บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> ปม...ปริศนา

เรื่อง : ปม...ปริศนา


บทนำ

หมอกหนาลอยระเรี่ยยอดไม้ ก่อนจะค่อยโรยตัวลงมาอย่างอ้อยอิ่ง สายลมหนาวหอบเอาไอเย็นครอบคลุมพื้นที่ราบเหมือนแอ่งกะทะของเมืองใหญ่ ความมืดเริ่มกลืนกินบรรยากาศโดยรอบ หลังจากดวงตะวันสีแดงสุกปลั่ง ค่อยๆ ลับเหลี่ยมเขา
มารุตพารถโฟล์คสีเปลือกไข่ของตัวเองไปจอดหลบมุมบริเวณถนนลูกรังเล็กๆ ที่กั้นสวนสัตว์กับสวนรุกขชาติออกจากกัน แทนที่จะจอดริมถนนห้วยแก้วด้านหน้าของสวนสาธารณะ เพื่อเลี่ยงไม่ให้เป็นเป้าสายตาของคนที่ขับรถผ่าน เขามักจะแวะเวียนมาที่สวนสาธารณะแห่งนี้ในเวลาพลบค่ำแบบนี้เสมอ อย่างน้อยอาทิตย์ละสองครั้ง ที่นี่ขึ้นชื่อในหมู่ผู้ชายแบบเขาเป็นอย่างดี เพราะรู้กันดีว่า นอกเหนือจากการเป็นสถานที่หย่อนใจแล้ว ยังเป็นที่คลายอารมณ์ในยามค่ำ ได้ปลุก ‘ผี’ ที่ถูกกักขังหรือซุกซ่อนอยู่ในตัวเองให้ออกมาเริงร่าน…
เช่นเดียวกับวันทำงานกลางสัปดาห์ทั่วไป ที่มีคนค่อนข้างบางตา เขาเดินเตร็ดเตร่ไปตามทางเดินโรยกรวดรอบๆ สวนกว้างเกือบ 20 ไร่ เห็นฝรั่งแก่หยุดคุยกับเด็กหนุ่มใกล้กับศาลาหลังเล็กมุมสวน เมื่อเดินขึ้นไปบนเนินดิน อ้อมไปสู่ด้านหลังของสวนสาธารณะ เขาพบหนุ่มผิวเข้มรูปร่างสันทัดในชุดนักวิ่ง กางเกงผ้าร่มสีแดงเนื้อมันบางเบาตัวจิ๋วเผยต้นขาแข็งแกร่งเร้าอารมณ์ กับเสื้อกล้ามที่จงใจอวดมัดกล้ามขนาดกำลังสวย ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มารุตเหมือนได้กลิ่นอับของเหงื่อและเนื้อหนุ่มโชยมาตามสายลม กระตุ้นความสนใจของเขาให้พุ่งตรงไปยังชายหนุ่มทันที
ชั่วพริบตาที่ชายหนุ่มวิ่งผ่าน มารุตไม่รอช้า ส่งสายตาวิบวับและรอยยิ้มที่มุมปากไปยังเป้าหมาย ได้ผล…แม้จะเป็นจังหวะเพียงชั่วเสี้ยวนาที เขาก็ได้รับรอยยิ้มตอบ อันเป็นสัญญาณบ่งบอกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังจะตามมาในอีกไม่กี่นาทีต่อจากนั้น
“มาวิ่งเหรอฮะ” มารุตเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อน ขณะที่เดินตามมาทันชายหนุ่มผิวเข้มที่เปลี่ยนจากวิ่งเป็นขมักขะเม้นดันพื้นบริเวณฐานออกกำลัง
“ครับ” ชายหนุ่มตอบทั้งที่ยังอยู่ในอาการหอบ ก่อนที่เขาจะหยุดกิจกรรมที่ทำอยู่ หันมาคุยกับเพื่อนใหม่ “แล้วคุณล่ะครับไม่วิ่งเรียกเหงื่อหน่อยหรือครับ”
“ไม่ฮะ…เห็นคนวิ่งแล้วเหนื่อยแทน ผมชอบดูคนออกกำลังมากกว่า” มารุตส่งสายตาโลมไล้ไปตามมัดกล้ามของเขาอย่างเปิดเผย ไม่มีอะไรเสียหายหรือน่าเกลียด เป็นที่รู้ๆ กันอยู่แล้วว่าคนที่เลือกมาออกกำลังกายที่สวนแห่งนี้ ในเวลาพลบค่ำแบบนี้ ต่างมีจุดประสงค์หลักอย่างเดียวกัน
“ดูอย่างเดียวหรือครับ...ไม่หาอะไรสนุกๆ ทำล่ะ” ชายหนุ่มหยอกกลับ พร้อมนัยน์ตากรุ้มกริ่ม
“ก็แล้วแต่ฮะ ว่าคนอื่นเค้าจะอยากสนุกด้วยหรือเปล่า...” มารุตส่งสายตาท้าทายอยู่ในที หนุ่มผิวเข้มหัวเราะอวดฟันขาวกับคำตอบที่ได้ ตรงและเร็วดีเขาคิด
“ผมรุตฮะ...มาวิ่งที่นี่บ่อยหรือฮะคุณ...”
“วิทย์ครับ...ก็ไม่บ่อยหรอกครับ นานๆ ครั้ง ปรกติแล้วไม่ค่อยมีเวลาครับ”
“เหงื่อออกเยอะจัง เหนียวตัวแย่ไม่ไปล้างตัวหน่อยหรือฮะ” มารุตรีบรุกต่ออย่างรวดเร็ว
“ครับ…คิดอยู่เหมือนกัน เผื่อจะสดชื่นขึ้นบ้าง” สองหนุ่มสบตากัน ฝ่ายหนึ่งเชิญชวนอย่างเต็มที่ ขณะที่อีกฝ่ายท้าทายอยู่นัยที
“ไปห้องน้ำมั้ยฮะ…” แทนคำตอบสองหนุ่มลุกขึ้นยืน เดินลงเนินดินขนาดย่อม ไปยังห้องน้ำที่อยู่ด้านล่าง ระหว่างทางต่างพูดคุยกันอย่างสนิทสนมเหมือนคนที่คุ้นเคยกันมานาน มารุตไม่ได้ซักไซร้เพื่อนใหม่มากนัก เขาเลี่ยงที่จะพูดคุยเรื่องทั่วๆ ไปมากกว่ารายละเอียดในชีวิตของแต่ละคน ซึ่งไม่จำเป็นสำหรับเพื่อนผ่านทางแบบนี้ แค่พบกันแล้วแยกจากเมื่อต่างฝ่ายต่างเสพสุขจนสาสมแล้ว ก็เท่านั้นเอง...
ก่อนที่ทั้งคู่จะเลี้ยวเข้าห้องน้ำชาย มารุตกระตุกมือหนุ่มผิวเข้มให้หยุดเมื่อเห็นร่างของผู้ชายสองคน กำลังยืนทำธุระอยู่ที่รางซีเมนต์ยาว มีที่กั้นระหว่างช่องสูงแค่เอว สำหรับทำธุระเบา แต่ดูเหมือนทั้งคู่กำลังให้ความสนใจกับอะไรบางอย่างของกันและกันมากกว่าแค่ปลดทุกข์เฉยๆ มารุตเกิดความคิดใหม่ขึ้นมาในทันที แทนที่จะใช้บริการห้องน้ำชาย เปลี่ยนไปเป็นห้องน้ำหญิงดูจะสะดวกและสะอาดกว่า แน่นอนว่าช่วงเวลานี้ ในสถานที่เปลี่ยวแบบนี้ คงไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามาใช้ห้องน้ำที่นี่เป็นแน่ เขาฉุดมือชายหนุ่มเดินอ้อมไปเข้าห้องน้ำอีกด้านหนึ่ง
จริงอย่างที่คิดไว้ ห้องน้ำว่างไม่มีคนใช้ กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดยังคงคลุ้ง แสดงว่าหลังจากเจ้าหน้าที่มาทำความสะอาดตอนเย็นแล้วคงยังไม่มีคนเข้ามาใช้ มารุตเดินนำหนุ่มผิวเข้มเข้าไปในห้องน้ำห้องที่สามที่อยู่ชิดด้านในสุด
ทันทีที่ประตูปิดลง สองหนุ่มต่างไม่รีรอให้เสียงร่ำร้องของอารมณ์ได้ทำงาน มารุตซุกซ่อนจมูกไปบนมัดกล้ามมันเลื่อม ที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ กลิ่นอับกรุ่นกำจาย เรียกอารมณ์พลุ่งพล่าน ร่างของมารุตสั่นระริก เมื่อริมฝีปากของหนุ่มผิวเข้มกดทับลงมาเหนือริมฝีปากของเขาเบาๆ ก่อนจะบดขยี้เมื่อความเร่าร้อนของอารมณ์นั้นลุกโหมรุนแรงขึ้น ลิ้นของสองหนุ่มต่างสอดควานหาความหวานหอมในอุ้งปากร้อนของกัน ฝ่ามือหนาของชายหนุ่มไล้ไปบนเรือนร่างของมารุต พร้อมบีบขยำอย่างหนักมือไปที่บั้นท้ายแน่นเนียนใต้กางเกงผ้าเนื้อบาง มารุตไม่ยอมเสียเปรียบ เขาใช้มือสำรวจเรือนร่างที่แข็งแกร่งของชายหนุ่ม ลากนิ้วไล้ไปบนแผ่นหลังชุ่มเหงื่อลื่นมือนั้น ก่อนจะซุกฝ่ามือเข้าไปใต้ขอบยางยืดของชายหนุ่ม สัมผัสความแข็งแกร่งที่ผงาดง้ำรอคอยการปลดปล่อยที่กำลังจะมาถึง
จังหวะการสอดรับของสองหนุ่มเป็นไปอย่างเร่งเร้า และรุนแรง ร่างทั้งสองชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ สัดส่วนที่เติมเต็มเข้ามาในร่างกายของมารุตทุกจังหวะการรุกล้ำนั้นหนักหน่วงอย่างสาใจ บาดลึกในอารมณ์ ถึงแม้แรงโหมของพายุรักจะบดเบียดและโหมพัดอย่างไม่ปราณีแต่ก็เป็นไปอย่างเงียบเชียบที่สุด มารุตแอบขอบคุณเจ้าแมลงทั้งหลาย ที่แข่งกันส่งเสียงร้องระงม กลบเกลื่อนทุกเสียงอันเกิดจากจังหวะกระแทกกระทั้นของทั้งคู่จนหมด ไม่นานอารมณ์ของสองหนุ่มก็พุ่งทะยานขึ้นสู่สวนสวรรค์ ปลดปล่อยอารมณ์ที่อัดอั้นออกมาจนหมดทุกหยดหยาด…
ขณะที่สองหนุ่มเหนื่อยหอบกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งพัดผ่านไปนั้น เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องก็ดังใกล้เข้ามา ก่อนจะหยุดหน้าประตูห้องน้ำห้องกลาง สองหนุ่มรีบจัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้กลับไปอยู่ในสภาพเดิม แม้จะยับย่นไปบ้างก็ตาม
โครม!!
เสียงเหมือนใครโดนผลักเข้าห้องน้ำข้างๆ ทำให้มารุตแนบหูเข้ากับผนังห้องน้ำ เขาคิดว่าต้องมีใครเข้ามาใช้ห้องข้างๆ ด้วยจุดประสงค์ไม่ต่างกันแน่ ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาค่อยๆ วางเท้าเหนือขอบอ่างรองน้ำที่ก่ออิฐฉาบปูนไว้อย่างแข็งแรง ก่อนจะค่อยๆ โหนร่างตัวเองขึ้นไปด้วยการช่วยเหลือของหนุ่มผิวเข้ม ที่พยุงร่างเขาไว้ข้างหลัง มีท่าทีอยากรู้อยากเห็นไม่ต่างกัน
ทันทีที่โผล่หัวพ้นผนังกั้นห้องแล้วมองลงไป ท่ามกลางความเลือนลางนั้น สายตาที่เริ่มชินกับความมืดทำให้มองเห็นภาพภายในห้องน้ำข้างๆ ได้ทั้งหมด ถึงไม่ชัดเจน แต่ก็ดูออกว่าอะไรเป็นอะไร แต่ภาพที่เห็นนั้นกลับทำให้ร่างเขาแข็งทื่อ ปากที่อ้าค้างนั้นกำลังจะกรีดร้องออกมา แต่ด้วยสัญชาตญาณบางอย่างที่สั่งให้เขาต้องเอาฝ่ามือปิดปากตัวเองไว้จนแน่น บังคับไม่ให้ส่งเสียงใดๆ ออกมา เนื้อตัวเย็นเฉียบ นัยตาเบิกโพลง ตื่นตะลึงกับภาพที่อยู่เบื้องล่าง…


โดย : ตามตะวัน
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook