หน้าบ้านจอมยุทธ >> ห้องร้อยบุปผา >> ตราบเท่า...ที่ยังรัก

ตราบเท่า...ที่ยังรัก
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะแถมอะไรที่มันทำให้เจ็บ ให้มองไม่ชัด ก็จะหลุดออกไปด้วย 
วรา : เขียน  wara63@hotmail.com

"ใบไม้" นั่งนิ่งอยู่ริมทะเล  เสียงของคลื่นที่กระทบอยู่เบื้องหน้า 
ช่างสะท้อนเข้าไปในจิตใจเหลือเกิน  เธอจะไม่รู้สึก อ่อนไหวขนาดนี้ 
ถ้าเพียงเสียงคลื่นนั้น  สะท้อนไปแล้วไม่หวนกลับมา  แต่เสียงคลื่นเจ้ากรรม ไม่ได้เป็นเช่นนั้น  มันสะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 
สะท้อนไป สะท้อนมา 

เห็นไหมล่ะ คุณก็คงเริ่มรู้สึกอ่อนไหวกับมันแล้วสิ 
ก่อนที่คุณจะอ่อนไหวกับมันมากไปกว่านี้ 
หญิงสาวก็ยกมือขึ้นมาเสยผมเสียก่อน 
ผมที่ยาวกระหรองกระแหรงของเธอ 
เขาเคยชมว่า มันดูดีเมื่อถูกลมทะเลพัด 
มันโบกสะบัด โบกมือเรียกใคร 
เธอรู้บ้างไหม ฉันวาน(ผมของ)ใบไม้ 
โบกมือเรืยกเธอ 

"ใบไม้ นั่งทำอะไรที่นี่ล่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ" เวหาเรียกมาแต่ไกล 
"เดี๋ยวค่อยไป พวกนั้นทำอะไรกันอยู่เหรอ" หญิงสาวถามออกไปแกนๆ 
"เมื่อกี้ทำกับข้าวอยู่น่ะ แต่ตอนนี้ทำเสร็จแล้ว เริ่มเช็คคนอู้งาน ก็เลยรู้ว่าใบไม้แอบหลบมาอยู่นี่ไง" หญิงสาวยิ้มขัน 
"จับได้อีกแล้ว แหม ..มิน่า เวหาถึงเดินตามมาหาใบไม้ นึกว่าคิดได้เองซะอีก เฮ่อ.." เธอเบือนหน้าด้วยความน้อยใจ หันไปมองทะเล 
เธอว่าทะเลคงเข้าใจเธอบ้าง แต่อันนี้ไม่รู้นะ ว่าจริงไหม ทะเลจะเข้าใจอะไรๆ ได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ 

"ผมใบไม้สวยจัง กระหรองกระแหรงได้ฟิลล์พอดีเลย เวลาลมพัด เหมือนกำลัง โบกมือเรียกหาเวลาอยู่เลย เมื่อกี้ที่หาใบไม้เจอก็เพราะผมนี่แหล่ะ" เวหาพูดอย่างเอาใจ 
"ไม่ทันแล้วล่ะเวหา ใบไม้งอนไปแล้วล่ะ" น้ำตาของเธอเอ่อปริ่มริมขอบตา 
"โธ่...ใบไม้ อย่าทำอย่างนี้สิ เวหารักใบไม้นะ" 
"แต่..เวลาที่เวหาอยู่กับเพื่อน เวหาก็ไม่เคยรู้สึกว่าใบไม้อยู่ตรงนั้นเลย และก็ไม่เคยรู้สึกด้วยว่า ใบไม้ ไม่ได้อยู่ตรงนั้นอีกแล้ว" ใบไม้ เริ่มต้นเขี่ยเม็ดทรายริมหาด จนกระเด็นเข้าตาตัวเอง 
"โธ่..ใบไม้ อย่าร้องไห้ขนาดนั้นสิ เรื่องแค่นี้เอง ก็เวลาอยู่กับเพื่อนมันสนุกนี่หน่า บางทีมันสนุกจนเพลิน หันมาอีกที อ้าว..ใบไม้หายไป ซะแล้ว" เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้หญิงคนรัก 

ดูเอาเถอะ ขนาดตอนนี้ เธอน้ำตาร่วง เพราะทรายเข้าตา เขายังไม่รู้เลย 
แต่ใบไม้ ก็เลือกที่จะไม่บอกความจริงกับเขา ปล่อยให้เขาคิดอย่างนั้นไปน่ะดีแล้ว 
บางที..มันอาจจะทำให้เขารักเธอมากขึ้นก็ได้ 
ผู้ชายมักจะชอบคิดว่าตัวเองเก่งกล้า สามารถดูแลผู้หญิงที่อ่อนแอได้ 
ใบไม้ เลือกจะเป็นผู้หญิงอ่อนแอในตอนนี้ 
เพราะอย่างน้อย ตอนนี้ก็ทำให้เขาอยู่กับเธอได้นานกว่าปกติ 

ปกติน่ะเหรอ เขาจะอยู่กับเธอเพียงแค่ 5 ประโยคเท่านั้น 
แต่ตอนนี้ ครบ 5 ประโยคแล้ว เขายังนั่งอยู่กับเธอ 

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวเพื่อนๆ รอ" เขากล่าวขึ้นหลังจากเงียบไปนาน 
"ปัดโธ่เอ้ย.." ใบไม้หลุดปากออกมาอย่างลืมตัว 
"อะไรเหรอใบไม้ เวหาทำอะไรผิดอีกหรือเปล่า เวหาขอโทษ เวหาไม่ได้ตั้งใจ" ท่าทางตกใจของเขา ทำให้ใจของเธออ่อนลงมาได้ 

"ไม่เป็นไรหรอกเวหา ไม่มีอะไร ใบไม้แค่คิดว่า น่าจะอยู่กันต่ออีกนิดนึงเท่านั้นเอง" เธอหันไปยิ้มให้เขา และส่งสายตาหวานอย่างซึ้งใจ 

หลังจากนั้น หลายปี 
เธอกับเวหาก็ต้องแยกจากกัน 
เพราะเขาต้องไปทำงานที่ต่างจังหวัด 

เฮ่อ.. 
เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่า 
เธอจะมานั่งคิดถึงเรื่องราวเหล่านี้ทำไม 
ในเมื่อมันก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว 
หรืออาจจะเป็นเพราะ.. 
ทุกครั้งที่เธอมานั่งริมทะเลแบบนี้ 
เสียงสะท้อนของคลื่นทำให้เธออ่อนไหว 

"เวหา รักใบไม้ไหม" 
"รักสิ" 
"รักมากไหม" 
"ไม่รู้สิ แต่ก็รักเรื่อยๆ นะ รักทุกวันน่ะ แต่ไม่รู้มากหรือเปล่า" 
ชายหนุ่มเอาเท้าหลบน้ำทะเลที่ซัดเข้ามา 
พอหลบได้ ก็เริ่มสนุก 
หลบแล้ว หลบอีก 
หลบแล้ว หลบอีก 
จนกระทั่ง คลื่นซัดมาใกล้เท้ามากขึ้น 
เขาเลยตัดสินใจบื่นขึ้น 
แล้วกระโดดหลบคลื่น 
หลบแล้ว หลบอีก 
หลบแล้ว หลบอีก 

ใบไม้ได้แต่ถอนใจ 
ลมหายใจของเธอไม่พอใช้ 
เธอเลยถอนมาใช้ก่อน 
เมื่อไหร่ มันมีมากพอ 
เธอจะเอาไปฝากไว้ใหม่ 
แต่ตอนนี้.. 
เฮ่อ.... 

เวหายังคงกระโดดหลบคลื่น 
จนกระทั่ง.. 
เศษทรายจากเท้าของเขา 
กระเด็นเข้าตาของเธอ 

"อ้าว ใบไม้ ร้องไห้ทำไมอีกล่ะ เเวหาทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ" เวหาหยุดกระโดด เมื่อสังเกตเห็นเธอกำลังก้มหน้าลง 
ใบไม้ แกล้งนิ่งไม่พูดอะไร 
"โธ่..ใบไม้อย่าคิดมากสิ ยังไง เวหาก็รักใบไม้นะ" 
"เวหาจะรักใบไม้อีกนานไหม" ใบไม้ได้ที เอ่ยถาม 
"ไม่รู้สิ ไม่รู้นานแค่ไหน แต่คงรักใบไม้ ตราบเท่าที่ใบไม้รักเวหานั่นแหล่ะ" 
คราวนี้ น้ำตาของเธอไหลออกมาจริงๆ 
ไหลออกมาจากใจ รวมทั้งทรายเมื่อกี้ก็หลุดออกมาแล้วล่ะ 
เธอกอดเขาอย่างไม่อายใคร 
บางทีการร้องไห้ก็ทำให้ ดวงตาสดใสขึ้นนะ 
แถมอะไรที่มันทำให้เจ็บ ให้มองไม่ชัด 
ก็จะหลุดออกไปด้วย 

เวหาทำหน้างงกับอากัปกิริยาของคนรัก 
"เป็นไรล่ะ ใบไม้ เวหาทำอะไรไม่ดีอีกแล้วเหรอ" 
หญิงสาวหอมแก้มเขา 1 ฟอดโตๆ 


"มานั่งตรงนี้อีกแล้วนะ ใบไม้" เสียงชายหนุ่มดังมาแต่ไกล 
"อือ คิดอะไรเพลินๆ น่ะ" หญิงสาวถามออกไปแกนๆ 
"คิดถึงเวหาใช่ไหมล่ะ" เขาถามต่อ 
"อือ คิดถึงทั้งหมดนั่นแหล่ะ" รอยยิ้มปรากฏบนสีหน้าของเธอเล็กน้อย 
"ตั้งแต่แต่งงานมา ใบไม้มาที่นี่ทุกเย็นเลยนะ" ลมเริ่มพักแรงขึ้นแล้ว 
"อือ" เธอครางในลำคอ เมื่อเศษทรายกระเด็นเข้าตา 
"คิดอะไรอยู่อีกล่ะ ร้องไห้อีกแล้ว" เวหาหยิบผ้าเช็ดหน้าส่งให้เธอ 
"วันนี้ ใบไม้ก็ยังรักเวหาอยู่นะ" เธอพูดเสียงเบาๆ เพื่อเสริมความคิดที่เขาคิดว่าเธอร้องไห้ 
"อ้าว เวหาทำอะไรผิดอีกล่ะเนี่ย ร้องไห้อีกแล้ว" 
ใบไม้ แอบก้มหน้ายิ้ม แล้วเอียงหัวไปพิงไหล่ของชายคนรัก 

"ฉันจะรักคุณ..ตราบเท่าคุณรักฉัน" 

ตอนนี้เสียงคลื่นที่สะท้อน 
ทำให้จิตใจของเธอ อ่อนไหวอีกแล้ว 

"ฉันจะรักคุณ..ตราบเท่าคุณรักฉัน" 

"ฉันจะรักคุณ..ตราบเท่าคุณรักฉัน" 
"ฉันจะรักคุณ..ตราบเท่าคุณรักฉัน" 
"ฉันจะรักคุณ..ตราบเท่าคุณรักฉัน"