บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>จดหมายถึงแม่

เรื่อง : จดหมายถึงแม่


ผู้แต่ง..เอ (หมูตอน)
เรื่องสั้น...จดหมายถึงแม่
บ้านเลขที่เดิมที่แม่เคยอยู่
ถนนสายเดิมที่แม่เคยเห็น
แขวงและเขตเดิมที่ไปยามจำเป็น
รหัสไปรษณีย์ไม่รู้เปลี่ยนเป็นเลขอะไร


หายเงียบไปเลยนะแม่ ญาติสนิทมิตรสหายทั้งหลายมีแต่คนบ่นถึง รู้บ้างไหมว่าตอนที่แม่ไม่อยู่หนูต้องแบกรับภาระทุกอย่างแทนแม่หมดเลย ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนแสนจะสุขสบายเช้าไปทำงานเย็นกลับบ้านเงินเดือนไม่พอก็แบมือขอแม่เหมือนเดิม แต่ตอนนี้สิ งานบ้านที่แสนจะเกลียดแถมยังอาชีพหลักของแม่ที่รับซักรีดเสื้อผ้าคงไม่มีงานไหนที่จะน่าเบื่อยิ่งกว่างานนี้อีกแล้ว เคยขอให้เลิกรับผ้ามาซักซะทีไม่เห็นจะคุ้มกับที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งเลย สุขภาพตัวเองก็ไม่ค่อยดีพูดทีไรถูกด่ากลับมาทุกที


พอแม่ไม่อยู่นึก ๆ ก็เสียดายเลยรับช่วงต่อจากแม่ซะเลย จากที่ทำไม่เป็นตอนนี้หนูกลายเป็นมือวางอันดับต้น ๆ ของแฟลตเลยนะ ถึงแม้ว่าลูกค้าส่วนใหญ่ของแม่จะตกไปอยู่ในกำมือคู่แข่งคนสำคัญของแม่ก็เถอะ ตอนตากผ้ามืด ๆ หลังจากกลับมาจากที่ทำงานแล้ว บรรยากาศยามค่ำคืนมันเหงาๆ เหมือนกันนะแม่ บางทีก็เซ็งตัวเองที่บ่อน้ำตาตื้นเหลือเกิน ตากผ้าไปก็ร้องไห้ไปอายคนที่เขาเดินผ่านไปมา


แม่รู้ไหมแรก ๆ หนูนอนร้องไห้คิดถึงแม่เกือบทุกคืน ขืนร้องเวลาปกติมีหวังถูกพ่อด่าแน่ ๆ ไม่รู้
พ่อเป็นโรคอะไร พอร้องไห้คิดถึงแม่พ่อก็จะตีหน้ายักษ์แถมด่าอีกต่างหาก ไม่ใช่หนูคนเดียวนะที่โดน ลูกชายสุดที่รักของแม่นั่นแหล่ะโดนหนักสุดที่บังอาจร้องไห้คิดถึงแม่ต่อหน้าพ่อ โธ่เอ๋ย..พ่อไม่คิดถึงแม่ก็เรื่องของพ่อมาห้ามกันได้ไง เรื่องนี้แม่ต้องเคลียกับพ่อเองนะ


มีอีกเรื่องนะแม่ก็ไอ้น้องตัวดีที่ชอบทำตัวน่าเบื่อเหมือนเดิม ทะเลาะกับเมียมันได้ทุกวี่ทุกวันไม่เบื่อบ้างหรือยังไงนะ ก็เห็นมีเข้ากันได้อยู่เรื่องเดียวคือเรื่องที่ชอบออกไปกินเหล้าดึก ๆ ดื่น ๆ อ้างว่าไปงานวันเกิดเพื่อนพร้อมเมียมันที่คอยไปนั่งเฝ้าไม่รู้มันจะไปทำไมของมัน แล้วทิ้งให้หนูอยู่ดูแลหลานอยู่เรื่อย จะให้ไม่บ่นได้ไงกว่าจะกลับก็เกือบเช้าพอมันมาถึงหนูก็ต้องกลับไปนอนห้องหนู เห็นไหมเสียเวลานอนขนาดไหน


วันดีคืนดีเมียมันงอนตอนตี1 ก็เดินสะบัดก้นออกจากบ้าน ไม่รู้ไปหาญาติสนิทที่ไหน พอเกือบตี2 เสียงโทรศัทพ์ดังไม่เห็นมีใครรุกไปรับเลยก็มีแต่หนู่นี่แหล่ะ แม่พอเดาออกใช่ไหมว่าใครโทรมา มุกเดิมๆ แหล่ะแม่ ก็เมียมันไงหล่ะ สงสัยจะหายงอนแล้วอยู่ตรงทางเข้าบ้านเกิดกลัวผีขึ้นมาเดินเข้าบ้านไม่ได้ เดือดร้อนใครหล่ะก็หนูไง ไอ้น้องตัวดีมันดันเมาหลับไปแล้ว โธ่เอ๊ยกรรมของหนูจริง ๆ แต่แม่ไม่ต้องเป็นห่วงมันทั้ง 2 คน หรอกนะ น้องมันโชคดีที่ได้เมียขยันตอนนี้มันก็มองหาลู่ทางทำมาหากินของมันไปเรื่อย ๆ ถ้าตราบใดที่เมียมันยังไม่ทิ้งมันไป ไม่ต้องกลัวลูกชายแม่จะอดตายหรอกนะ


แต่ขอบ่นอีกนิดเถอะมีคนเห็นแม่นั่งเล่นกับหลานอยู่ในห้องเห็นดูแลเอาใจใส่กันอย่างดีก็รู้นะว่าแม่รักหลานชายคนนี้มาก ๆ แม่นี่ลำเอียงตลอดเลย แทนที่จะมาหาหนูบ้างจะได้ถามไถ่ทุกข์สุข อะไรจะเบื่อหนูขนาดนั้น แล้วข้าวของเงินทองที่ฝากเอาไปให้ แม่ได้รับบ้างหรือเปล่า ขาดเหลืออะไรก็บอกได้นะแม่ ฝากคนอื่นมาบอกก็ได้ไม่ว่ากัน


มีอีกเรื่องที่ขอสารภาพ ตอนนี้หนูลาออกจากงานที่ทำมานานกว่า 3 ปีแล้วนะ ถ้าจะโทษก็ต้องบอกว่าเป็นความผิดของแม่ที่อยู่ๆ ก็ทิ้งกันไป เข้าใจไหมว่าหนูเหงาและคิดถึงแม่เหลือเกิน ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำงานไม่รู้จะไปตามหาแม่ได้ที่ไหน แต่แม่ไม่ต้องคิดมากหรอกนะหนูยังคงร่าเริงเหมือนเดิม หนูดีใจนะเมื่อนึกถึงคืนวันที่มีแม่อยู่ใกล้ ๆ ถึงแม่จะขี้บ่นและเค็มมาก ๆ แถมยังหวงลูกสาวคนนี้ที่ทั้งอ้วน แถมยังขี้เกียจอีกต่างหากจะขอไปเที่ยวไหนแต่ละครั้งไม่เคยได้ออกไปโดยไม่มีเสียงบ่นตามหลัง และยิ่งถ้ามีหนุ่มๆ โทรเข้ามาขอสายหนูด้วยแล้วอย่าหวังว่าจะได้คุยกับคนๆ นั้นอีกเป็นครั้งที่ 2 ก็รู้หรอกนะว่าแม่เป็นห่วง เป็นไงหล่ะ ตอนนี้อายุก็ปาเข้าไปตั้ง 28 ปีเข้าแล้ว ยังคงโสดสนิทเหมือนเดิมคิดแล้วกลุ้มจริง ๆ นะแม่


บางครั้งแม่รู้ไหมหนูอยากจะกระโดดเตะก้านคอไอ้พวกเพื่อน ๆ ทั้งหลายที่มันไม่ค่อยเอาใจใส่ดูแลแม่มัน ถ้าไม่มีเรื่องเดือดร้อนอย่าหวังจะกลับไปหาพ่อหาแม่ ยิ่งถ้าคนไหนมีแฟนหล่ะก็หายหัวทุกราย หนูอยากจะเปลี่ยนกับพวกมันจริงๆ นะแม่ อยากให้แม่อยู่กับหนูให้หนูได้ทำอะไรดีๆเพื่อแม่อีก แม่รู้ไหมถึงหนูจะรู้สึกเบื่อกับเสียงบ่นซึ่งเป็นเอกลัษณ์ประจำตัวของแม่ แต่หนูก็อบอุ่นทุกครั้งที่มีแม่อยู่ใกล้ ๆ หนูมักจะนำเรื่องราวของแม่ในแง่มุมต่าง ๆ มานินทากับเพื่อนให้ได้หัวเราะกันเสมอ


ถึงแม่จะเป็นแค่แม่บ้านเมียทหารบกขี้เหล้าคนหนึ่งแต่แม่ก็ยิ่งใหญ่มาก ๆ ในความรู้สึกของหนูแม่เป็นคนที่มีความอดทนมากทั้งเรื่องหาเงินเข้าบ้านลำพังเงินเดือนข้าราชการของพ่อที่หมดไปกับค่าเหล้าก็แทบจะอดตายกันทั้งบ้าน แม่ทำให้หนูรู้สึกว่าอิสรภาพของสตรีที่มีอยู่ในบ้านมันช่างยิ่งใหญ่ หัวหน้าครอบครัวที่แท้จริงคงต้องยกให้แม่


ไม่รู้เป็นเพราะอะไรนะแม่ ตั้งแต่เด็ก ๆ มาแล้วที่หนูรู้สึกห่วงแม่ไม่น้อยไปกว่าที่แม่ห่วงหนู คงเป็นเพราะสุขภาพของแม่ที่มีโรคประจำตัวเกี่ยวกับเรื่องหัวใจ หนูจำได้มีครั้งนึง ตอนนั้นหนูเรียนอยู่ปวช.ปี2 วันนั้นแม่ออกจากบ้านตอนหกโมงเช้าเพื่อไปโรงพยาบาลรัฐบาลที่อยู่ใกล้บ้าน ซึ่งเป็นวันที่หมอนัดตรวจโรคหัวใจของแม่ เหมือนปกติทุกครั้ง


พอเลิกเรียนหนูกลับมาถึงบ้านพ่อบอกว่าแม่ยังไม่กลับมาจากโรงพยาบาล ไม่รู้หนูคิดยังไงจึงเดินไปคอยแม่ตรงสะพานลอยทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านั้นแม่จะกลับกี่โมงไม่เคยสนใจ หนูนั่งมองนาฬิกาที่ข้อมือเวลานี้ก็ปาเข้าไปตั้งสามโมงเย็นแถมแดดยังร้อนอีกด้วย ดีนะที่พกร่มมา นั่ง ๆ ยืนๆรอแม่เกือบชั่วโมง มองไปฝั่งตรงข้ามของสะพานลอยเห็นรถเมล์คันหนึ่งกำลังจอดส่งผู้โดยสารก็เห็นแม่เดินลงจากรถเมล์คันนั้น


แม่รู้ไหมหนูรู้สึกดีใจมากที่เห็นแม่ ไม่รู้หนูเป็นบ้าอะไรรีบวิ่งไปยังฝั่งตรงข้ามที่แม่กำลังเดินมา พอไปถึงแม่ถามหนูว่ามาทำไมเห็นไหมแดดมันร้อนเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก หนูรีบกางร่มให้แม่ในระหว่างยืนคุยกันอยู่หนูตกใจมากที่เห็นแม่เดินเท้าเปล่าหนูรีบถอดรองเท้าของหนูให้แม่สวมทันทีแม่ไม่ยอมสวมแต่หนูก็คะยั้นคะยอให้แม่สวมจนได้
แม่เล่าให้ฟังว่าตอนขากลับเจอยายแก่คนหนึ่งเดินถอดรองเท้าดูแล้วน่าสงสาร แม่จึงเดินเข้าไปคุยด้วยยายแกเล่าว่ากำลังจะกลับต่างจังหวัดพอดีรองเท้ามันขาดจึงถอดทิ้งไปแม่จึงถอดรองเท้าของแม่ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ให้ยายส่วนแม่ก็เดินเท้าเปล่าฝ่าแดดที่ร้อนแรงขึ้นรถเมล์จนมาเจอกับหนู แม่รู้ไหมตอนนั้นหนูโมโหมากคงเป็นเพราะหนูไม่รู้จะช่วยแม่ได้ยังไงในระหว่างที่แม่เดินทางกลับถ้าหนูอยู่ด้วยแม่ก็คงจะไม่ต้องเดินเท้าเปล่ากลับบ้าน


แม่รู้ไหมหนูภูมิใจทุกครั้งที่ได้นึกถึงเรื่องครั้งนั้นและอีกหลายครั้งที่หนูได้ทำอะไรเพื่อแม่บ้าง คำว่าหน้าที่ของลูกที่ดีเป็นยังไงหนูไม่รู้ หนูรู้แต่ว่าหนูรักและเป็นห่วงแม่มาก ๆ สิ่งใดที่ทำแล้วแม่สบายขึ้นหรือเหนื่อยน้อยลงหนูจะไม่นิ่งเฉยเลย ในสายตาแม่หนูคงจะงี่เง่า เวลาแม่ใช้ให้ทำงานบ้านก็อิดออดกว่าจะขยับเขยื้อนได้โดนด่าไปหลายยกเหมือนกัน แต่แม่รู้ไหมในใจของหนูมันมีแต่ความห่วงใย แต่หนูไม่ชอบแสดงออกเท่านั้นแหล่ะแม่


หนูดีใจนะแม่ที่ได้อยู่ดูแลแม่ยามที่แม่ต้องนอนให้หมอผ่าตัดเปลี่ยนลิ้นหัวใจ ถึงห้องที่แม่อยู่จะไม่ค่อยสบายนักแต่หนูอยากอยู่ใกล้อยากนอนเป็นเพื่อนแม่คอยดูแลเอาใจใส่เท่าที่หนูจะทำได้ หนูไม่เคยเกี่ยงให้ใครมาเฝ้าแม่ต่อให้หนูติดธุระที่สำคัญขนาดไหนก็ตามแม่ต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ หนูยอมเสียทุกอย่างแต่จะไม่ยอมเสียเวลาอันมีค่าที่ได้อยู่ดูแลแม่
วันที่หมอบอกให้แม่กลับบ้านได้ แม่รู้ไหมหนูมีความสุขมากไปรับแม่กลับบ้านคนเดียวขากลับเราแวะไปเดินตลาดนัดกันด้วย แม่จำกางเกงขาสามส่วนสีครีมที่แม่ซื้อให้หลานได้ไหม ตอนนี้มันหายไปไหนแล้วไม่รู้ ในขณะที่หนูดีใจแต่ทำไมแม่ถึงยังไม่อยากออกจากโรงพยาบาลก็ไม่รู้


หลังจากที่แม่ออกจากโรงพยาบาลได้ 2 วัน เงินปันผลของพ่อก็ออก แม่จำได้ไหมแม่ให้เงินที่ได้จากพ่อให้หนูตั้ง 300 บาทหนูจะได้ซื้อรองเท้าคู่ใหม่ วันนี้แม่ทำสุกี้กินกันทั้งครอบครัวเหลือแต่น้องชายตัวดียังไม่มาซักที ในระหว่างที่รอน้องแม่ใช้ให้หนูเดินเอาผ้าไปส่งให้ลูกค้าอีก แม่โกรธหนูหรือเปล่าที่หนูไม่ไปให้ จนแม่ต้องเดินเอาไปให้เอง ก็ตอนนั้นหนูหงุดหงิดนี่นาที่ต้องตากผ้าที่แม่ซักเอาไว้


ซักพักแม่เดินขึ้นมาบนบ้านด้วยสีหน้าที่เหนื่อยล้ามาก ๆ หนูก็ยังไม่สนใจแม่เพราะอารมณ์ของหนูตอนนั้นมันเซ็งสุด ๆ ในบ้านตอนนี้ก็เหลือหนูที่กำลังยืนตากผ้ากับแม่ที่ทรุดนั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวของบ้านใกล้ๆ กับที่หนูยืนตากผ้า ซักพักเสียงดังโครมทำให้หนูต้องละจากผ้าที่ตากแล้วรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน


ภาพที่เห็นคือภาพแม่ที่ร่วงลงไปกองอยู่ข้าง ๆ โซฟาในลักษณะที่ช่วยตัวเองไม่ได้ หลังจากพยุงแม่ซึ่งไร้เรี่ยวแรงให้นอนอยู่บนโซฟาได้แล้ว หนูจึงออกไปตากผ้าต่อด้วยอารมณ์ที่ครุกรุ่นด้วยความโมโหสารพัดที่มันประดังเข้ามา ภาพที่แม่ร่วงไปกองกับพื้นยังชัดเจนติดตาจนกระทั่งน้องชายเดินเข้ามาในบ้าน หนูได้ยินเสียงน้องร้องเอะอะโวยวายเมื่อเห็นสภาพของแม่ น้องถามหนูว่าแม่เป็นอะไรหน้าของแม่ถึงได้ซีดอย่างนี้ ทำไมไม่พาแม่ส่งโรงพยาบาลรออะไรกันอยู่ หนูก็ไม่รู้เหมือนกันนะแม่ ว่าหนูคิดอะไรอยู่ทำไมถึงได้ไม่พาแม่ไปโรงพยาบาลตั้งแต่แรก


จนกระทั่งพ่อและน้องต้องช่วยกันพยุงร่างของแม่ออกจากประตูบ้านโดยมีเพื่อนบ้านช่วยถือรองเท้าของแม่ตามไปติด ๆ หนูและหลาน ๆ ได้แต่มองตามรถแท็กซี่ที่มีร่างของแม่ค่อยๆ ขับออกไป สิ่งที่หนูทำได้ในเวลานั้นคือชักชวนหลาน ๆ เดินไปยังศาลพระภูมิเจ้าที่เพื่อขอพรให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่สถิตอยู่ ณ ที่นั้นให้ช่วยคุ้มครองแม่ให้ปลอดภัยและให้กลับบ้านเร็ว ๆ แม่รู้ไหมหลานรักของแม่ซึ่งนั่งพนมมืออยู่ข้างๆ หนู เอามือมาตบบ่าหนูทั้ง ๆ ที่อายุมันเพิ่งจะ 2 ขวบครึ่งเอง หลานบอกกับหนูว่าเดี๋ยวย่าก็กลับมาแล้ว หนูหันไปกอดคอเจ้าหลานตัวดี แล้วพากันเดินกลับบ้าน


ขณะนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของหนูก็ดังขึ้น พอหนูกดปุ่มรับก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ของน้าที่ดังผ่านโทรศัพท์ แม่ไม่อยู่แล้วใช่ไหมนั่นเป็นคำถามแรกที่หนูอยากถามน้า แต่คำพูดที่หลุดออกจากปากหนูได้แต่พร่ำบอกกับน้า “แม่ยังไม่ตาย น้าร้องไห้ทำไม ฮือ ๆ น้าอย่าร้องเดี๋ยวแม่ก็กลับมาแล้ว” ไม่รู้ว่าความเย็นของอากาศรอบตัวเข้ามาปกคลุมหัวใจหนูให้เหน็บหนาวตั้งแต่ตอนไหน น้าได้แต่พูดปลอบใจหนูด้วยเสียงสะอื้นให้หนูใจเย็น ๆ แม่ไปสบายแล้ว


หลังจากนั้นลูกชายแม่ก็ได้โทรกลับมาหาหนูน้ำเสียงของมันอู้อี้ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง หนูถามน้องว่าแม่อยู่ที่ไหนน้องบอกว่าแม่อยู่ในห้องฉุกเฉินหมอเดินมาบอกว่าให้ทำใจ หนูได้แต่ร้องตะโกนบอกให้น้องช่วยขอคุณหมออีกสักครั้งให้ช่วยแม่ให้ถึงที่สุด


แม่รู้ไหมมันยากมาก ๆ ที่ต้องทำใจให้ได้ว่าต่อแต่นี้ไปจะไม่ได้เห็นหน้าแม่ ฟังเสียงบ่นของแม่อีกแล้ว วันงานของแม่หนูไม่ร้องไห้ให้ใครเห็นไม่ใช่เป็นเพราะพ่อขอร้อง (หนูเพิ่งรู้ทำไมพ่อห้ามไม่ให้ร้องไห้เพราะพ่อกลัวจะร้องไห้ตามไปด้วย) แต่เพราะหนูรู้สึกว่าแม่ยังอยู่กับหนู และความร่าเริงของหนูคงขัดตาญาติ ๆ มากไปหน่อยจึงถูกเรียกไปติงให้ลดความทะเล้นลง แต่แม่รู้ไหมพอกลับมาถึงบ้านเมื่อสมองของหนูนึกถึงแม่เรื่องราวต่าง ๆ ของแม่ทำให้ทำนบน้ำตามันไหลจนแทบจะหมดตัว


ทำไมแต่ก่อนหนูถึงรู้สึกว่าบ้านมันอึดอัดคับแคบอยากลองออกไปอยู่ที่อื่นที่มีอิสระ แต่พอมาตอนนี้ทั้งๆ ที่แม่ไม่อยู่เพียงคนเดียวบ้านทำไมจึงกว้างใหญ่จนทำให้ว้าเหว่ได้ขนาดนี้นะ มันทำให้หนูไม่อยากไปไหนอยากอยู่บ้านอยากอยู่กับพ่อและน้อง แม่ไม่ต้องห่วงพ่อและน้องนะ หนูสัญญาหนูจะเอาใจใส่ดูแลพ่อ หนูกำลังจะเปลี่ยนแปลงตัวเองใหม่ งานบ้านที่ไม่เคยทำหนูจะทำให้ดี เสื้อผ้าของพ่อหนูจะรับผิดชอบดูแลเหมือนที่แม่เคยทำ จะเป็นทั้งลูกสาวและพี่สาวที่ดีให้กับพ่อและน้อง ถึงมันจะยากและต้องใช้ความเพียรพยายามถึงที่สุดหนูก็จะทำ


สุดท้ายนี้อยากบอกแม่ว่า แม้แม่จะไม่อยู่กับหนูเกือบ 3 ปีแล้ว แต่เราทุกคนยังคงรัก คิดถึง และบ่นถึงแม่อยู่เสมอ ขอบคุณสำหรับความรัก ความห่วงใย และคำสั่งสอนที่มาพร้อมเสียงบ่น ปล.ใส่บาตรของโปรดไปให้ได้รับบ้างหรือเปล่าโดยเฉพาะแป๊ปซี่ที่แม่ชอบ บุญใดที่ใครขอมาหนูเป็นต้องทำทุกครั้งคำอธิฐานก็เดิม ๆ แม่ได้ยินบ้างไหม “บุญกุศลทั้งหลายที่ลูกได้ทำไว้ขอให้ส่งผลถึงแม่ของลูก ขอให้แม่มีแต่ความสงบสุข มีแต่สิ่งที่ดีงาม ติดตามแม่ไปทุกภพทุกชาติเทอญ..


ด้วยรัก เคารพ และคิดถึง
ลูกสาวของแม่


โดย : หมูตอน
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook