บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>บทความที่ดีกับเพื่อน

เรื่อง : บทความที่ดีกับเพื่อน


เราไม่รู้น่ะว่าการเขียนแบบนี้มันดีตรงไหน แต่เพิ่งได้รู้เพราะเราได้อ่านของแก้ม เราจึงเริ่มมีความคิดที่จะเขียนเป็นบทความเหมือนกัน เราจะเขียนถึงคนๆหนึ่งที่เรารู้จักกันดี คนนั้นนิสัยดี น่ารัก แต่ทำไมเราจึงเขาหากันไม่ค่อยได้ เราก็รู้ว่าแก้มก็รู้ว่าเราหมายถึงใคร เราคอยเฝ้ามองมันประจำแต่ไม่รู้ว่าเขาจะคิดเหมือนเราหรือเปล่า คอยมองหน้าเมื่อได้เจอหน้ากัน บางทีก็นั่งคิดคนเดียวว่าทำไมเราจึงต้องโกรธกัน เราว่ามันไม่ค่อยดี แต่เราก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไง แต่เราก็ทำได้ดีที่สุดแค่ได้เฝ้ามอง คงไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ ที่จรึงก็อยากให้มันดีกว่านี้ แต่พอเจอทีไร ต่างคนก็ทำเป็นโกรธกันประจำ เดินผ่านกันก็มองหน้ากันแทบไม่ติด เดินชนกันก็ไม่มีคำว่าขอโทษ ต่างฝ่ายต่างทำอะไรก็ดูไม่ดีในสายตาของกันและกัน บางทีก็อยากทำดีกับมัน แต่พอเห็นหน้ามันไม่รู้เป็นอะไรต้องทำเป็นโกรธมันทุกที ที่จรึงอาจจะเป็นสิ่งรอบข้าง เพราะต่างคนก็ไม่ยอมเสียฟอร์มในสายตาเพื่อนๆ หรืออาจเป็นเพราะเหตุผลที่ติดข้างอยู่ในใจของมัน แต่เราก็จำไม่ไดว่าเราเคยทำอะไรให้มันโกรธ เราคิดว่าเราไม่ดีเองที่ลืมว่าเราเคยทำอะไรผิดกับมัน และเราก็น่าจะขอโทษตั้งนานแล้ว แต่มันก็พูดไม่ออกเสียที บางทีตอนหลับยังเผลอได้ยินเสียงมัน(หลับที่โรงเรียนน่ะ) บางครั้งเดินผ่านก็อยากเข้าไปทักแต่ก็ต้องทำเป็นเมินหน้าหนีทุกที ไม่รู้ทำไมเราจึงเป็นได้ ขนาดนี้ ยังนั้งงงตัวเองทุกวัน หากทำได้คงจะย้อนเวลากลับไปแก้ไขเหตุการในอดีต คงจะไม่มีวันนี้ที่เราต้องมาคอยนั้งโกรธกัน มานั้งให้เขาเบื่อหน้าทุกวัน บางทีอยากหลบหน้าไปไกลไม่อยากให้คนอื่นลำคาญ แต่ทุกทีเมื่อเจอหน้ามันเราก็ต้องเขาไปนั้งขวางตามันทุกทีจนมันต้องเดินออกไปเอง อยากเดินตามไป แต่ก็ได้แคหันมอง แล้วคิดว่าทำไมเราทำให้มันโกรธได้ขนาดนี้เลยหรอ ถึงคอยทำดีกับมันบ่อยๆ แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมเพื่อนๆต้องล้อว่าเราชอบมัน อาจเป็นเหตุที่ทำให้มันโกรธเราก็ได้ แต่เราไม่ว่าเพื่อนๆหรอก เพราะที่ทำไปมันก็คงจะสื่อได้ประมาณนั้น แต่เราไม่ได้ชอบมันน่ะเรารักมันแบบเพื่อนจรึง เพราะเวลาทำหรือร่วมงานอะไรเราก็จะอยู่ด้วยกันเสมอ แต่เราสนิทกับกอล์ฟเพราะ เวลาได้ร่วมงานกันรู้สึกสนุก และ ล้อมันด้วย จนมันโกรธหน้าป่องเลย โดนทำโทษก็โดนด้วยกัน เวลาเราเล่นก็เล่นด้วยกัน มีทุกข์มีสุขด้วยกัน พอแกล้งมันน่ะมันชอบโกรธวิ่งไล่คนนั้นทีคนนู้นที ตอนนั้นเราเล่นปาชอล์กกันตอน ม.2 มันโดยลุม มันอยู่หน้าห้อง เราอยู่กับปาล์มและไพศาลหลังห้อง ตอนนั้ปาโดนหัวมันเลยสนุกมาก ต่อมาก็ตอนที่เราเล่นวิ่งไล่จับกัน มันชอบเล่นพลาดไม่รู้ว่าใครเป็น กูก็หรอกมันเป็นประจำสนุกดี ต่อมาก็ย้อนไปตอน ม.1 ที่เราทำงานส่ง อ.จารย์ วิทย์ มันเยอะมากไม่มีใครพิมพ์ทันเลย ก็เอาอันที่ซีล๊อกใช้คัดเตอร์ตัด แล้วแยบเล่มเลย ลุ้นกันมากเลยว่าจะทำกันไม่ทัน แต่ก็ทำทันตอนนั้นก็สนุกเป็นอะไรที่ดี แต่มาตอน ม.2 อีกที่เราแกล้งโกรธกันตอนนั้นก็สนุก แต่ไม่รู้ว่ามันจะสนุกเหมือนกันหรือเปล่า เรามีอะไรดีๆที่จะเล่าให้ฟังอีกมาก อยากพึ่งเบื่อแล้วกันล่ะ มีอีกที่ตอนกินข้าวเที่ยงมันชอบกินแต่มาม่า ร้านเบอร์ 19 หรือเปล่าก็จำไม่ได้ แต่มันชอบสั่งว่า เอาก๋วยเตี๋ยวเส้นมาม่าของเครื่องปรุงด้วย แล้วพอกินเสร็จมันก็ตาลุกเป็นไฟเพราะมันเผ็ดมาก แล้วเวลาเข้าห้องน้ำมันชอบแกล้งไอ้ปาล์ม ต่อมาตอน ม.1 ที่อ.บัวลอยสอนชอบล้อ อ.เขาว่าเป็นนกฮูก โดยเฉพาะไอ้ปาล์มสนุกดี จนบางครั้ง อ.เขาก็ทนไม่ไหว และมาตอน คาบวิชางานบ้านมันก็เย็บผ้าผิดหลายครั้ง แต่ไม่รู้จะจำได้หรือเปล่ามันเป็นอะไรที่จำได้ดี เมื่อก่อนน่ะเวลาเดิน เขาจะทำเป็นเท่ห์เต็มที่ไม่รู้ไปเอามาจากไหน เวลาเดินเขาชอบเดินนำหน้า แต่ก็รู้สึกดี เพราะมันมีท่าทางเป็นผู้นำอยู่แล้ว ต่อมาตอนที่เราช่วยกันแกล้งกลุ่มไอ้ติ๊ก พวกมัน(กลุ่มติ๊ก)ก็โกรธกันไฟลุกวาว โดยเฉพาะไอ้นุ่น สนุกมาก และตอนที่เราพับจรวดปา สนุกมาก เพราะบางทีโดยหัว อาจารย์เราก็แอบขำกันอยู่ข้าง พออาจารย์ มาก็ตัวใครตัวมัน ที่เล่ามันก็เป็นความทรงจำที่ดี ที่เรามีต่อเพื่อนคนนี้ ที่ไม่สามารถกล่าวถึงกันแม้สายตาก็ยังไม้หันมามอง แม้คำพูดสักคำนึงก็ไม่กล้าที่จะพูดออกไป เปรียบเหมือนสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวมากแต่ไม่สามารถหยิบจับมาดู มาพูดคุยเป็นเพื่อนยามที่เราอยากคุยด้วยได้ แต่ก็ต้องหยุดความคิดไว้แค่เพียงความทรงจำที่ดีต่อมัน ถึงจะไม่มีโอกาสกลับมาเป็นเพื่อนกัน แต่เราก็ยังมีสิ่งดีที่เคยมีต่อกัน แม้เวลานั้นอาจจะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ ที่เราได้รู้จักกัน แต่ก็ทรงจำที่ดีมากสำหรับเรา
แต่อยากบอกว่า ขอโทษ คนที่เรากล่าวถึงในบทความที่เป็นความทรงจำดีๆของเรา ข้อความนี้อาจจะทำให้เขารู้สึกโกรธก็ขอโทษน่ะ จากเพื่อนคนนึงที่จะไม่ลืมความทรงดีเหล่านี้
มีอะไรอยากให้รู้
เราชอบสิ่งใด..............เขาไม่ชอบสิ่งนั้น
เราทำอะไร.................เขาไม่ทำอย่างนั้น
เราไม่เกลียดเขา...............แต่เขาเกลียดเรา
เราไม่รำคาญเขา..............แต่เขารำคาญเรา
เราอยากทักเขา..............แต่เขาไม่ชอบเรา
เรารับรู้ทุกข์เขา............แต่เขาไม่เข้าใจในตัวเรา
เราไม่โกรธเขา............แต่เราทำให้เขาโกรธ
ในที่สุดก็จบกันตรงที่ว่า เขาโกรธเรา





โดย : Wuttichai
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook