บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>เรื่องหมาๆ...น่าสนุก(ดีออก)ภาค 1

เรื่อง : เรื่องหมาๆ...น่าสนุก(ดีออก)ภาค 1


หวัดดีทุกคนฉันชื่อซันช่าย แค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วใช่ไหมหละ ว่าฉันต้องน่ารักแน่ๆ ความจริงฉันก็น่ารักจริงๆนั้นแหละ ทุกคนในบ้านว่าอย่างนั้น
ฉันเป็นหมาพันธุ์พุดเดิ้ลทอยสีดำปี๋เลย (คิดดูนะนี้ขนาดตัวดำนะเนี้ยทุกคนยังบอกว่าฉันน่ารัก) ถ้าขาวแบบพอลล่าฉันจะน่ารักขนาดไหน ฉันเกิดมาเมื่อประมาณ 2 ปีกว่าๆ มั่งได้ยินพ่อบอกอย่างนั้น (พ่อกันแม่ฉันบ้านอยู่ตำบลเดี่ยวกันนั้นแหละแค่คนละหมู่บ้านเท่านั้น) พ่อไปซื้อฉันมาจากเพื่อน(ตอนนั้นฉันอายุได้ประมาณเดือนกว่าๆ เพื่อเอามาให้แม่ในวันเกิด พอแม่เป็นฉันเท่านั้นแม่ดีใจมากตั้งชื่อฉันว่า "โอเลี้ยง" ส่งสัยใช่ไหมละว่าทำไม่ฉันถึงแนะนำตัวเองว่าซันช่าย (อ่านต่อๆ) แม่คอยป้อนนมป้อนอาหารให้ฉันดูแลฉันอย่างดีเลยขนาดแม่นอนยังเอาฉันไปนอนด้วยฉัน (ฉันว่าฉันเกีอบตายเพราะจะโดนแม่นอนทับหลายครั้งแล้ว) แต่ก็รอดมาได้ เออ! ฉันลืมบอกไปบ้านฉันอยู่เพชรบุรี (จังหวัดเพชรบุรีนะไม่ใช่ถนนเพชรบุรี) ตอนที่พ่อซื้อฉันมาให้แม่เป็นช่วงที่ มหาวิทยาลัยของแม่ปิดเทอมพอดี แม่ก็มีเวลาดูแลฉันเต็มที่ ฉันติดแม่มากเลยหรือว่าแม่ติดฉันก็ไม่รู้นะ แต่แม่อยู่ไหนตรงนั้นต้องมีฉันอยู่ด้วยตลอด บ้านฉันหลังก็ไม่ไหญ่แล้วก็มีบ้านติดๆ กันอยู่หลายหลัง ฉันมีเพื่อนเยอะแยะ แต่แม่ไม่ค่อยให้ฉันออกไปเล่นนอกบ้านเท่าไหร่แม่บอกว่าเดี่ยวโดนหมาตัวอื่นกันเอา ฉันก็เชื่อแม่เวลาแม่อยู่บ้านเท่านั้นแหละ บางที่แม่ไปข้างนอกโดยที่ไม่ได้เอาฉันไปด้วยฉันชอบแอบไปเลยนอกบ้านบ่อยๆ เจอหมาตัวใหญ่กว่าฉันอีกบางตัวไม่เห็นกันฉันอย่างที่แม่บอกเลยแต่ส่วนใหญ่มันกัด แต่ฉันก็ไม่เข็ดนะเพราะไม่มีหมาตัวไหนวิ่งตามฉันสักตัว ฉันค้นพบพรสวรรค์ในตัวเอง ฉันเป็นหมาที่วิ่งเร็วที่สุดโลกหรือว่าในหมู่บ้าน ช่างมันเถอะมันก็คงเหมือนกันนั้นแหละ เออ! ฉันมีเรื่องของหมาตัวหนึ่งจะเล่าให้ฟัง มันชื่อโอเล่ย์ อายุก็คงจะแก่กว่าฉันไม่เท่าไหร่แต่ว่าตัวมันใหญ่กว่าฉันมาก แล้วมันก็ดุด้วยแต่มันก็ทำอะไรฉันไม่ได้อีกนั้นแหละเพราะมันถูกล่ามโซ่ไว้ ฉันชอบแหย่มันเล่น ก็มันขี้โมโหนี่ยิ่งแหย่ก็ยิ่งสนุก ฉันชอบไอ้โอเลย์มาแต่ดูท่าทางมันไม่ค่อยจะชอบหน้าฉันสักเท่าไหร่เลย ชีวิตฉันวันๆ มีแต่ กิน นอน เที่ยวเล่นไปวันๆ มีความสุขที่สุดเลย จนวันหนึ่งฉันก็รู้สึกว่ามันแปลกๆ ไปนะวันเนี้ยย... แม่เก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋า หรือว่าแม่ทะเลาะกันพ่อก็เลยหอบผ้าหอบผ่อนหนี้พ่อไปอยู่ไกล ทำไมพ่อกับแม่ไม่นึกถึงฉันบ้างนะทำไมไม่กลัวฉันเป็นเด็กมีปัญหาบ้างหรือไง (วัยรุ่นสมัยนี้ก็อย่างนี้แหละไม่พร้อมแล้วยังอยากจะหาภาระอย่างฉันมาเป็นปัญหาสังคมเพิ่มอีกหนึ่งตัว..เฮ้ย ไม่เข้าใจจริง จริ๊งงงง) พอแม่เก็บเสื้อผ้าอาบน้ำแต่งตั้งเสร็จ แถมแม่ยังเอาฉันใส่ตะกร้าด้วย (นี่แม่จะเอาฉันไปอยู่ด้วยหรือเนี้ย! แล้วฉันก็คงไม่ได้เจอพ่ออีกแล้วซิฉันอยากอยู่กับพ่อมากกว่านะ พ่อใจดีแล้วก็รักฉันมากด้วย) พ่ออยู่ไหนนะมาห้ามแม่ทีซิ ฉันพยายามจะพังตะกร้าอันนั้นออกมาให้ได้แต่มันไม่ได้ผล มันแข็งเกินกว่าลูกหมาตัวน้อยๆ อย่างฉันจะทำอะไรมันได้ ฉันได้แต่นั่งภาวนาให้พ่อมาห้ามแม่ไว้ได้ทันเวลา แล้วฉันก็ได้ยินเสียงพ่อขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านจริงๆ ไชโยพ่อมาแล้วพอพ่อง้อแม่แม่ดีกับพ่อครอบครัวเราก็จะกลับมามีความสุขอีกครั้งแล้วฉันก็จะเป็นเด็กดีไม่หนีแม่ไปเที่ยวไกลๆอีกแล้ว แต่พอพ่อเจอแม่พ่อก็ช่วยแม่ยกกระเป๋าไปใส่รถ แม่ก็หวัดดียายแถมยายยังให้เงินแม่อีกด้วย(ทำไมยายให้แม่ไปง่ายจัง) แล้วพ่อก็ไม่ลืมหิ้วฉันที่อยู่ในตะกร้าใส่รถไปด้วย พ่อขับรถพาแม่ออกมาจากบ้านยายซักพักคุยกับแม่สองสามคำฉันก็เข้าใจทันที มหาวิทยาลัยของแม่เปิดแล้วแม่ต้องกลับไปเรียนโดยที่เอาฉันไปด้วย ไชโยฉันจะได้ไปเป็นหมาเมืองกรุง หรือเรียนอีกอย่างหนึ่งว่า หมาไฮโซ (ฟังดูดีมีชาติตระกูลจังเลย..ฮิ..ฮิ..ฮิ) แต่นั่งรถไปได้ไม่เท่าไหร่หมาไฮโซอย่างฉันก็เกิดอาการเวียนหัว เอ้ย! เวียนศรีษะ (ผู้ดีต้องพูดเพราะๆหน่อย...จำมาจากละครหลังข่าวที่แม่ชอบดู) มึนงง และแล้วฉันก็อ้วก เอ้ย! อาเจียน ใส่แม่เต็มๆเลย นี่ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย...

โดย : ซันช่าย
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook