บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>ความรักนั้นอยู่ที่ไหน
เรื่อง : ความรักนั้นอยู่ที่ไหน

ฉันคือใคร ใครคือฉันไม่สำคัญ แต่ฉันคือคนมีฝัน.... และหวังว่าจะตามหามันให้จงเจอ.....ความรักของฉัน เกิดจากความใฝ่ฝันไม่ได้เกิดจากความใคร่ หรือความหลงใหล......... ฉันใฝ่ฝันที่จะมีความรักอันสวยงามและมั่นคง ฉันจึงได้ออกเดินทางตามหาความรักนั้น.......
วันหนึ่งขณะที่ฉันเดินทาง ฉันก็รู้สึกว่า...ยิ่งเดิน ก็ยิ่งไกล.... เดินเท่าไรก็ไปไม่ถึงเสียที ฉันจึงเลือกที่จะหยุดพักและนั่งรอให้ความรักมันเดินเข้ามาหา....... แต่รอแล้ว...........รอเล่า...... มันก็ยังไม่มา...... ฉันเลยตัดสินใจลุกขึ้น เพื่อจะเดินทางตามหามันต่อไป .......ระหว่างทางฉันพบใครคนหนึ่ง......เขาคนนั้น เข้ามาทำความรู้จักกับฉันและขอร่วมเดินทางไปด้วยกัน เพราะเขาก็อยากจะตามหามันเหมือนฉัน ฉันดีใจมากแต่ก็ยังไม่ตัดสินใจตกลงในทันที เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันจะมีเพื่อนร่วมทางไปด้วย ฉันคิดอยู่นาน....ว่าคน ๆ นี้ จะไว้ใจได้แค่ไหน และเขาอยากจะไปตามหาฝันเหมือนกับฉันจริงหรือเปล่า ฉันกลัว ฉันสับสน ฉันยังไม่แน่ใจ.......ในที่สุดฉันก็ให้โอกาสเขาเดินทางไปด้วยกัน ฉันรู้สึกดี และมีความสุข เพราะระหว่างทางนี้ฉันไม่รู้สึกเหงาหรือเปล่าเปลี่ยว........ หลังจากที่ฉันต้องเดินทางโดเดี่ยวมาเป็นเวลานาน....... เมื่อครั้งนี้มีใครสักคนที่พร้อมจะเดินอยู่ข้าง ๆ ฉันจึงรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก.........เมื่อเดินทางต่อไปเรื่อย ๆ เขาคนนั้นก็บอกฉันว่า เขาไม่ขอเดินทางไปกับฉันแล้ว เขาเหนื่อย และไม่อยากจะตามหามันอีกแล้ว ......... ฉันเสียใจมาก แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ ฉันบอกลาเขาด้วยดีและส่งยิ้มให้ด้วยมิตรภาพ..........
จากนั้นฉันก็เดินทางต่อไป แต่คราวนี้ ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว และอ้างว้างกว่าที่เคยเป็นมาหลายเท่า ฉันต้องใช้เวลาปรับตัวอยู่นาน ........ จากที่เคยมีเพื่อนคุย เพื่อนเที่ยว บางครั้งก็อาจจะทะเลาะกันบ้าง แต่มันก็ทำให้ฉันมีความสุขดีและไม่รู้สึกเหงา .............. มาถึงตอนนี้ ฉันมองไปหาใคร ก็ไม่มีคนไหนที่อยู่ข้าง ๆ ฉันเลย............ แต่เส้นทางที่แสนยาวไกล ฉันก็ยังคงมั่นใจว่า วันหนึ่งจะต้องเจอมัน ความฝันของฉันนั้นต้องมีอยู่จริง...... และไม่นาน ก็มีคนมากมายมาขอร่วมเดินทางไปกับฉัน จนบางครั้ง ทำให้ฉันรู้สึกว่า ฉันอยากจะเดินคนเดียวบ้างแล้วสิ ........เพราะถึงแม้ว่าการมีเพื่อนร่วมทางจะทำให้ฉันไม่รู้สึกเหงาก็ตาม แต่ฉันกลับรู้สึกว่า พวกเขาไม่ได้ตั้งใจที่ออกไปตามหาฝันเหมือนฉันจริง ๆ .......เขาเพียงแค่อยากจะลองเดินทาง หรืออยากจะเดินเป็นเพื่อนฉันเท่านั้น....... วันหนึ่ง ฉันจึงบอกพวกเขาว่า ฉันไม่อยากมีเพื่อนเดินทางแล้วล่ะ ฉันเบื่อ..... ที่จะต้องเจอกับปัญหามากมายของแต่ละคน ยิ่งมีคนมากปัญหาก็มากตาม.....มาถึงตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่า อันที่จริงทุก ๆ สิ่งย่อมมีปัญหา เส้นทางที่พวกเราแต่ละคนเลือกเดิน ไม่ว่าจะเป็นเส้นทางไหน ทั้งจุดหมายเดียวกันและต่างกันไป ทุกเส้นทางนั้นย่อมมีอุปสรรคด้วยกันทั้งสิ้น ไม่มีทางเดินไหนจะไร้ปัญหาและอุปสรรค และทางเดินที่เราต่างวาดฝันเอาไว้สวยหรูก็ย่อมจะพบกับอีกด้านของมันเสมอ ฉันจึงรู้แล้วว่า การจะไปให้ถึงฝันมันไม่ใช่ของง่าย..... เลยจริงๆ
ตอนนี้ฉันพร้อมที่ออกเดินทางไปคนเดียวอีกครั้ง แต่ฉันเดินต่อไปเรื่อย ๆ ฉันก็เริ่มเหนื่อย.... และรู้สึกท้อใจ..... ฉันเริ่มคิดว่า.... ความรักอย่างที่ฉันฝัน..... มันคงไม่มีอยู่จริง........ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันรู้สึกว่า ฉันยังไม่เจอคนใช่ และยังไม่พบคนที่ต้องการอย่างแท้จริง ฉันอยากจะรอ และหวังไว้ว่าสักวันรักที่สวยงาม รักแท้ที่มั่นคง คงจะต้องเกิดขึ้นกับฉันในสักวัน............ ฉันเริ่มเดิน ๆ หยุด ๆ แล้วแต่อารมณ์ บางครั้งก็อยากเดินกลับไปหาเพื่อนเก่าที่เคยร่วมทางไปด้วยกัน......... แต่ฉันก็รู้มาว่าเส้นทางแห่งความฝันนี้มันเดินย้อนกลับไปไม่ได้ ผ่านไปแล้วก็คือผ่านไป และคนที่เคยผ่านมา ถ้าหากจากไปก็จะไม่หวลกลับมาอีก ฉะนั้นถ้าไม่อยากให้คน ๆ นั้นจากเราไป ก็จงรักษาเขาไว้ให้ดี ๆ .........
และในที่สุด เมื่อฉันเดินทางไปอยู่พักใหญ่ ฉันก็เจอคน ๆ หนึ่งมาขอร่วมทางไปกับฉันอีก ฉันลังเล และไตร่ตรองพอสมควร เพราะฉันกลัวว่าเขาจะไม่ได้ตั้งใจไปกับฉันจริง ๆ อย่างที่แล้วมา ฉันจึงตัดสินใจไม่ให้เขาเดินทางไปด้วยเพราะไม่ค่อยจะแน่ใจในตัวเขาเสียเท่าไหร่ .........แต่เขากลับเดินตามฉันและคอยอยู่ข้าง ๆ ฉัน....... ฉันถามเขาว่า ฉันไม่ได้ได้ต้องการเพื่อนร่วมทาง ทำไมถึงยังตามฉันมา ..... เขาตอบว่า เขาไม่ได้เดินตามฉัน แต่นี่...เป็นเส้นทางที่เขากำลังจะเดินไปเหมือนกัน ....... ฉันเริ่มมองเห็นความแน่วแน่ในตัวเขา ฉันจึงเริ่มมีแรงศรัทธาที่จะตามหารักนั้นให้เจออีกครั้งหนึ่ง....ฉันกับเขาเดินทางกันอยู่นาน.................วันหนึ่ง ฉันถามเขาว่า เขาเดินทางมานานหรือยังก่อนที่จะมาเจอฉัน เขาตอบว่า เขาเดินทางมานานแล้ว และเขาก็เจอเพื่อนร่วมทางมากมาย แต่ในที่สุดก็จากเขาไปเหมือนกัน.... ฉันถามเขาต่อว่า เขาต้องการเพื่อนร่วมทางไปด้วย หรือ อยากจะเดินไปคนเดียวมากกว่า เขาตอบว่า เขาต้องการที่จะเดินทางไปคนเดียวมากกว่า และเขาจะไม่เรียกร้องให้ใครมาร่วมทางกับเขา เพราะเขาคิดว่า เพื่อนร่วมทางที่ดีที่สุดคือคนที่มีจุดหมายเดียวกับเละเลือกเส้นทางเดียวกับเขา เขาบอกต่ออีกว่า คนที่เดินทางไปสู่จุดหมายเดียวกัน แม้เส้นทางที่เลือกเดินอาจจะต่างกัน แต่สักวันเส้นทางเหล่านั้นก็ต้องมาบรรจบกัน และมันจะทำให้คนที่มีฝันเดียวกันได้พบกัน นั่นเอง..... ฉันเลยถามคำถามสุดท้ายว่า ทำไมตอนแรกจึงขอเริ่มเดินทางกับฉัน หากต้องการจะเดินทางคนเดียว เขาตอบว่า เขามองเห็นความฝันของฉัน และรู้ว่าฉันคือคนที่จะไม่จากเขาไป ..... ฉันคิดอยู่ในใจว่าเขาค่อนข้างจะหลงตัวเอง...... และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้น ของความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างเขากับฉัน เราคุยกันถูกคอ และมีความสุขที่ได้เดินทางไปด้วยกัน..........จนนับวัน......ฉันก็ยิ่งแน่ใจว่าเขาอาจจะคือคนที่ฉันรอมาตลอดชีวิต...........
แต่แล้ว วันหนึ่งเขาหยุดเดิน และบอกกับฉันว่า เขาไม่อยากเดินทางไปต่อแล้ว ฉันถามเขาว่า เขาเหนื่อยใช่ไหม เพราะเส้นทางมันยาวไกล และไม่รู้ว่าเมื่อไรจะเดินถึง ...... เขาตอบว่า เขาไม่อยากเดินต่อไป เพราะ เขาไม่อยากเจอมันแล้ว ความฝันที่ไม่มีจุดหมาย เขาขอให้ฉันหยุดเดินกับเขา...... ฉันตอบว่า.. "ไม่" ทันที เพราะฉันต้องเดินไปถึงฝันให้ได้ ....... เขาบอกว่า ถ้างั้นก็ตามใจ เขาคงขอแยกทางตรงนี้ .... ฉันโกรธมาก ฉันผิดหวัง ที่คิดว่าเขาจะเป็นคน ๆ นั้นที่ฉันฝ้ารอ คนที่มีความมุ่งมั่นแบบเดียวกับฉัน บัดนี้ เขาก็เปลี่ยนไป เหมือนคนอื่น ๆ เขาถอนตัวออกไปง่าย ๆ ...... ฉันเสียใจ....... ฉันไม่บอกลาเขาสักคำ และฉันก็เดินทางจากเขาไป...... แต่ไม่นานนัก เมื่อฉันเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ฉันก็คิดได้ว่า ถ้าหากฉันเดินจากเขาไปครั้งนี้ และปล่อยให้เขาจากไป ฉันจะไม่มีวันได้ย้อนกลับมาเส้นทางเดิมอีก และฉันจะไม่ได้พบกับเขาอีกแน่นอน......... ฉันจึงตัดสินใจหันหลังกลับไป และร้องเรียกเขาว่า อย่างทิ้งฉันไปไหนอีก ........แต่ทุกอย่างกลับเงียบสงัด ทางเดินเปล่าเปลี่ยวไร้ผู้คน ฉันใจหายวูบ...... และรู้ทันทีว่า ฉันไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้จริง ๆ .....ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่า ฉันเสียใจมากแค่ไหน ที่ต้องเสียเขาไป และฉันก็ไม่อาจเดินทางต่อไปได้หากไม่มีเขาคนนั้น........ สายลมที่พัดแรง เสียงลมหายใจที่แห้งเหือด บอกกับฉันว่า เขามีค่าสำหรับฉันมากเหลือเกิน .............
เพียงวูบเดียวที่ฉันรู้สึกตัว ฉันแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เขายืนอยู่ข้างหน้าฉัน....... เขาบอกกับฉันว่า เขาไม่ได้ทิ้งฉันไปไหน เขายังยืนอยู่ที่เดิม และเขาจะหยุดรอฉันตรงนี้ เพื่อรอฉันกลับมา เพราะเขารู้ว่า... ฉันจะต้องกลับมา.... เขารู้ว่า ฉันคงจะไม่เดินไปจากเขาเป็นแน่........... สำหรับฉันแล้ว ฉันไม่รู้ว่า ทำไมฉันจึงหันหลังกลับมาและไม่อยากจะเสียเขาไป แต่สิ่งที่ฉันรู้คือ ฉันรู้สึกผูกผันกับเขามาก เส้นทางอันยาวไกลที่เราเดินมาด้วยกัน มันทำให้ฉันประทับใจในตัวเขามากมายและฉันก็อยากจะเดินเคียงข้างเขาตลอดไป...... ฉันถามเขาว่า ทำไมเขาจึงหยุดเดิน เขาไม่อยากจะตามหาฝันนั้นแล้วหรือ เขาตอบว่า เขาไม่อยากเจอมันแล้ว เพราะถ้าวันหนึ่ง เขาถึงจุดหมายดังที่เขาฝัน เราสองคนอาจจะต้องแยกทางกัน เพราะ ณ ตอนนั้น อาจจะมีใครมากมายที่มีฝันเดียวกันกับเรา และถึงเวลานั้น เขาอาจจะต้องเสียฉันไป เขาจึงเลือกที่จะหยุดอยู่กับที่ เพื่อจะได้ไม่ต้องถึงจุดหมาย ฉันถามเขาว่า เขาไม่เสียดายหรือ เขาอุตส่าห์เดินทางมาตั้งไกล เพื่อตามหามัน แต่อยู่ ๆ กลับทิ้งมันไปเพื่อฉัน เขาบอกว่า บางทีการที่เราพยายามไขว่คว้าหาอะไรบางอย่างที่ไม่มีตัวตน เราอาจจะไม่มีวันหามันเจอเลยก็ได้ ไม่มีใครรู้หรอกว่า จริง ๆ แล้ว ความรักที่สวยงาม รักแท้ที่มั่นคง หรือการตามหารักที่ปราถนา มันอาจจะเป็นแค่ความฝันจริง ๆ ก็ได้ หรือไม่เราก็ไม่รู้หรอกว่าเราอาจจะเจอมันแล้วโดยที่เราก็ไม่รู้ตัว เพราะมันเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ คงจะมีแต่ความรู้สึกที่สัมผัสมันได้เท่านั้น ฉะนั้น สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้ คือคนข้าง ๆ กายที่เขามีความสุขที่ได้อยู่ด้วย คนที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่น และอุ่นใจ คนที่พร้อมจะเป็นกำลังใจให้เขาและพร้อมที่จะเดินทางไปกับเขาทุกเส้นทางที่จะเลือกเดิน...........เขาถามฉันว่าฉันพร้อมจะเดินทางไปเขาบนเส้นทางชีวิตของเราเองไหม ฉันตอบได้เลย ว่าฉันพร้อมแล้วล่ะ................
บางครั้งทุกอย่างอาจจะไม่สวยงามอย่างที่คิดและวาดฝันเอาไว้ แต่หากมีคนที่พร้อมจะฟันฝ่าอุปสรรคไปด้วยกัน มันก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ ที่เราเลือกจะมีความสุข.....ในขณะที่เรายังต้องเดินอยู่บนเส้นทางของโลกแห่งความจริง ........................ แต่หากใครยังมีฝัน ก็ขอให้เดินตามหามันให้จงเจอ แต่ก็อย่าลืมนะว่า ความรู้สึกของหัวใจเท่านั้นที่จะสัมผัสมันได้

ชนกต

โดย : ชนกต
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook