บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> บ่ายวันศุกร์กับผู้ชายหมวกดำคนนั้น/เรื่องเล่าเบาๆ

เรื่อง : บ่ายวันศุกร์กับผู้ชายหมวกดำคนนั้น/เรื่องเล่าเบาๆ


บ่ายวันศุกร์กับผู้ชายหมวกดำคนนั้น
“สายลมอิสระ”


โดดงานอีกแล้ว ทั้ง ๆ ที่มันเป็นวันศุกร์ค่อนบ่ายไปแล้ว แต่ก็อดใจรอให้ถึงเวลาที่ควรไม่ได้ เมื่อสบโอกาส ฉันรีบผละจากหน้าที่ทั้งปวงใช้ชีวิตเดินเบียดเสียดฝูงชนที่เต็มไปด้วยผู้คนแปลกหน้า แต่ฉันชอบมองใบหน้าคนเหล่านั้น ฉันไม่รู้จักคุณ?? คุณไม่รู้จักฉัน?? เราไม่รู้จักกัน ใครไม่รู้จักใคร?? มันเสมือนเป็นกิจกรรมของคนเหงาอย่างฉัน ณ มุมหนึ่งในร้านกาแฟ ฉันมองเห็นผู้คนและพยายามทอดสายตาเหมือนค้นหาใครสักคน พร้อมกับใคร่ควรถึงบางสิ่ง บางเหตุการณ์ ที่อาจหลงลืมไปในวันหนึ่ง
คิดถึงใครบางคนที่หัวใจอยากคิดถึง บางครั้งฉันเลือกที่จะเดินดูรอยยิ้มและฟังเสียงหัวเราะของคนแปลกหน้า บางครั้งฉันได้พบเห็นภาพที่สะเทือนใจ คราบน้ำตาหลังประโยคร้างลาหลุดจากปากฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด มันก็เหมือนการดูละครหรือชมภาพยนตร์ที่ฉันมิอาจไปเปลี่ยนแปลงฉากใด ๆ ที่พบเห็นได้ และขณะหนึ่ง ฉันเผลอคิดว่าไม่มีใครสัมผัสได้ถึงการมีตัวตนของฉัน
รถราบนถนนจอดนิ่งอยู่กับที่มันแทบไม่ขยับเคลื่อนไปข้างหน้าเลย เหมือนไฟจราจรจะมีเพียงสีแดงเท่านั้น และนั้นก็เป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันเลือกเดินทางกลับที่พักด้วยรถไฟฟ้าชานชาลาผู้คนก็มากมายไม่แพ้กัน เท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบคู่เซอร์ของฉันยืนอยู่หลังเส้นสีเหลืองสายตามองไปยังทิศทางที่รถไฟฟ้าจะเคลื่อนขบวนมา
หมวกสีดำนั่น รูปทรงแบบนั้น มันทำให้ฉันนึกถึงภาพหญิงสาวในหนังเรื่อง The Lover เธอสวมหมวกมีปีกสีดำของผู้ชาย แต่สิ่งนั้นก็ทำให้เธอโดดเด่นจนสายตาของชายหนุ่มของเธอหันมามองอย่างสนใจ จนเกิดเป็นเรื่องราวของความรักในเวียดนาม
แต่คุณเป็นผู้ชาย...ผู้ชายที่สวมหมวกสีดำแบบเดียวกันใบนั้น คุณดูโดดเด่นสะดุดตาฉัน และทำให้ฉันเพ่งพินิจร่างสูงโปร่งที่สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้ากระจ่างอ่อนใส กางเกงบลูยีนส์กับรองเท้าหนังกลับสีน้ำตาล ผมคุณยาวกว่ารองทรงเล็กน้อยจนฉันไม่แน่ใจว่าคุณตั้งใจจะไว้ผมยาวหรือว่าคุณตั้งใจตัดผมทรงนี้ แต่มันรับกับใบหน้าคมเข้มของคุณ ฉันระบายยิ้มอย่างไร้เหตุผลเมื่อนึกได้ว่าพระเอกของเรื่อง The Lover อาจรู้สึกเช่นนี้เมื่อแรกเห็นนางเอกสาวน้อยสวมหมวกสีดำใบนั้นที่เรือข้ามฟากนั่น
รถไฟฟ้ากำลังจะมา ฉันกระชับเป้ที่สะพายบ่า เพียงเสี้ยววินาทีที่รถไฟเคลื่อนขบวนมาจอด ฉันเห็นรอยยิ้มของคนแปลกหน้า รอยยิ้มจากชายสวมหมวกสีดำคนนั้น ฉันหลบตาวูบสะดุ้งวาบก่อนหันกลับไปสบตากับเขาอีกครั้ง รอยยิ้มบนใบหน้านั้นยังคงอยู่และฉันมั่นใจว่าเขาจ้องมองมาทางฉัน!!

รถไฟเคลื่อนขบวนไปแล้ว พร้อมกับพาผู้โดยสารแปลกหน้าไปยังจุดหมายของแต่ละคน
ฉันยังยืนอยู่หลังเส้นสีเหลือง ผู้คนกลุ่มใหม่ทยอยเข้ามาแทนที่และที่ตรงนั้นไม่มีชายสวมหมวกสีดำคนนั้นอยู่ คุณไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว...แต่ความรู้สึกฉันคือคุณยังอยู่
ฉันรู้สึกเหมือน มีใครสักคนรับรู้ถึงการมีตัวตนของฉัน...

……………………..
END


โดย : “สายลมอิสระ”
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook