บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>เราคงต้องเป็นแฟนกัน
เรื่อง : เราคงต้องเป็นแฟนกัน

ใกล้จะปิดเทอมแล้วลมหนาวค่อยๆโชยมาเบาๆ กระทบกิ่งไม้ใบหญ้าให้โยกย้ายส่ายไปมาเหมือนคนกำลังเต้นรำอย่างสนุกสนาน ชวนให้หญิงสาวเคริบเคริ้มไปกับสายลม ที่ทำให้โลกมีชีวิตชีวามากขี้น พร้อมทั้งพัดพาเสียงเพลงอันไพเราะมาฝาก หญิงสาวครุ่นคิดอยู่ในใจถึงคนที่ส่งกระแสเพลงอันไพเราะนี เธอมองออกไปยังหน้าต่างข้างบ้าน ชายหนุ่มวัยไล่เลี่ยบรรจงดีดสายกีต้าอย่างเราะ
"เมื่อไหร่จะหยุดซะที่....เล่นก็ไม่เพราะยังอย่างจะเล่นอีก..รำคาญเข้าใจไหม ? หญิงสาวตระโกนบอกชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ แต่ในในชื่นชม
"เล่นแล้วจะทำไมฮะ ยัยบ้อง"
"ถ้าจะเล่นช้วยไปไกลๆหน่อยได้ไหม.....ชาวบ้านอย่วงชั้นรำคาญ"
"เชอะ ชาวบ้านที่ไหนเข้ารำคาญกันมีแต่เธอเท่านั่นที่อคติกับเสียงเพลง"
"เสียงอย่างกะหมาตด ใครจะทนฟังได้"
"อิจฉาล่ะสิ นี่เล่นไม่เป็นก็อย่ามาหาเรื่อง เสียงเพลงที่ไพเราะอย่างนี้ก็นับว่าบุญแล้วล่ะที่เธอได้ยิน"
"แหวะ! เพราะตายล่ะ" หญิงสาวเดินหนีด้วยสีหน้าไม่พอใจ ผึ้งเป็นสาวห้ามไม่ยอมใคร บ้านของเธออยู่ติดบ้านของนัทชายหนุ่มชอบเล่นกี้ต้าและร้องเพลงในเวลาว่าง แต่ด้วยความที่นัทชอบสาวอ่อนหวาน น่ารัก เขาจึงไม่ชอบนักกับนิสัยของผึ้ง ทำให้ทั้งสองมีการถกเถียงกันเมื่อมีโอกาส แต่หาร้ไม่ว่าผึ้งแอบชอบนัทอยู่ลึกๆ ผึ้งชอบฟังเพลงที่นัทเล่นทุกครั้ง แต่ด้วยความที่ถูกใครๆมองว่าทั้งคู่ไม่ถูกกัน เธอจึงไม่กล้าเปิดเผยความในใจ

เช้าวันต่อมาผึ้งรีบตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมตัวไปโรงเรียนหญิงสาวอาบน้ำ แต่งตัว อย่าวรวดเร็ว แล้ววิ่งออกหน้าบ้านอย่างรวดเร็วจนลืมกินข้าม
"ตายแน่เลย ดันตื่นสายจนได้สอบวันสุดท้ายแล้วด้วย บ้าที่สุด" หญิงสาวบ่นเบาๆ เธอรีบวิ่งเปิดรั้วกหน้าบ้านออกและวิ่งออกไปอย่าวไม่ท้นระวังจึงพุ่งชนรถตจักรยานที่นัทกำลังขับมาพอดี ด้วยความที่นัทตื่นสายเพราะอ่านหนังสือดึกจึงทำให้นัทไปดฃโรงเรียนสายเหมือนกัน
"ยัยบ้า..อยากตายหรือไง? "
"แล้วนายล่ะขี่จักรยานภาษาอะไรไม่เห็นหรือไงคนกำรีบ"
"ก็ภาษาไทยน่ะสิ" ชายหนุ่มตอบกวนๆ ผึ้งทำสีหน้าแหย่แล้วรีบเดินไปโรงเรียน นัทขี่จักรยานตามมาเพราะอยู่โรงเรียนเดียวกันทำให้ไปโรงเรียนทางเดียวกันทุกวัน นัทเห็นระยะทางจากบ้านถึงโรงเรียนไม่ใกล้นักจึงชวนผึ้งนั่งซ้อนท้ายจักรยานไปด้วยกัน
"ตื่นสายตามเคยล่ะสิ วันนี้ชั้นใจดีไปด้วยกันไหมล่ะ"
"ไปสิ" ผี้งตอบในใจ พร้อมกับหัวใจพองโตนิดๆ
"อย่างชั้นเนี่ยน่ะจะนั่งไปกับนาย ขอบใจ ไม่ต้อง"
"ก็ตามใจแต่อย่าหาว่าใจดำก็แล้วกัน ความจริงแล้วชั้นก็ชวนไปอย่างนั้นและอย่างเธอไม่มีบุญได้นั่งซ้อนท้ายจักรยานไปกับชั้นหรอก"แล้วนัทก็ปั่นจักรยานออกไป
"ไอ้บ้า" เสียงตระโกนตามมาติดๆ "คนอะไรใจดำชะมัดเลย ผึ้งบ่นเบาๆ ใกล้จะเข้าห้องสอบใบวิขาแรกแล้ว หญิงสาวรีบวิ่งจนเหงื่อตก เปียกปอนเต็มหน้า
ระยะทางอีกตั้งหนึ่งกีโลกว่าจะไปถึง เธอมองนาฬีกาข้อมือด้วยความนักใจแล้วรีบเดินต่อไปด้วยความเหนื่อย
"แน่ใจเหรอว่าจะไม่ไปด้วย ใกล้ถึงเวลาเข้าห้องสอบแล้วนะ"
ผึ้งหันมามองด้านหลังเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งขี่จักรยานตามหลึงมาและนั่นคือนัท เขายังไม่ปั่นจักรยานไปโรงเรียน
"ไม่เป็นไรชั้นเดินไปเองได้" ผึ้งตะคอกตอบ
"ว้า...อุต์ส่ามีน้ำใจ อย่าฟอมร์จัดเลยน๋าเดียวก็เข้าห้องสอบไม่ท้นแล้วจะรู้สึก"
"ไม่เต็มใจช่วยก็ไม่ต้องมาพูดมาก พวกน้ำใจตกตะกอน"
"รีบมากับชั้นดีกว่าเอาให้ถึงโรงเรียนก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากันยังมีเวลาทะเลาะกันอีกเยอะ หวังดีนะนี่"
"ไม่ ไม่ ไม่ และไม่"
"ไปเถอะน๋าชั้นไม่ปล้ำเธอหรอก"
"ก็ได้" หญิงสาวตอบเสียงแข็งแต่ยินดีลึกๆ รู้สึกดีใจที่ได้มีโอกาสไปโรงเรียนกับนัท แม้ตลอดทางจะพุดจากันไม่เข้าหูก็ตาม
ถึงโรงเรียนแล้วทั้งสองรีบเข้าห้องสอบทันที แต่วันดูจะเป็นวันที่พิเศษสำหรับผึ้งเธอทำข้อสอบในห้ห้องอย่างมีความสุขพอสอสอบเสร็จวิชาสุดท้ายผึ้งแอบมานั่งรอนัทที่อาคารที่นัทสอบอยู่
"ผึ้งกลับบ้านกันเถอะ วันนี้เราขี่จักรยานมาด้วยแหละ"
"ไม่เป็นไรจะ พอดีผึ้งมีธุรนิดหน่อย ฟ้ากลับก่อนเถอะ"
"งั้นกลับก่อนนะเจอกันเปิดเทอม"
ผึ้งรอนัทผ่านมาแล้วหนึ่งชั่วโมงแต่นัทยังไม่ออกจากห้องสอบเพราะวันนี้นัทมีสอบหลายวิชา ผึ้งตัดสินใจจะกลับบ้านและทำท่าจะเดินออกไปแต่แล้วผึ้งก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังมาจากข้างหลัง
"มานั่งรอใครกัน ทำไมยังไม่กลับล่ะ"
"ไม่นั่งรอนายก็แล้วกันไอ้ย้า"
"แม้อุต์ส่าทักดีๆ ทำไมไม่ตอบดีๆบ้างฮะยัยบ้อง"
"ก็ไครบอกให้มายุ่งล่ะ"
"โธ่เว้ยไม่ยุ่งก็ได้ ไม่เห็นอยากจะคุยด้วยเลย" นัทเดินหนีไปก้าวหนึ่ง ผึ่งรู้สีกใจหวิวที่อูต์ส่ารอแต่ไม่กล้าบอกแต่แล้วก็มีคำๆหนึ่งหลุดออกมาจากปาก
"เดี๋ยวก่อนสิ"
"อะไรอีกล่ะ" นัททำหน้างงและไม่พอใจ
"ขอบใจนะ" นัทยิ้มนิดๆที่มุมปากด้วยความงงลึกๆ
"ขอบใจเรื่องอะไร"เขาแกล้งถามทั้งที่พอจะเดาความได้
"ก็ เอ๋อ ก็ ก็เรื่องที่นายให้ชั้นมาโรงเรียนด้วยเมื่อเช้านี้ไง ถ้านายไม่ช่วยชั้นคงหมเดสิทธืสอบแล้วเพราะเหลืออีกแค่สองนาทีจะหมอเวลาสอบ"
"ชั้นก๊เกิบเข้าห้องสอบช้าเพราะเธอเล่นตัวนั่นแหละ"
"ก็ช่วยไม่ได้ นายมาพูดไม่ดีกับชั้นก่อนทำไมล่ะ แตยังไงก็ขอบใจนะ"
"ไม่น่าเชื่อว่าเธอก็ขอบใจคนอื่นเป็นเหมือนกัน ชั้นคงโชคดีที่สุดแล้วนะเนี่ย"
แม้คำพุดของเขาจะประชดแต่ก็รู้สึกดีใจ และอดยิ้มไม่ได้ก่อนที่จะพูดออกมาว่า
"กลับบ้านด้วยกันไหม?"
"นายชวนชั้นจริงๆเนรอ"
"ก็จริงน่ะสิ หรือว่ารอใครอขู่ล่ะ"
"ไม่ได้รอใครสักหน่อย" เธอรีบตอบอย่างรวดเร็ว
"งั้นก็กลับด้วยกันนะ"
"ก็ได้" ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเต็มใจ เสมือนหนึ่งว่าลืมเรื่องบาดหมางที่ผ่านผึ้งนั่งซ้อนท้ายจักรยานนัทกลับบ้านด้วยร้อยที่เต็มเปี่ยม นัทก็แอบยิ้มเหมือนกันแต่ผึ้งคงมองไม่เห็นใบหน้านั้น และหารู้ไม่ว่านัทก็แอบชอบเธอเหมือนกัน
และแน่นอนปิดเทอมนี้คงเป็นปิดเทอมที่ทั้งสองมีความสุขที่สุด และรอคอยการกลับมาเจอกันอีกครั้งในวันเปิดเทอม แต่ก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์จะเป็นอย่างไรต่อไป





โดย : มั
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook