บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> CAMP S

เรื่อง : CAMP S

เมื่อวันปิดภาคการศึกษาฤดูร้อนใกล้เข้ามาถึง เด็กชายหญิงส่วนใหญ่ก็มักจะจับกลุ่มคุยกันเกี่ยวกับโปรแกรมที่พวกเขาจะทำกันในวันปิดเทอมใหญ่ เด็กๆส่วนใหญ่มักจะมีโปรแกรมไปเที่ยวกับครอบครัว แต่ก็มีเด็กอีกไม่น้อยทีอยู่บ้านเล่นเกมหรืออ่านหนังสือแนวแฟนตาซี เวทย์มนต์ ที่พวกเขาชอบและคอยที่จะเช็คดูเวลาที่มีเกมส์ใหม่ๆหรือหนังสือแนวนี้ออกมาวางตลาด มีเด็กเพียงไม่กี่คนที่ไม่สนใจว่าจะมีเกมส์หรือหนังสือที่ว่าออกวางขายเมื่อไหร่

ไซรินก็เป็นหนึ่งในนั้นที่ไม่สนใจเกมส์หรือหนังสือแนวแฟนตาซีหรือเวทย์มนต์ ทุกครั้งที่เพื่อนๆคุยกันเรื่องเกี่ยวกับมัน เธอก็มักจะสลายตัวไปอยู่ที่อื่นไกลจากที่เพื่อนของเธอนั่งคุยกัน เธอเป็นเด็กผู้หญิงตัวผอมผมขาวสีดำสนิท นัยตาสีฟ้า และเธอเป็นเด็กที่ถือว่าสูงทีเดียวท่าเทียบกับเด็กวัยเดียวกันนั่นเพราะเธอสูงถึง 165 แต่อายุเพียง 15 ปี

“หวัดดี เบท วันนี้ขอสองชั่วโมงพอนะง่วง” ไซรินเอ่ยทักทายเจ้าของร้านอินเตอร์เน็ต โซนที่เธอต้องแวะไปเป็นประจำทุกเย็นตอน 5 โมงและอยู่ถึงดึกๆ เบทพยักหน้าตอบและยื่นบัตรที่เขียนไว้ว่า 2 ชั่วโมงให้ไซริน เธอเดินไปนั่งที่ที่นั่งประจำของเธอในร้าน คือ ชิดกระจกหลังสุดด้านซ้าย

การอ่านกระทู้ของคนอื่นๆที่โพสไว้เป็นสิ่งที่เธอชอบทำที่สุดเวลาที่เธออยู่ในโลกอินเตอร์เน็ต

คุณคิดยังไงกับเกมและหนังสือแนวแฟนตาซี จากคนชอบเกม
ไซรินอ่านกระทู้หนึ่งที่เขียนอยู่ใน เว็ปไซด์ SECRETS.NET เธอคลิ๊กเข้าไปอ่านความคิดเห็นที่ถูกโพสไว้เป็นร้อยความเห็น แต่เธออ่านมันแบบข้ามๆ

ชอบค่ะ สนุกดี จากเกมส์ลิซึ่ม ความเห็นที่ 2
ชอบมากเลยคับ สนุกมากเวลาที่ได้ใช้เวทย์มนต์ในเกมส์อ่ะคับ จากไฟนอล ความเห็นที่ 60 ไซรินเลือกอ่านบางความเห็น และเธอก็จัดแจงโพสความเห็นเธอลงไปบ้าง

ไม่เห็นชอบเลย เพ้อเจ้อและโอเว่อมากๆๆ จากคนไม่ชอบ และเธอก็ปิดหน้าต่างนี้ลงไป และไปหากระทู้ใหม่อ่านแทน มีกระทู้นึงดูสะดุดตาเธอมาก เพราะตัวหนังสือที่เขียนดูแปลกดี และมันเรืองแสงวาบๆด้วย มันเขียนว่า

คุณคิดยังไงกับการไป CAMP ตอนปิดเทอม จาก CAMP S ไซริน คลิ๊กเข้าไปอ่านความคิดเห็น แต่กลับไม่มีใครโพสความคิดเห็นไว้เลย เธอจึงจัดแจงโพสไว้

น่าสนุกดีนะ ใช้เวลาว่างเป็นประโยชน์ดี น่าจะดีกว่าการเล่นเกมส์หรืออ่านหนังสือแนวเพ้อๆ จาก ไซริน เธอกดส่งข้อความและปิดหน้าต่างนี้ลงไป และตั้งหน้าตั้งตาอ่านกระทู้อื่นๆต่อไป

“เอา ช็อกโกแลตเย็น เพิ่มวิปครีมโรยหน้าด้วยเกร็ดน้ำตาลไอซ์ซี่และก็ใส่เชอร์รี่เคลือบช็อคโกแล็ตด้วย” ไซรินสั่งกับคนขายของร้าน CHOCCOLATE ICE ข้างๆร้านอินเตอร์เน็ตโซน

“ 65 บาทค่ะ” คนขายบอกและส่งแก้วช็อกโกแลตเย็นให้ ไซรินรับมาและยื่นเงินให้ 65 บาท ก่อนจะเดินกลับบ้านที่อยู่ถัดไปอีก 2 ซอย

“สวัสดีคุณไซริน แกนเวล” เสียงผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังของไซรินขณะที่เธอกำลังซดช็อกโกแลตที่เหลือก้นแก้วให้หมด เธอหันหลังไปมอง ชายใส่ชุดสูทสีดำซึ่งไซรินสังเกตว่ามันช่างตัดกับสีผมส้มแปร้ดของเขาเสียจริง ไซรินมองเสื้อสูทของชายคนนั้นสลับกับสีผมไปมา ก่อนจะถามขึ้น

“คุณรู้จักชื่อฉันได้ไง”

“คุณสมัครเข้า CAMP S. ของเราแล้ว” ชายคนนั้นบอกสั้นๆ ซึ่งไซรินรู้สึกงงเป็นไก่ตาแตก

“คงเข้าใจผิดแล้วแหละ….อ่ะ ฝากทิ้งด้วยขอบใจ” เธอพูดพร้อมกับยัดแก้วช็อกโกแลตใส่มือชายคนนั้น และหันหลังกลับรีบออกเดิน

วาป วูปหนึ่งไซรินรู้สึกเหมือนมีลมเบาพัดมากระทบที่หลังเธอ ก่อนที่ตัวของเธอจะลอยขึ้นและหมุนทำให้ตัวเธอหันกลับมาหาชายคนนั้นอีกครั้ง
“เหวอ…. ทำอะไรน่ะปล่อยฉันลง เอาลวดสริงมาติดหลังฉันเมื่อไหร่เนี่ย” ไซรินร้องโวยวายอย่างไม่เชื่อว่าตัวเธอจะลอยขึ้นได้เอง และดิ้นไปมาบนอากาศ

“คุณต้องไปกับผม” ชายคนนั้นบอก ไซรินยังคงดิ้นไปมาและคิดว่านี่ต้องเป็นรายการหลอกลวงประชาชนอะไรซักอย่างที่มีพิธีกรหัวสีส้มแน่

“ไม่ไป ไปไหนล่ะฉันไม่เล่นด้วยหรอกนะ ปล่อย!!” เธอร้องแหกปากสุดเสียงและหวังว่าคนที่เดินผ่านไปมาจะช่วยเธอ แต่ไม่เลย พวกเขาไม่หันมามองด้วยซ้ำทั้งที่ไอ้หัวส้มนี่น่าจะเป็นจุดสนใจ แต่คนที่เดินผ่านไปมากับไม่สน พวกเขาทำเหมือนไม่มีเธอกับผู้ชายหัวส้มอยู่บนโลก ไซรินเลิกร้องและพยายามเอื้อมมือไปหาสริงที่ติดอยู่ที่หลังเธอแต่ว่ามันไม่มี

“เป็นไปไม่ได้ ฉันลอยได้ยังไง” ไซรินคิดในใจตอนนี้เธอมีท่าทางกระวนกระวายมาก จู่ๆก็มีแสงสว่างมากๆค่อยๆดูดกลืนเธอและชายคนนั้นเข้าไป และเธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย!?



โดย : SIS G
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook