บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

หลังคาที่เคยเดิน

การที่เธอไม่เคยได้สนใจสิ่งแวดล้อม ผู้คนเบื้องล่าง
มันเท่ากับเป็นการวิ่งหนี หลบหลีกความจริงอะไรบางอย่าง

สุรสุดา สงสกุล : เขียน   
puy_tomo7@yahoo.com

ทุกครั้งหลังฝนหยุดตก หลังคาบ้านแล้วบ้านเล่า จะถูกมานีเดินบ้างวิ่งบ้างอย่างร่าเริง
เพียงลำพัง โดยมิได้กลัวว่าจะพลัดตกลงมาด้วยความลื่นของกระเบื้องมุงหลังคา
ที่ยังคงแฉะและลาดเอียงหรือสะดุดล้มลงแต่อย่างใด
วันนี้ก็เช่นกัน เมื่อมานีเห็นว่าท้องฟ้าหยุดโปรยเม็ดฝนจนแน่ใจแล้ว
เธอก็ออกมาวิ่งเล่นอย่างเพลิดเพลินเหมือนเช่นเคย
จากหลังคาสีส้มไปสีเทาที่อยู่ติดกันสองหลังและมากมายจนทั่วหมู่บ้าน
พร้อมหยุดสูดอากาศยาวๆเมื่อลมพัดแรงเหนือบ้านที่มีพรรณไม้เขียวสด

เหตุที่มานีต้องคอยสูดเอาอากาศชื้นๆจากบ้านอื่นเพื่อเก็บสะสมไว้ภายใน
ก็เพราะบ้านของเธอมีต้นไม้เพียงต้นเดียว มันทำให้เธอรู้สึกอึดอัด
ยามใดที่มานีได้สูดอากาศบริสุทธิ์อันเต็มไปด้วยไอดิน กลิ่นหญ้าชื้นแฉะ
มานีจะรู้สึกได้ว่านั่นเป็นพลังงานที่ดีเยี่ยมสำหรับเธอ เพื่อจะยืดและดำรงชีวิตได้ต่อไป

แน่นอนว่าขณะวิ่งเล่น
มานีไม่ลืมที่จะแวะทักทายเหล่าแมวตัวน้อยที่แอบนอนงีบอยู่อย่างเกียจคร้าน
ครั้งหนึ่งบนหลังคาบ้านสีฟ้าหรือม่วงมานีเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน
เมื่อคราวฝนหยุดตกครั้งก่อน เธอเคยปลุกแมวตัวหนึ่งเพื่อทักทาย
ซึ่งก็จำไม่ได้อีกเหมือนกันว่ามันมีลักษณะเช่นไร
จนมันตกใจวิ่งหนีและไถลลื่นจนเกือบตกหลังคา โชคดีที่มานีช่วยดึงขาของมันไว้ทัน
แต่สุดท้ายเมื่อมันปลอดภัย ก็วิ่งหนีเธอไปจนได้

 

มานีไม่คิดน้อยใจหรือเสียใจหรอกที่ไม่มีเพื่อน
เธอยังคงเดินปนวิ่งอยู่บนหลังคาอย่างสุขใจ
วันนี้ออกจะเดินไปไกลกว่าทุกครั้งที่เคยเป็นมา
เหมือนมีความหวังถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะพบเจออย่างที่เธอนึกฝัน
แต่ด้วยหนทางอันยาวไกล มันทำให้เธอเริ่มเหนื่อยอ่อน
ต้องคอยสูดลมหายใจรับอากาศชุ่มชื้นเข้าไปลึกๆอยู่เรื่อยๆ

ในที่สุด เมื่อมาถึงหลังคาสังกะสีอันมีเสียงดังและน้ำขัง
มานีจึงต้องเดินด้วยความระมัดระวังเพื่อไม่ให้เสียงดังจนเกินไป
และเริ่มกังวลว่าจะลื่นอยู่เหมือนกัน ความเชื่องช้าของแต่ละก้าว
ทำให้มานีคอยมองดูเท้าของตัวเองที่ค่อยก้าวเดิน
และมันก็ทำให้เธอมีเวลาพอที่จะหยุดเหลียวมองลงไปบนท้องถนนตามซอกซอยต่างๆ
ซึ่งทำให้มานีได้พบกับความหลากหลายของชีวิต “ชีวิตของผู้คน” ที่นอกเหนือจาก “ชีวิตแมว”

มันทำให้มานีหวนคิดถึงสิ่งที่ตนกำลังวิ่งตามหาบนหลังคา
ซึ่งเธอเองก็ยังไม่รู้แน่ว่ามันคืออะไรเหมือนกัน
กับความหวังที่เธอพยายามสร้างและคิดอย่างลมๆแล้งๆแม้ความความมั่นใจที่อาจมีอยู่
แต่มันทำให้เธอพบเจอเพียงแมวขี้เกียจเท่านั้นแหละหรือ
จริงอยู่ที่เธอจะได้สูดอากาศอย่างเต็มปอดเพื่อให้ชีวิตอยู่รอดในบ้านที่มีความเขียวสด
แต่หากเธอไม่ได้พบเจอต้นไม้ต้นหญ้าเหล่านั้นล่ะ เธอจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร

การที่เธอคอยเดินวิ่งอยู่บนหลังคาโดยไม่คิดกังวลว่าจะพลัดตกนั้น
มันเป็นความมั่นใจในตัวเองอย่างผิดๆ และการที่เธอไม่เคยได้สนใจสิ่งแวดล้อม
ผู้คนเบื้องล่าง มันเท่ากับเป็นการวิ่งหนี หลบหลีกความจริงอะไรบางอย่าง
แม้เธอจะกระโดดข้ามไปข้างหน้าบนบ้านแต่ละหลัง
และสุดท้ายเธอก็ต้องวกกลับอยู่ดีบนทางอันสะเปะสะปะ เพราะเธอไม่เคยจดจำ
เหมือนที่เธอจำไม่ได้ว่าเคยช่วยเหลือแมวตัวไหนไว้และที่ไหน แม้มานีอาจเป็นคนที่มีน้ำใจ
แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผู้รับตอบสนองและซึมซับถึงความดีมีน้ำใจ
กลับทำให้เกิดความตกใจกลัวด้วยซ้ำ แล้วมันจะมีประโยชน์อันใดเล่า
ที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างเดียวดายเช่นนั้น

เมื่อคิดได้ มานีจึงเดินกลับบ้าน แม้เธออาจจำหนทางได้ไม่แม่นยำนักเพราะเป็นทางที่ไม่
คุ้นเคย แต่ในที่สุด มานีก็กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยจนได้ และแน่นอน
มานีไม่ลืมที่จะปลูกต้นไม้อีกด้วย

หลังฝนหยุดตกใน 2 วันต่อมา มานีกลับขึ้นบนหลังคาอีกครั้ง เธอมิได้วิ่งเล่นไปที่ใด
แต่คงนั่งลงเพื่อสูดอากาศชื้นแฉะลึกๆเข้าไปให้ชุ่มปอด บนหลังคาบ้านของตนเองอย่างสุขใจ

แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook