บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>ความพลาดพลั้ง กับ ความหวังครั้งใหม่

เรื่อง : ความพลาดพลั้ง กับ ความหวังครั้งใหม่


ข้าพเจ้าขออาศัยห้องร้อยบุปผา ของบ้านจอมยุทธเป็นสื่อกลางเพื่อถ่ายทอดงานเขียนอันอ่อนหัดของข้าพเจ้า...โดยหวังเพียงเป็นข้อเขียนเตือนใจกับใครบางคนที่อาจเจอะเจอเช่นข้าพเจ้า และเพื่อเป็นบทเรียนสอนใจให้กับผู้ที่สนใจทั่วไป.....เรื่องที่จะบอกเล่าต่อไปนี้ล้วนเป็นเรื่องจริงที่เกิดกับข้าพเจ้าสดๆ ร้อนๆ แทบจะเอาชีวิตไม่รอด
ความพลาดพลั้งของข้าพเจ้าในครั้งนี้มันทำให้ชีวิตของข้าพเจ้าต้องตกยากอย่างแสนสาหัส ไม่มีแม้ที่จะซุกหัวนอน ไม่มีแม้กระทั่งญาติ มิตร และเพื่อน (กิน) ที่เคยสนุกสนานในยามที่ข้าพเจ้ารุ่งเรือง ปัจจุบันข้าพเจ้าขออาศัยอยู่กับญาติที่พวกเค้าก็ไม่อยากให้อยู่แต่ข้าพเจ้าต้องหน้าด้านขออยู่โดยทำงานแลกกับอาหาร 3 มื้อ กับที่ซุกหัวนอนไปวันๆ
เหตุที่ทำให้ข้าพเจ้าต้องอับจนนี้ก็เนื่องมาจากเป็นคนใจดีเกินไป ไม่ค่อยรักตัวเอง ประกอบกับเป็นคนรักศักดิ์ศรีตัวเองเกินไป จนไม่ยอมลงให้กับคนที่เห็นแก่อำนาจหน้าที่ แต่มิใช่เพราะข้าพเจ้าหัวแข็งกับเจ้านาย เพียงแต่ไม่ชอบความอยุติธรรม และทนไม่ได้กับการถูกข่มเหงโดยไร้คุณธรรม.....แต่เหตุเหล่านี้เป็นเพียงส่วนประกอบเล็กน้อยเท่านั้นที่ทำให้ชีวิตที่อยู่อย่างสุขสบายมีงานทำเป็นหลักเป็นฐาน ด้วยตำแหน่งหน้าที่อันสูงสุด ท้ายที่สุดต้องจบลง

แต่ส่วนประกอบที่สำคัญที่ข้าพเจ้าจะเล่าต่อไปนี้ คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้นและทำให้ข้าพเจ้าต้องตกอับมาจนทุกวันนี้.......คือคน คนหนึ่งที่เข้ามาในชีวิตข้าพเจ้า แล้วทำให้ชีวิตของข้าพเจ้าต้องตกอับ พูดง่ายๆก็คือตัวซวยเข้าบ้าน....(ตามหมอดูทำนาย)
เมื่อประมาณ 17 ปี ที่ผ่านมา พ.ศ. 2529-2545 ข้าพเจ้ามีพร้อมสรรพ มีฐานะ เงินทอง ทรัพย์สิน ตำแหน่งหน้าที่การงาน มีเพื่อนมากมาย มีญาติพี่น้องนับถือ ให้เกียรติ แต่ปัจจุบันไม่มีสิ่งเหล่านี้แล้ว......เมื่อปี พ.ศ. 2540 ข้าพเจ้าได้เจอคน คนหนึ่งที่คิดว่าเป็นคู่ชีวิตที่จะอยู่ดูแลกัน และช่วยกันทำมาหากิน ต่อมาไม่นานคน คนนี้ได้มาอยู่กับข้าพเจ้าที่บ้าน ซึ่งขณะนั้นข้าพเจ้าอยู่กับแม่สองคนอย่างมีความสุข..แต่แล้วหลังจากที่คน คนนี้เข้ามาอยู่ก็ทำให้ข้าพเจ้าต้องทะเลาะกับแม่ และแม่ก็ต้องออกไปอยู่กับพี่สาว ซึ่งท่านไม่ได้มีความสุขเท่ากับอยู่กับข้าพเจ้าหรอก แต่ด้วยความที่ข้าพเจ้าหลงคารมคนคนนั้นที่มีแต่ความหลอกลวง (เพิ่งมารู้เมื่อสายไปแล้ว) คนคนนั้นไม่เคยทำงานเลยเมื่อมาอยู่กับข้าพเจ้า เขาเอาแต่เที่ยวเตร่ และเสวนากับเพื่อนบ้าน แต่เพราะกรรมของข้าพเจ้ามากมายจึงมองไม่เห็นความเลงของเขา แถมยังให้เขาเข้ามาดูแลเรื่องเงินทอง ค่าใช้จ่าย แม้กระทั่งการจัดสรรเงินต่างๆ ทำไมข้าพเจ้าจึงเชื่อก็ไม่รู้......ยังงงอยู่จนเดี๋ยวนี้
ต่อมาประมาณปลายปี 2545 ข้าพเจ้าเกิดมีปัญหาที่ทำงาน เพราะเหตุโดนบีบให้ออกจากงาน ตามที่ได้เกริ่นไว้บ้างแล้วข้างต้น ข้าพเจ้าไม่มีความอดทนพอที่จะทำงานที่นั่นได้ ถึงแม้จะมีเงินเดือนสูงมาก มันคงเป็นเวรกรรมที่ทำให้ต้องตัดสินใจลาออก ในตอนนั้นคนคนนั้นที่อยู่กับข้าพเจ้าก็ไม่เคยช่วยคิด หรือปลอบโยน ให้ข้อคิดใดๆทั้งสิน เพราะเขาไม่มีสมองในเรื่องการทำงานอยู่แล้ว ได้แต่พูดว่าแล้วแต่จะคิดเอาเอง...ทั้งๆที่ถ้าเป็นคนอื่นๆที่เป็นคู่ชีวิตจริงๆต้องมีการให้ข้อคิดดีๆกว่านี้ แต่ข้าพเจ้าก็ไม่โทษคนคนนั้นหรอก คิดโทษตัวเองมากกว่าที่โง่ไม่รู้จักคิด....หลังจากออกจากงานก็นำเงินที่ได้เหล่านั้นมาลงทุนทำธุรกิจจนหมด ด้วยหวังว่าจะได้กำไรมากๆ แต่ไม่ประสบผลสำเร็จ จนหมดตัว....ในที่สุดเมื่อปลายปี 2547 คนคนนั้นก็บอกว่าต่างคนต่างไป เพราะเขาหาคนมาเลี้ยงใหม่ได้แล้ว ทั้งๆที่คนคนนั้นมีบ้านที่น่าจะให้ข้าพเจ้าได้อยู่เพื่อหางานใหม่ได้ในกรุงเทพฯ แต่คนคนนั้นไม่ยื่นมือมาให้เกาะอีกแล้ว....ข้าพเจ้าจึงต้องดั้นด้นมาหาญาติขออาศัยอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งพวกเค้าเพิ่งจะบอกว่าให้หาทางไปภายในสองเดือนนี้ ข้าพเจ้าก็ยังไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี งานก็ยังไม่มีจะทำเลย

สาเหตุที่เขียนข้อความเหล่านี้มาก็เพื่อเป็นวิทยาทานเท่านั้น อยากบอกให้รู้วว่าไม่มีใครรักเราเท่าตัวเราเอง สิ่งที่บอกว่ามันคือความรักนั้นไม่ใช่ มันเป็นเพียงคำพูดของมนุษย์เท่านั้น ไม่มีรักที่ยั่งยืนสำหรับคนที่ไม่มีเงินหรอกนะ....
ปัจจุบันนี้เพียงหวังว่าพรุ่งนี้คงจะดีกว่าวันนี้สำหรับข้าพเจ้า...บางทีข้าพเจ้าอาจจะเลือกที่จะฆ่าตัวตายเสียดีกว่า ที่จะเป็นภาระให้คนอื่น เพราะข้าพเจ้าไม่มีรายได้เลยแม้แต่บาทเดียว ต้องอาศัยขอเพื่อนกิน ซึ่งเพื่อนคนนี้ก็ดีมากๆ แต่เค้าก็คงช่วยได้ไม่นาน แต่ข้าพเจ้าก็ยังพยายามคิดว่าจะทำมาหากินอะไรต่อไปอยู่ตลอดเวลา แต่ยังไม่มีหนทางเลย เพราะไม่มีเงินทุนแม้แต่บาทเดียว......ท้ายที่สุดนี้ข้าพเจ้าหวังอยากจะขายตัวหนังสือเพื่อมาประทังชีงิต เพราะในส่วนลึกๆของข้าพเจ้าชอบการเขียนมากๆ แต่ไม่เคยได้มีโอกาส ตอนนี้เพิ่งได้เจอเวทีนี้ก็เลยเข้ามาเพื่อถ่ายทอดเรื่องราวของตัวเอง...ถ้าหามีผู้ให้โอกาสก็อยากมีหนังสือในเรื่องราวที่เจ็บร้าวของข้าพเจ้าที่มันยังมีเนื้อหาลึกๆอีกมากมาย กับความหวังครั้งใหม่ที่ยังมองไม่เห็น...............






โดย : ชาเขียว
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook