บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> ลูกโป่ง

เรื่อง : ลูกโป่ง

ลูกโป่ง

กวีหลายท่านเปรียบชีวิตคนเราเหมือนสายลมแสงแดด สิ่งมีชีวิต หรือบางคนก็เปรียบเสมือนถนนสายหนึ่ง แต่สำหรับข้าพเจ้าแล้ว (ที่ไม่มีแววกวีเลยสักนิด) บังอาจขอเปรียบชีวิตคนเหมือนลูกโป่ง ที่มีหลายสีหลายลาย และหลายขนาด หลายสไตล์ ซึ่งไม่ต่างอะไรกับคนเราที่มี หลายเชื้อชาติหลายภาษา และต่างจิตต่างใจ แต่ในที่นี่ผู้เขียนจะเปรียบเทียบในแง่ของการดำเนินชีวิตในโลกของความจริง...
งงล่ะสิว่าชีวิตคนเราเหมือนลูกโป่งได้ยังไง บางคนอาจจะบอกว่ามันบ้ารึเปล่า อันนี้ก็ไม่ค่อยจะแน่ใจในตัวเองเท่าไหร่ แต่เดี๋ยวอย่าเพิ่งตัดสินเมื่อท่านยังไม่ได้ฟังเหตุผล ชีวิตคนเหมือนลูกโป่งยังไงนะเหรอ คนเรา(ส่วนมาก) เมื่อเกิดมาก็เริ่มจากศูนย์ด้วยกันทั้งนั้น ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกโป่งที่ยังไม่ได้เป่าลมขึ้นไปไม่โดดเด่น ไม่เป็นที่สนใจหาประโยชน์มิได้ แต่กลับตรงกันข้ามเมื่อลูกโป่งได้รับการเป่าลมเข้าไปอย่างพอเหมาะมันก็จะพองตัว โดดเด่น สง่างาม เป็นที่ต้องการที่จะนำไปใช้ประโยชน์จากคนทั้งหลาย นั่นก็เหมือนกันกับชีวิตคนที่ต้องขวนขวาย หาส่งดี ๆ เข้ามาในชีวิตตัวเอง ด้วยเหตุที่ต้องการโดดเด่น และเป็นที่ยอมรับในวงสังคม อย่าเพิ่งรีบปฏิเสธเลยว่าคุณไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น จริง ๆ แล้วคุณกำลังคิดหลอกตัวเองต่างหากล่ะ ไม่แปลกอะไรเลย แม้แต่ผู้เขียนเองยังคิดเช่นกัน ดังนั้นเราจึงพยายามที่จะถีบตัวเองให้มาอยู่ข้างหน้าด้วยแรงกายแรงใจและแรงสติปัญญาที่มี ทุ่มเทให้กับงานที่ทำ เหมือนกันเด๊ะ กับการเป่าลมให้กับลูกโป่ง เมื่อผลงานออกมาดี คุณก็จะโดดเด่น และสง่างาม เป็นที่ยอมรับในวงสังคม แต่สิ่งนึงที่คุณลืมไม่ได้เลยคือ ขีดจำกัดของลมที่เป่าเข้าไปในลูกโป่งก็มีถ้าเมื่อใดที่คุณยัดเยียด ให้มันมากไปละก้อ มันก็คงทนไม่ได้เช่นกัน มันพร้อมที่จะตูมทันที เพียงแค่เสี้ยวของสายลมพัดผ่านเท่านั้น แล้วทุกอย่างก็จบลง คุณเองก็เหมือนกัน คุณทำงานหนักก็ไม่ใช่เรื่องที่เสียหายอะไร แต่พอหนักเข้าหนักเข้า เมื่อมันถึงจุดอิ่มตัว ถ้าคุณไม่พักผ่อนเสียบ้าง มันคงจะไม่ต่างอะไรกับลูกโป่งที่เป่าจนตึงสุดขีด พร้อมที่จะแตกได้ตลอดเวลา เพราะเสี้ยวของสายลมอยู่รอบตัวคุณตลอดเวลา เพียงแค่คุณไม่ระแวดระวัง เศษเสี้ยวของสายลมก็พร้อมที่จะเสียดแทงคุณให้เจ็บแสบและแตกในที่สุด......เอาล่ะ ลองดูนะลองปล่อยมันออกมาบ้าง และเก็บไว้เท่าที่จำเป็นแล้วคุณจะเป็นลูกโป่งที่สง่างาม และโดดเด่นและอยู่ได้อย่างภาคภูมิใจและที่สำคัญ....สบายใจด้วยนะ...ลองสิ..อะ1..2..3..ฟิ๊ววว....



โดย : เจ้าหญิงซูยุ
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน<

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook