บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>สตอเบอรี่รสส้ม
เรื่อง : สตอเบอรี่รสส้ม

บทนำ


“-*- ~!! ทำไมฉันจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วย ทำไม ทำไม ทำไม !!”

“อ้อนนะอ้อน ไอ้พี่บ้าทิ้งฉันให้อยู่คนเดียว”


ปกติ ฉันต้องเป็น คนสั่งให้ยัยอ้อนเป็นคนทำไม่ใช่เหรอ ชีวิตของฉันเริ่มเปลี่ยนไปทุกวัน ไม่ใช่สิ ชีวิตยัยอ้อนดิ เปลี่ยนไปทุกวัน ตั้งแต่วันที่อาจารย์พาเราไป ทัศนศึกษา

“ ชิส์ พูดมาได้”

“เราจะไป ทัศนศึกษา มหาวิทยาลัย ชื่อดัง เพื่อเป็น แนวทางในการ ตัดสินใจเอนทรานซ์ ” << ทำเสียงล้อ อาจารย์

เหอๆ มหาวิทยาลัยชื่อดังที่ว่าเนี่ย มันก็ เครือเดียวกันกับ โรงเรียน ม. ปลายของเราไม่ใช่เหรอ แค่เดินข้าม ถนนไป แบบว่า สถานศึกษาที่ฉัน เรียนอยู่อะนะ เป็นแบบครบวงจร เหอะๆ ไม่ใช่สปา -_-* คือว่าเค้ามีสอนตั้งแต่อนุบาลยันปริญญาเลย เห็นว่าปีหน้าจะเปิด เนอร์สเซอรี่ แล้ววันนี้ที่ฉันต้องมานั่งแกร่วอยู่อย่างนี้เพราะ ยัยอ้อนไปออกเดทกับไอ้บ้าบอลอะดิ

( ออ.... โทษทีฉันยังไม่ได้แนะนำตัวใช้มะ =__= กำลังอารมณ์มะดีลืมเลย )


ฉันชื่อแซมส่วนใหญ่เค้าจะเรียกไอ้แสบ ยัยอ้อนเนี่ยซี้ฉันเอง แม่ยัยอ้อนเป็นแฝดกับแม่ฉัน ที่สำคัญเราเกิดวันเดี่ยวกัน เท่ห์มะ นอกจากหน้าตาและรูปร่างของเราแล้ว นอกนั้นไม่มีอะไรที่เราจะคล้ายกันเลย เป็นเพราะแม่ยัยอ้อนกับแม่ฉัน คลอดฉันกับยัยอ้อนคนละเวลา พุธกลางวันกับพุธกลางคืน !! ไว้วันหลังจะเล่าเรื่องผีให้ฟัง หุหุ เมาส์แตกอีกแระ ตอนนี้ฉันกำลังยุ่งมากมายนี่คงเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ฉันจะหายเครียดได้ คิดถึงยัยอ้อนแล้วอารมณ์เสียอย่างแรง


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


หลายเดือนก่อน


>>>> วิชาแนะแนว


“สวัสดีจ๊ะเด็กๆ วันนี้ตามที่ครูสัญญาไว้ว่าจะพาพวกเราไป ทัศนศึกษามหาวิทยาลัยชื่อดัง เพื่อเป็นแนวทางในการ ตัดสินใจเอนทรานซ์ในเทอมหน้า ครูให้เวลา 10 นาที แล้วมาเข้าแถวรวมกันที่หน้าห้องนะจ๊ะ ” << นี้แระ จุดเริ่มต้นของความหายนะของชีวิตฉัน


“>O< กรี๊ด ฉันอยากข้ามไปในฝั่งโน้นนานแล้ว “

“กรี๊ดไปห้องน้ำกัน ไปเติมหน้าก่อน ปะๆๆๆ”

“กรี๊ด แวะ อ้าวไอ้แสบ ไม่ไปแต่งหน้ากับเค้าบ้างเหรอ ไม่เข้าใจผู้หญิงพวกนี้มีเพชรอยู่ในห้องนี้แล้วยังจะแสวงหาอะไรอีก ”

นี่คือไอ้โต้ง มันเป็นนายแบบ *0* แต่เพื่อนในห้องไม่สนมันเท่าที่ควรเพราะฝั่งโน้น ( ฝั่งมหาลัย) มีทั้งดารา นักร้อง นายแบบ นางแบบ และอาจจะมีว่าที่นางงามรออยู่ นายแบบรุ่นเยาว์อย่างไอ้โต้งเลยไม่เข้าตาสาวๆแถวนี้

“โถ.....โต้ง อย่าน้อยใจไปเลย อะอ้อนขอลายเซ็นหน่อยเขียนด้วยว่าให้อ้อน ^ ^” ฉันละสงสัยจริงๆว่าอ้อนมันเอารูปไอ้โต้งมาจากไหน เวลาโต้งมันน้อยใจทีไรอ้อนมักจะมีรูปมาขอลายเซ็นทุกที


:o: แล้วก็ถึงเวลาออกเดินทาง จุดหมายไม่ใกล้ไม่ไกล อีกฝากของโรงเรียน -___-
พอถึงที่หมาย อาจารย์มณีก็ส่งมอบพวกเราให้รุ่นพี่ทำหน้าที่เป็นไกท์นำเที่ยวคณะต่างๆ ส่วนแก อู้ตามเคย .....


ฉันเกลียด เกลียด เวกก้า เอนจิ้น ไม่ใช่แระ ฉันเกลียดไอ้กระโปรงบ้านี้จริงๆ กระโปรงทรงเอ สั้น สีฟ้า เหนือหัวเข่า ตัวนี้ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม่ต้องบาน จีบรอบ และเป็นลายสก็อต เด็กอนุบาลกระโปรงสีแดงไม่มีลาย ( คงเด็กอยู่ลายเลยยังไม่ออก) ประถม กระโปรงยังคงแดงแต่เริ่มออกลาย มัธยมแบบเราเริ่มออกลายและเปลี่ยนสี สาเหตุที่ไม่ชอบอะเหรอก็เพราะเวลาลมพัดมันจะปลิวตามแรงลมได้อย่างอัศจรรย์ใจจริงๆ


แปลกที่หลายคนชอบเครื่องแบบนักเรียนนี้ แน่นอนยัยอ้อนก็เป็นหนึ่งในนั้น และมามี้ฉันที่คลั่งไอ้เครื่องแบบนี้ ไม่งั้นฉันคงไม่โดนยัดให้มาเรียนที่นี่ตั้งแต่อนุบาล เด็กใหม่ที่เข้ามา 50% เพราะเครื่องแบบสวย ส่วนฉันกับอ้อนหมดสิทธ์เลือกเพราะเราอยู่ที่นี่ตั้งแต่อนุบาล ( ประชาธิปไตยอยู่ที่ไหน ฉันเกลียดเครื่องแบบนี้) แล้วทำไม ลมมันแรงแบบนี้ว่ะ


“ว้าย !! ” เสียงหวีดร้องของคณะท่องเที่ยวสาวๆ ดังสนั่น


ขบวนนักท่องเที่ยวหยุดกะทันหันด้วยแรงลม สาวๆพากันเอามือปิดกระโปรงกันยกใหญ่ เพื่อนผู้ชายในห้องอะเหรอมันก็ยิ้มหัวเราะ และถูกอกถูกใจกับแฟชั่นโชว์ ผ้าลูกไม้หลากสี ของ ก.ก.น. >_< หน้าสงสารยัยอ้อน ฉันบอกมันกี่ทีแล้วนะว่าให้ใส่กางเกงขาสั้นไว้ ว่าแต่ลมมันมาแปลกๆมันไม่ได้มาจาก ทิศเหนือ หรือใต้ ออก ตก แต่มันมาจากพุ่มไม้ตรงนั้น ฉันเดินเข้าไปโดยไม่สนใจแรงลม ( เพราะ ฉันมีกางเกงขาสั้นไง )


“ เฮ้ย ทำอะไรกัน ” แม่เจ้า...นี้ เหรอปัญญาชน ลมมันมาจากพัดลมยักษ์เครื่องนี้นี่เอง (แบบโฆษณา ซันซิล )

“ไอ้รุ่นพี่สารเล- - -ว” ตะโกนไปสุดเสียง หวังว่าจะได้มีคนอายบ้างละนา

โค้ม !!

ฝีมือฉันเองที่ล้มพัดลมยักษ์นั้น พอฉันไปถึงไอ้พวกรุ่นพี่สารเลวก็ วิ่งกระจายไปหมดแล้วแถวนั้นก็ไม่มีก้อนหินหรือไม้ มีแต่กล้องสองทางไกล -__-+ + เอาไอ้นี้แระ ขว้างไปโดนไอ้หัวแดงร้องโอ้ย แต่มันก็ไม่ได้หันกลับมาว่าอะไรฉัน คงจะกลัวจำหน้าได้ เสร็จภารกิจ ฉันก็กลับไปยังคณะทัวร์ ตอนนี้ยัยอ้อนมีเสื้อแจ็คเกตสีเทาตัวใหญ่ผูกอยู่ที่เอว สอบถามได้ความว่า พี่ไกท์นำเที่ยว
( ไอ้พี่บอล ) เอามาให้ยืมกันกระโปรงเปิด แล้วตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ ไอ้อ้อนก็ร้องเพลงของพั้นช์ทุกวัน


~สรุปว่าฉันกันเธอ ..... เราคงต้องเป็นแฟนกัน

ติดตามไดที่

http://www.dek-d.com/entertain/view.php?id=100177&from_entertain=1

โดย : Ang_GY
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook