด้วย

จุดจบของเรื่อง...แต่ไม่ใช่จุดจบของความรัก ชาเย็น : เขียน

สักวัน... ขิมน้อย เขียน
...ตามความต้องการของเธอ เธออยู่คนเดียวได้…และเธอจะต้องลืมเขาให้ได้ในวันหนึ่ง

หนุ่มผมยาวกับสาวแห้ว เอ็นดู  เขียน
ผมแหละถ้าตัดซะก็กลายเป็นผู้ชายผอมๆ ขาวๆ คนนึงเท่านั้นเอง ได้แต่บอกตัวเองอย่างนี้

เมื่อฉันพบเธอ (กลอนประกวด)
บางสิ่งบางอย่างในชีวิต ได้เปลี่ยนไป จนบางครั้ง แอบคิดไปว่า ชีวิตจะดำเนิน ไปได้อย่างไรโดยปราศจากเธอ นั่นเองที่ทำให้ฉันได้รู้ว่า...รักเธอเหลือเกิน.

วันวานยังหวานอยู่
วันวานซึ่งแม้จะผ่านไปนาน เท่าใดกลับยิ่งชัดเจนตราตรึง (เรื่องสั้นประกวด)

จันทร์ ศักดินันท์  โชติเสว์ : เขียน
คนที่เอาแต่ทำสงครามเข่นฆ่ากัน จะทันเห็นความงามของพระจันทร์ไหม

ก้านไม้
เขาจะดูเหมือนคนนิ่งๆ เฉยๆ แต่ถ้าใคร เข้ามายุ่งเกี่ยวกับเขา มาทำให้เขารู้สึก รู้สม เขาก็จะเปลี่ยนเป็นคนที่เลวร้ายได้เกิน กว่าที่ตัวเขาเองจะคิด  วรา เขียน.

ถามดวงจันทร์ ฟ้าไกล ไม่มีคำตอบ ขิมน้อย: เขียน
ความมืด โอบกอด หัวใจไร้ค่า

ลูกทรพี (กลอนแปด) ไพศาล : เขียน 

สายลม สายน้ำ ตะวัน กวีนิรนาม : เขียน
ตะวัน พระพาย สายน้ำ ทั้งสาม จะอยู่ แห่งไหน จงรู้ว่า ข้าฯรัก เขาปักใจ โลกใหม่ ก็จะไม่ ลืมเลือน

วันนั้น.. รินรัน : เขียน
วันไหน..ที่ใจเธอเริ่มค้นหา จนพบว่าต้องการรักมาเรียงร้อย เติมเต็มช่วงเวลาที่ถดถอย ให้มันค่อยบรรเทายามเศร้าใจ

ความทรงจำ.....กับเวลา สายสุนีย์  คำฟู เขียน.
เวลาพาเรามาเจอ เวลาพาเรามารัก  เวลาพาเรา ให้เรียนรู้

» ย้อนกลับ หน้าถัดไป

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook