บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> ปาฏิหาริย์

เรื่อง : ปาฏิหาริย์

อาจบอกได้ว่าผู้ชายคนหนึ่งที่เคยทำผิดกับคนที่รัก วันนี้ผมดีใจที่สุดในชีวิตที่มีเธอถ้าวันนั้นผมทิ้งเธอไปเป็นครั้งที่สองผมต้องเสียใจที่สุดในชีวิต แต่อีกไม่นานผมคงจะต้องเสียใจสี่สุดในชีวิตเช่นกัน
ผมเคยทอดทิ้งผู้หญิงคนหนึ่งอย่างเสียไม่ได้ ผมเคยชอบเธอมากนั่นมันสมัยผมอยู่มัธยมเท่านั้น ครั้งแรกที่ผมรู้จักเธอผมให้แม่ผมเอาผ้าไปตัดที่ร้านเธอ ผมดีใจมากที่เห็นหน้าเธอในครั้งนั้นนั่นมันไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าเธอ แต่เป็นครั้งแรกที่ผมเผชิญหน้าเธอ ผมแอบมองเธอมาตั้งแต่เธออยู่ม.1 ดาวโรงเรียนที่แสนน่ารักและเรียบร้อยผมจำได้ว่าเธอเป็นดรัมเมเยอร์โรงเรียนถึง6 ปีไม่รวมชั้นประถมที่เธอมีรูปให้ผมดูอีก แต่ผมไม่ได้รักเธอตรงนั้น เธอเรียบร้อย พูดจาน่ารัก ผมเพียรพยายามไปหาเธอที่บ้านทุกวันแต่เธอไม่ค่อยคุยกับผมเท่าไรนักเธอพูดไม่เก่ง ผมก็ไม่รู้ว่าเธอเป็นอะไรแต่เธอคงยังเด็กไป นานเป็นปีที่ผมทำแบบนี้ จนผมเรียนต่อระดับอุดมศึกษาเธอยังเรียนแค่ม.5 จากนั้นผมไม่เคยติดต่อเธออีกเลยเพราะผมมีแฟนแฟนที่เกิดจากคำยุจากเพื่อน ผมลืมเธอไปเสียสนิทใจ จนมาวันนึงวันที่เธอโทรมาหา แล้วถามผมว่า ตอนนี้ที่บ้านเธอไปไม่ได้แล้วเหรอ ผมไม่เข้าใจความหมายที่เธอถามก็เลยตอบกลับไปว่า อื่มตอนนี้ไม่อยากไปแล้ว เท่านี้เธอก็วางไปผมไม่ทราบว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นจนผมกลับมาคิดว่าเธอคงจะเสียใจมาก ที่ผมพูดแบบนั้นออกไป
จนแต่แล้ววันนึงคนที่ผมคิดว่าใช่กลับไม่ใช่เขาทิ้งผมไปด้วยเหตุผลที่ว่าเราเข้ากันไม่ได้ ผมยอมรับว่าเป็นความจริงเราคบกันนานถึง2 ปี มีความสุขบ้างไม่มากนัก เธอมีคนใหม่ที่ดีและรวยกว่าผมทิ้งระยะเวลาอยู่คนดียวพอสมควร จนมาปี3ผมเจอเธอที่นี่ ด้วยความที่ว่าน้องสาวของเพื่อนผมเขาเป็นเพื่อนกับเธอในเอกเดียวกัน ผมกลับไปหาเธออีกครั้ง พยายามหาเวลามาหาเธอบ้างดูเธอจะดีใจที่เห็นหน้าผม แต่ไม่เหมือนเดิมเพราะเธอดูน่ารักขึ้น พูดเก่งขึ้น ก่อนหน้านั้นผมเคยไปฝึกสอนที่โรงเรียนที่เธออยู่ตอนเธออยู่ม.6 เธอไม่มาหาผมเลยเพราะทราบว่าผมมีแฟนแล้วผมเสียใจ จนแล้วไม่นานเธอก็ยอมรับผม ผมเพียรรับ ส่งเธอกลับบ้าน คุยกับครอบครัวเธอ เพราะเธอเป็นลูกสาวคนเดียว ของครอบครัว ผมคิดว่าผมได้เวลาที่ต้องดูแลใครสักคนแล้ว แล้วผมก็เลือกเธอ
วันที่ผมบอกรักเธอผมยอมรับว่าเป็นวันที่มีความสุขที่สุด ผมบอกเธอไปว่า ต่อไปนี้ผมจะดูแลเธอตลอดไปในฐานะพ่อ เพื่อน พี่ชาย และคนรัก และไม่ทิ้งเธอไปอีก ผมขอเธอแต่งงานในที่สุดทั้งที่เธอยังคงเรียนอยู่ถึงตอนนี้ปัจจุบันนี้เรายังไม่แต่งงานกันก็ตาม ปาฏิหาริย์ที่ผมเชื่อที่สุดคือเธอมาอยู่กับผมตรงนี้แล้ว ถึงแม้ว่า มันเป็นปาฏิหาริย์ที่เสียงกับชีวิตเธอก็ตาม วันนั้นเป็นเดือนพ.ย.46กลางเดือนสิ่งที่ทุกคนช็อคคือเธอโดนไล่ออกจากบ้าน ในข้อหาที่ว่าไม่กลับบ้าน วันนั้นเธอไม่สบายและคิดว่าไม่มีใครอยู่บ้านก็เลยนอนที่บ้านย่าผมที่อยู่ใกล้กัน
เท่านี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปผมส่งเธอไปนอนบ้านเพื่อนที่เธอสนิท รับ ส่งเธอไปเรียนด้วยกันในระยะเวลานี้เธอไม่พูดจา ไม่ทานอาหาร ไม่สบาย จนผ่านไปสามวัน ผมกล่อมให้เธอกลับบ้าน สิ่งที่ผมทำวันนั้นผมคิดผิด อาการเสียใจและรับสิ่งที่เธอไม่เคยเจอทำให้เธอเกิดอาการช็อคเมื่อถึงบ้านผม เธอล้ม ผมคิดว่าเธอคงไม่เป็นอะไร คงเป็นลมตามปรกติที่เธอเคยเป็นบ่อยๆ จนรุ่งเช้า ย่าบอกว่าเธอหายไป เราตามหาและมาเจอที่ไม่ไกลบ้านนัก ผมลูบผเธอตามที่เคยทำสิ่งที่ผมได้รับคือคำถามที่ว่า ที่นี่ที่ไหน นายเป็นใคร คนที่ช็อคคือผมคือทุกคนที่อยู่ตรงนั้น ผมพาเธอกลับบ้าน ตลอดทางเธอจะถามว่าที่ใหน อย่าทิ้งฉันไปใหนนะ เธอไม่ยอมห่างตัวผมแม้แต่นิด น้ำตาลูกผู้ชายที่เคยบอกว่าไม่ร้องไห้กลับไหลออกมาไม่รู้ตัวกอดเธอไว้แน่ผมสัญญาจะไม่ปล่อยให้เธอเป็นแบบนี้ตลอดไป
จนตกเย็นทุกคนมาที่บ้านเธอ แม่เธอจะพาไปอยู่บ้านพ่อเธอ นานพอสมควรท่ทุกคนตกลงกันโดยมีเธอนั่งร้องไห้ร้องไม่ไป น้ำตาเธอและผมมันผสมกันจนไม่รู้ว่าเรื่องราวระหว่างผมกับเธอจะเป็นยังไวงจนทุกอย่างจบลงที่เธอขอเข้าห้องน้ำไม่นานก็ออกมาพร้อมอาการสำรอก ทุกคนรีบพาเธอไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ไม่นานนักหมอล้างท้องเธอได้สักครึ่งชั่วโมงก็ส่งตัวเธอเข้าโรงพยาบาลตัวจังหวัดในช่วงดึก
ผมบอกเธอว่าผมรักเธอ และทำให้เธอรู้สึกตัวตลอดทาง เธอนอนที่นั่น โดยผมไม่มีสิทธิ์เฝ้าเพราะเป็นผู้ชายผมมาได้ตอนช่วงเช้าของอีกวัน ดูแลเธอ ผมนั่งมองคนตรงหน้าอย่างเสียใจที่สุดในชีวิตถ้าเธอเป็นอะไรไป
ตั้งแต่วันนั้นมาผมพร้อมที่จะรับเธอก้าวเข้าในบ้านผมด้วยกัน
ตลอดเวลาที่เธอป่วยผมพยายามเรียกความจำเธอคืนมาจนวันนี้เวลานี้ผมดีใจที่สุดในชีวิตที่เธอเป็นปรกติ
หลายครั้งที่เธอถามผมว่าผมรักเธอไหม๊ รักแค่ไหน แล้วระหว่างเธอกับ เขาผมรักใครมากกว่ากัน
ผมตอบได้เลยว่าผมรักเธอที่สุดในใจของผม ผมรักเธอเท่าชีวิตของคนคนหนึ่งจะรักเธอได้ แล้วผมก็จะตอบเธออีกว่า ผมรักเธอมากกว่าใครที่ผมรู้จัก
ผมเคยมีเพื่อน แต่ผมตัดเพื่อนเพราะรักเธอ
ชีวิตประจำวันที่ผมเคยทำคนเดียวบัดนี้ผมมีเธอทุกนาที
ผมไม่ติดต่อไครเพราะกลัวเธอน้อยใจจากผมไป
หลายครั้งที่เธอคิดว่าผมไม่รักเธอเลย
หลายครั้งที่เธอมองค่าตัวเองต่ำ
หลายครั้งที่เธอคิดมากเพราะการกระทำของผม
ผมอยากบอกเธอว่าวันนี้ ผมเสียใจ
เธอเคยบอกผมว่าถ้าผมยังคงไม่ใช้หัวใจและความรู้สึกมองเธอผมจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
ผมกลับคิดว่าเหตุผลมากกว่าที่เราต้องยึดถือในชีวิตคู่
วันนี้มันไม่ใช่ถ้าผมมองเธอที่หัวใจใช้ใจมองเธอในแต่ละครั้งในแต่ละวันที่เรามองหน้ากันผมคงไม่ต้องเสียเธอไป
ผมทำงาน เธอไปเรียนผมกลับบ้านดึกถึง 3 ทุ่มเพราะงานที่โรงเรียนที่ผมสอนนั้นมาก แต่เธอก็รู้
ระยะหลังเท่าที่ผมสังเกตุเธอมีอาการเจ็บหน้าอกบ่อยขึ้น ผมไม่บอกว่าเธอเป็นอะไรแต่ วันนี้ผมเสียเธฮไปอย่างไม่มีวันกลับ
ผมขอโทษในสิ่งที่ผมทำ
ผมไม่เคยเอาใจใส่คุณเวลาคุณถามว่าชุดนี้คุณสวมสวยไหม
ผมไม่เคยสนใจสิ่งที่คุณอยากปรึกษา
ผมดุคุณแล้วมักปล่อยให้คุณอยู่คนเดียวในห้องนานๆ
ผมมีไมตรีกับคนอื่นแต่ไม่เคยสนใจใส่ใจแฟนตัวเอง
ผมมักว่าคุณไม่มีเหตุผลในการงอน และเสียใจ
ผมรู้ดีว่าผมบอกวันนี้มันก็สายไปแล้วเมื่อคนที่ผมรักจากผมไปไม่มีวันกลับมา
ถ้าผมย้อนกลับไปได้ผมจะรักคุณตั้งแต่วันแรกที่ผมก้าวไปหาคุณที่บ้านคุณ
ผมจะดูแลคุณมากกว่าที่เป็น
ผมจะใส่ใจคุณมากกว่างาน
ผมจะถามคุณว่าทานอะไรรึยัง
ผมจะบอกรักคุณทุกวันอย่างที่คุณต้องการโดยที่คุณไม่ถาม
ผมจะไม่ทิ้งคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน
แม่เธอบอกผมวันนี้ว่า ตลอดเวลาที่ผมรู้จักเธอ วันใหนที่ผมไม่ไปที่บ้าน เธอจะมานั่งรอผมที่โต๊ะหน้าบ้านทุกวันตั้งแต่4.00 ถึงสาม สี่ทุ่ม
เธอมานั่งรอผมทุกวันแม้กระทั่งระยะเวลาที่ผมมีเขา ทุกวันจริงๆที่เธอรอผม เธอมักนั่งเขียนถึงผมในฐานะแฟน คนแรก ใช่ผมเป็นแฟนคนแรกและคนสุดท้ายของเธอจนวันที่เธอจากไป เธอมักล้อเล่นกับผมว่าถ้าเธอตายผมจะรักเธอไหม๊ ผมไม่เคยตอบ แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่าคนทาผมจะรักตลอดชีวิตคือ เธอ
ผมอยากบอกทุกคนว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรถ้าคุณไม่ดูแลคนที่คุณรักในตอนที่เธอมีชีวิตอยู่ ผมรักเธอที่สุดในโลก

โดย : ต้น
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน<

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook