ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

"ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน..."

ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ

โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ

(6)

มะกรูด มะนาว มะพร้าว ส้มโอ

คำถามคือทั้งหมดนั้นอะไรถือว่าไม่เข้าพวก บางคนอาจจะตอบว่า ส้มโอ เพราะไม่จัดอยู่ในตระกูล มะ บางคนอาจตอบว่า มะพร้าว โดยใช้รสชาติหรือขนาดของลำต้นและทรวดทรงองเอวมาประกอบในการพิจารณา แต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร นั่นล้วนแต่หมายถึงตัวผมทั้งสิ้น ประเภทคนไม่เข้าพวก คนไม่มีพวก พวกไม่ชอบเข้ากลุ่มเข้าแก๊งค์ พวกความคิดเห็นแปลกแยกขวางโลก อะไรประมาณนั้น หลายคนเขาว่ากัน โดยส่วนตัวก็รู้สึกได้ แต่มันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่โตอะไรหรอกสำหรับผม มันเป็นเรื่องของมุมมอง เรื่องของความคิดเห็นและความเชื่อที่ต่างกัน ก็เท่านั้น

ผมยังคงใช้ชีวิตปกติในระบบนิเวศน์ที่เรียกว่าสังคม มีปฏิสัมพันธ์กับผู้คนรอบข้างเหมือนคนทั่วไป อันที่จริงจัดว่ามีมนุษย์สัมพันธ์ดีระดับหนึ่งทีเดียว แต่เลือกที่จะคบคนจนเข้าข่ายไม่มีใครคบนั่นแหละ ผมชอบสังเกตพฤติกรรมมนุษย์แล้วประมวลผลแบบตรงไปตรงมา แต่จะไม่ตัดสินใคร เพราะถึงรู้จักแต่ก็ไม่ได้รู้จริงและถึงรู้จริงก็ไม่ได้รู้แจ้งอยู่ดี ที่สำคัญคือไม่มีเหตุผลที่จะต้องไปทำอะไรทำนองนั้น แค่รู้จักตัวเองก็พอทำความเข้าใจผู้คนได้ระดับรู้รักษาตัวรอด มันไม่ได้แตกต่างกันสักเท่าไรมนุษย์ แค่พฤติกรรมและการแสดงออกเท่านั้นที่ต่างไป มันขึ้นอยู่กับว่าใครจะเท่าทันและควบคุมกิเลสได้มากกว่ากัน...

ผมตื่นขึ้นมาในเช้าวันหนึ่ง สูบบุหรี่จิบกาแฟริมระเบียง ประกาศอิสระภาพปกครองตัวเองไม่ขึ้นตรงต่อระบบทุนนิยม เงียบๆคนเดียว ไม่ต้องกังวลจดจ่ออยู่กับวันเวลาและโทรศัพท์มือถือ ไม่ต้องรีบเร่งอาบนำซักผ้า ไม่ก้มหัวให้ใคร...

ผลประโยชน์อันพึงได้ที่เกิดจากการเลิกจ้างยังมีติดปลายนวมอีกเล็กน้อย คือเงินชดเชยการว่างจากประกันสังคม 50 % ของเงินเดือน สูงสุดของฐานเงินเดือนไม่เกิน 15000 บาท สรุปว่าผมจะได้ต้องรับเงินจากประกันสังคมอีกเดือนละ 7500 บาท โดยสง่างามและชอบธรรมอีกเป็นเวลา 6 เดือน ในสถานภาพคนว่างงาน โดยจะต้องไปรายงานตัวทุกเดือนที่สำนักจัดหางานกรมแรงงานสาขาไหนก็ได้ทั่วประเทศ จากนั้นสำนักงานประกันสังคมจะโอนเงินเข้าบัญชีตามที่ได้ลงทะเบียนไว้ ตามขั้นตอนไม่มีอะไรยุ่งยากหรือบิดพลิ้ว และอีก 3 ปีกว่าๆ อายุครบ 55 ปี ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดผมก็น่าจะได้รับเงินบำนาญจากกระกันสังคมอีกสักราวๆเดือนละ 3000 กว่าบาท ตามเงื่อนไขส่งเกิน 15 ปีหรือ 180 เดือน 25 % สูงสุดของฐานเงินเดือนไม่เกิน 15000 บาท ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้พับไว้ก่อนยังไม่ถึงเวลา...

ผมยังคงอยู่ต่อที่กรุงเทพฯอีกระยะ อันที่จริงก็ไม่รู้จะไปไหน กระบวนการตัดสินใจยังไม่สิ้นสุดเด็ดขาด ช่วงนี้ก็รับเงินจากประกันสังคมไปพลาง ผ่อนรถไปพลาง ไปโน่นนี่นั่น ออกต่างจังหวัดหาข้อมูล กลับบ้านเกิดที่จังหวัดเพชรบุรีเป็นระยะๆ ครั้งละหลายๆวัน จนได้ข้อยุติว่าจะกลับมาอยู่ที่บ้านเกิดนี่แหละ อาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศ สภาพแวดล้อมและนิสัยใจคอผู้คน

ปัญหาคือเรื่องที่อยู่อาศัย เพราะโดยส่วนตัวถือว่าเป็นคนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง พ่อแม่ก็เสียไปนานแล้ว จะมีก็แต่บ้านยายแถวในเมืองให้ได้พักพิงอันที่จริงจะถือว่าเป็นบ้านก็ได้ แต่เพราะอยู่ติดถนนหลักทางเข้า-ออกตลาด ทั้งผู้คนมลภาวะทางเสียงดูจะไม่เป็นมิตรกับผมเป็นการส่วนตัวเลย อยากอยู่สงบๆ เงียบๆ มากกว่า คงต้องหาบ้านเช่าสักหลังแถวนอกเมือง ยายกับน้าเกิดอาการงอนอยู่พักหนึ่ง นึกว่าหลานจะกลับมาอยู่บ้าน...

ขึ้นลงเพชรบุรีอยู่หลายรอบ ก็ยังไม่เจอบ้านถูกใจ ที่พอจะใกล้เคียงหรือถูกจริตหน่อยก็ต้องซื้อ ตอนนั้นยังไม่อยากซื้อ อันที่จริงเคยไม่คิดจะซื้อด้วยซ้ำไป แค่คิดว่าอยู่ไปก่อนชอบก็อยู่นานหน่อย ไม่ชอบหรือเบื่อก็หาทำเลที่อยู่ใหม่ ไปมันเรื่อยๆ ชีวิตมันเลือกได้ แต่ตอนนี้ขอตั้งหลักอยู่ที่เพชรบุรีก่อนสักพัก ก็คิดแบบนั้นแหละตอนนั้น...

ใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯมาตั้ง 30 กว่าปี ถ้าคิดจะซื้อบ้านก็ผ่อนหมดไปนานแล้ว ด้วยเหตุผลตื้นๆแค่ว่าไม่คิดจะอยู่กรุงเทพฯนาน มองหาช่องที่จะมุดออกไปอยู่ตลอดเวลา จนแล้วจนรอดก็ไปไม่ได้สักที ถือว่าคิดผิด อันที่จริงซื้อบ้านไว้อยากไปอยู่ต่างจังหวัดก็ขายมาซื้อใหม่ก็ได้ กว่าจะคิดได้ก็ช่วงท้ายๆละ ชีวิต ไม่ทันการณ์ อย่าได้เอาเป็นเยี่ยงอย่าง

คิดว่าตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้สักอย่าง ไม่ต้องมีก็ได้บ้านจะอยู่ได้อีกนานสักแค่ไหน อีกหน่อยก็ใช้เงินจากประกันสังคมจ่ายค่าเช่าบ้านไป อยากอยู่ที่ไหนก็อยู่ไป ค่าเช่าบ้านต่างจังหวัดก็คงประมาณนั้น 3000-4000 สามารถรับได้ เจ็บไข้ได้ป่วยมีบัตรทองก็ใช้บัตรทอง ทนได้ก็ทนไป ไม่ไหวก็ตายไป.... กินน้อยใช้น้อยอยู่แล้ว ก็คิดแบบนั้นอีกเหมือนกัน ปัจจุบันยังคงเสถียร ด้วยระบบรักษาความปลอดภัย คิดดี ทำดี เพิ่มส่วนขยายและโดยไม่เบียดเบียนใครเสริมแข็งแกร่งเข้าไปอีก พร้อมเงินสะสม ก็น่าจะเพียงพอสำหรับชีวิตที่เหลืออยู่

กลายเป็นคนไม่อยากได้ใคร่ดีไปแล้ว แบบว่าไม่รู้จะอยากได้อะไร มันแบบไม่ใช่แค่พอเพียง แต่มันพอแล้ว เรื่องอยากจะร่ำจะรวยไม่ต้องพูดถึงเลิกคิดไปตั้งนานแล้ว เพราะมันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สำหรับคนที่ไม่มีความละโมบโลภมากอย่างผม ไม่ชอบค้าขาย ไม่ชอบเสี่ยงโชค ไม่พึ่งพาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่เบียดเบียนใคร ถึงระดับหนึ่งผมก็ทำได้เพียงเก็บออม รู้จักกินรู้จักใช้ ซึ่งนั้นก็นับว่ายังห่างไกลความร่ำรวย ตรงกันข้ามผมกลับใฝ่ฝันถึงการใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย แสวงหาแต่ความสุขสงบ รู้สึกถึงความเป็นไปได้มากกว่าบนพื้นฐานของความเป็นจริง และโดยไม่ซับซ้อนซ่อนเงื่อน...

<< ย้อนกลับ || หน้าถัดไป >>

แชร์ไปที่ไหนดี แชร์ให้เพื่อนสิ แชร์ให้เพื่อนได้ แชร์ให้เพื่อนเลย


ชีวิตมันไม่เคยเป็นไปอย่างที่เราคาดคิดไว้หรอก ไม่เคยสักครั้ง.. อย่างมากก็ได้แค่ใกล้เคียง มันเหมือนเป็นกฎของธรรมชาติซึ่งมักจะมีปัจจัยที่เราไม่สามารถควบคุมได้ออกมาสำแดงเดชอยู่เป็นระยะๆ และเป็นอยู่อย่างนั้น และเสมอๆ ไม่ขาดก็เกิน...
»
ชีวิตเริ่มต้นอีกครั้งหลังเกษียณ โดย : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 | วิธีใช้ : อ่านเพื่อประเทืองปัญญา | วัตถุประสงค์ | นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อ : baanjomyut@yahoo.com