ฉันไม่สนใจว่าเธอจะโกหกกับคนอื่นไว้ยังไงบ้าง ถ้าหากคำว่าเพื่อนที่เธอใช้กับฉัน
มันเป็นคำที่เธอคิดดีแล้วที่จะใช้เรียกฉัน ก็คงมีคำถามเดียวที่อยากจะถามดูให้แน่ใจ
อัญชา : เขียน ancha_no1@hotmail.com

ฉันนั่งเอนกายอยู่บนมานั่งหน้าบ้าน
นั่งมองหญ้าใบเขียว..
กับดอกไม้อันเป็นสีสันแห่งฤดูกาล..

หญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉันคนหนึ่ง
เธอเดินมาช้า ๆ และหย่อนตัวลงนั่ง
บนเก้าอี้ไม้อีกตัวหนึ่งไม่ไกลจากฉัน
เส้นผมสีดำขลับถูกรวบไว้อย่างหลวม ๆ
บางส่วนของเส้นไหมสีดำพลิ้วตัวไปมา

ฉันนั่งมองเธออยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนที่จะตัดสินใจเข้าไปทักทาย
เธอยิ้มให้ฉัน
ไม่แน่ใจว่าตั้งใจยิ้มหรือว่ามันเป็นธรรมชาติของเธอ
แต่ฉันบอกตัวเองในใจว่า
มันเป็นรอยยิ้มที่งดงามมาก...

เธอโอบกอดฉันราวกับว่าฉันเป็นเพื่อนที่เธอรักนักหนา
เรื่องราวมากมายจากปากของเธอพรั่งพรู
...ใช่   ฉันไม่ได้พบกับเธอบ่อยนัก...
ฉันยิ้มและนั่งฟังเวลาที่เธอบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับตัวเอง
มีอะไรมากมายที่เธออยากจะบอกกับฉัน
เธอพูดพร่ำคำว่า เพื่อน...เพื่อน...เพื่อน...

เธอยังคงเล่าเรื่องของเธอต่อไป
และฉันก็ยังคงยิ้มและนั่งฟังอยู่อย่างนั้น
ในทุก ๆ ถ้อยคำที่เธอบอก
ฉันพยายามจะทำใจให้เชื่อว่ามันเป็นจริง
แต่ในสิ่งที่ฉันรับรู้...
เรื่องราวเหล่านั้นมันไม่ได้เกิดขึ้นจริงเลยสักนิด...

มีหลายครั้งที่เธอพยายามจะบอกอะไรกับฉัน
แต่ก็ทำได้เพียงนิ่งฟัง...
นึกทบทวนในใจ
...เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะ ที่เธอสร้างเรื่องขึ้นมาเพื่อโกหกฉัน...
กี่เรื่องราวแล้วนะที่เธอพร่ำพูด
แต่หาความเป็นจริงไม่ได้สักนิดเดียว
ฉันก็ได้แต่นิ่งฟังอยู่อย่างนั้น
ใจนึกอยากจะทวงถามคำว่า “มิตรภาพ”
หลายต่อหลายครั้งเช่นกัน
ที่ฉันนึกอยากจะทวงคำว่า “เพื่อน” คืนมา

เหนื่อยไหมกับการโกหก
เหนื่อยไหมกับการสร้างเรื่องตบตาใครต่อใคร
ฉันไม่สนใจว่าเธอจะโกหกกับคนอื่นไว้ยังไงบ้าง
ถ้าหากคำว่าเพื่อนที่เธอใช้กับฉัน
มันเป็นคำที่เธอคิดดีแล้วที่จะใช้เรียกฉัน
ก็คงมีคำถามเดียวที่อยากจะถามดูให้แน่ใจ

เธอจะโกหกฉันไปอีกนานสักแค่ไหนกัน...

ในชีวิตของเธอ
เธอจะต้องใช้หน้ากากสักกี่อัน
เพื่อปกปิดตัวตนอันแท้จริง
ภายใต้หน้ากากแข็งกระด้างและไร้ชีวิตจิตใจ
ไม่มีครั้งไหนเลยหรือที่เธอรู้สึกอ้างว้าง
ไม่มีครั้งไหนเลยหรือที่เธอสัมผัสถึงความโดดเดี่ยว
หลายคนกำลังพยายามเข้าถึงตัวตนที่เธอสวมครอบไว้
แต่นั่นก็เป็นเพียงหน้ากาก
ซึ่งเธอก็น่าจะรู้ดีว่านั่นมันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
หากว่าเธอต้องการใครสักคนที่เข้าใจเธออย่างแท้จริง
ทำไมจึงไม่ละทิ้งหน้ากากที่ซ้อนทับกันนั่นสักทีเล่า?

หรือว่าเธอต้องการเพียงแค่ให้มีคนสนใจ
แต่ไม่ได้ต้องการ..มิตรภาพที่แท้จริง..

ถามอีกครั้ง
เหนื่อยพอหรือยัง?