บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>  บทเพลงแห่งอโยธยา

เรื่อง : บทเพลงแห่งอโยธยา

"คนในโลกนี้ไม่มีใครเลยที่ไร้ประโยชน์ ข้อสำคัญอยู่ที่การรู้จักใช้เท่านั้น คนอื่นที่ฉลาดอาจใช้ประโยชน์จากคนทุกประเภทได้ดี แต่ที่นับว่าเลิศยิ่งก็คือตนเองยังอาจพิจารณาใช้ประโยชน์จากตัวเองได้ดีด้วย ใครเล่าจะเป็นผู้ควรสงสารสังเวชมากเท่าคนที่มองข้ามตนเองไปแล้วและดูหมิ่นเหยียดหยามตนเองว่าเป็นคนใช้อะไรไม่ได้เลย ด้วยนึกว่าเสียหายหมดแล้ว สหายเอย ! สัตว์ตกลงไปในบ่อน้ำยังพยายามตะเกียกตะกายหาทางขึ้น สูเป็นมนุษย์ได้รับยกย่องว่าสูงกว่าสัตว์ ไฉนจึงจะยอมงอมือไม่ช่วยตนเองให้พ้นจากบ่อคือความทุกข์ยากลำบากทั้งหลาย"

"เมื่อชีวิตนี้ยังมีหวัง เมื่อแสงแดดส่องปฐพีประเทศแล้ว ไฉนคนผู้มีใจหดหู่ทั้งหลายไม่ยอมลุกขึ้น สลัดมือสลัดเท้าเพื่อต้อนรับวันใหม่ด้วยความสดชื่น โดยโยนความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ความดูหมิ่นตนเองที่เคยมีนั้นทิ้งเสียบ้าง"

แด่มิตรข้าผู้เคยเดินผิดทาง

โดย : มหาเชิด
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook