บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>ห้วงอารมณ์

เรื่อง : ห้วงอารมณ์

ในห้วงอารมณ์ ณ เวลาหนึ่งที่มีสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับตัวฉันนั้น ฉันเพิ่งจะรู้ซึ้งถึงคำว่า ความรัก ความห่วงใย ที่บริสุทธิ์ ของคำว่า สายใยรัก ของ แม่ ที่แท้จริง เป็นอย่างไร
แม้ฉันจะพยายามหลีกเลี่ยงกฎเกณฑ์แห่งธรรมชาติของมนุษย์ คือ รัก โลภ โกรธ หลง ให้เบาบางลงให้มากที่สุด แต่ฉันก็หนี้กฎแห่งกรรมไม่พ้น ว่ามนุษย์ทุกคนเกิดมาแล้วจะต้องได้ชดใช้หนี้กรรมที่เคยได้กระทำไว้ ไม่ว่าแต่ปางก่อน ตอนนี้ และอนาคตข้างหน้าก็ตาม ไม่ว่าการกระทำที่เกิดธรรมนั้น จะทางกาย วาจา ใจ จะทางใดทางหนึ่งก็ตาม เพราะการทำกรรมนั้น เป็นกรรมที่ละเอียดอ่อนมากจนมนุษย์ไม่สามารถจะรับรู้ได้ว่าสิ่งใดเป็นกรรม, เป็นบาป, เป็นบุญ เป็นทางแห่งความชั่ว หรือทางแห่งความดี สิ่งใดถูก สิ่งใดผิด ความเป็นอัตตาตัวตน ตัวกูของกู อย่างที่ผู้มีปัญญาได้อนุเคราะห์คำสอนไว้ แต่ฉันก็ยังตกอยู่ในห้วงของ "ความประมาท" ในการดำรงชีวิตเข้าจนได้
ขอให้ห้วงอารมณ์ที่ฉันได้บันทึกไว้นี้เป็นสิ่งเตือนใจของตัวฉันเองเป็นบุคคลแรก เพราะฉันได้ประสบการณ์ด้วยตนเอง มองพิจารณาตนเองโดยถ่องแท้ เพราะฉันได้เริ่มตั้งครรภ์ นับจากวันที่ประจำเดือนหมดในวันที่ 14 มกราคม 2548 - วันที่ 14 เมษายน 2548 รวมอายุครรภ์ได้ 3 เดือนกับอีก 4 วัน ตลอดระยะเวลานั้น ฉันได้เข้าใจความรู้สึกของความเป็นแม่ของลูก ที่มีสายใยรักที่บริสุทธิ์ เมื่อแรกทราบว่าตั้งครรภ์ ได้บอกให้สามีรู้ แต่เขากับไม่ใยดี "และบอกให้ฉันเอาเด็กออกเพราะยังไม่พร้อม" ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขายินดี และยอมรับในการมีลูกกับฉัน ในห้วงอารมณ์ความคิดของฉันในขณะที่ได้รับฟังคำพูดของเขานั้น มันทำให้ฉันหมดสิ้นเยื่อใยในความรักที่มีต่อเขาลงไปถึง 80 เปอร์เซ็น ฉันยอมรับผู้ชายคนนี้เป็นสามีไม่ได้อีกแล้ว เพราะเขาขาดคุณสมบัติในการที่จะเป็นพ่อของลูกไม่ได้ "พ่อที่คิดจะฆ่าลูกตัวเองตั้งแต่ยังไม่ลืมตาดูโลก" และในห้วงอารมณ์นั้นฉันได้ตอบเขาไปว่า "แม้แต่สัตว์ มด แมลง ทุกชนิด ฉันยังไม่ฆ่า ลูกของฉันแท้ ๆ ฉันทำไม่ได้อย่างแน่นอน" แล้วเขาก็จากฉันไป ฉันเกิดห้วงอารมณ์ว่า ลูกของฉัน ฉันเลี้ยงเองได้ ลูกคนอื่นตั้งหลายคนฉันก็เลี้ยงจนเติบโตมาแล้ว ฉันมีความผูกพัน ห่วงใย ระมัดระวัง ศึกษาการดำเนินชีวิตระหว่างตั้งครรภ์ การรักษาสุขภาพ บำรุงร่างกายให้แข็งแรง และทุก ๆ เรื่องที่เกี่ยวกับการตั้งครรภ์ ทำให้ฉันระมัดระวังว่าหากฉันมัวแต่รอให้เขารับผิดชอบก็จะไม่มีเงินเก็บไว้ให้ลูกได้เกิดมามีอาหารการกินที่ดี ที่อยู่อาศัย ฉันจึงขยันเพิ่มขึ้นเพื่อความไม่ประมาทในการดำรงชีวิตกับลูกเพียงลำพัง
และสิ่งสำคัญก็คือ ฉันระลึกถึง พระคุณของแม่า ผู้อุ้มท้องฉันมาตั้งแต่เริ่มปฏิสนธิ พ่อผู้ร่วมกระทำให้ฉันได้มีชีวิตเกิดมาด้วยมีความรับผิดชอบเลี้ยงดูร่วมกับมารดาของฉัน
**** ฉันอายุมากแล้วในปี พ.ศ. 2548 นี้ ก็ย่างเข้า 39 ปี ฉันเหนื่อย อ่อนเพลีย ทำงานหนักไม่ค่อยได้ รู้สึกไม่มีความสบายในตัวเอง น้ำตาฉันไหลบ่อยครั้งที่คิดถึงความรักที่บริสุทธิ์ของมารดาและบิดา ที่ได้ขึ้นชื่อว่า แม่ และต่อไปฉันก็จะได้เป็นแม่ของลูกที่มีคุณค่ามากที่สุดในชีวิต หากใน "ห้วงอารมณ์" นี้ ที่ฉันได้รับรู้และสัมผัสได้ด้วยตนเอง และหากแม่ และ พ่อ มีชีวิตอยู่***** ฉันคนนี้จะขอทดแทนพระคุณของแม่ และพ่อ ที่ได้ลำบากอุ้มท้อง และเฝ้าทะนุถนอมอุ้มท้อง และเลี้ยงฉันมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนคลอดและตั้งแต่ลืมตาดูโลกจนกระทั่งเติบโต ส่งให้เล่าเรียน อบรมสั่งสอนให้เป็นคนดีในสังคม ได้จนทุกวันนี้ มนุษย์คนได้ไม่ระลึกก็ตามแต่ฉันรู้ซึ้งแล้วจริง ๆ ****
ในวันที่ 18 เมษายน 2548 ฉันก็มีเลือดออกที่ช่องคลอดเล็กน้อย ไปพบแพทย์ที่ รพ.ประจำจังหวัด และอัลตร้าซาวด์ดูปรากฏว่าเด็กที่อยู่ในท้องผิดรูป ก้อนเลือดในสายใยรักของฉันได้สลายตัวไม่สามารถที่จะก่อตัวให้กำเนิดตนเองได้อีกต่อไปแล้ว น้ำตาแห่งความสูญเสียไหลไม่หยุดยั้ง ฉันเฝ้าครุ่นคิดและคำนึงถึงเขาในห้วงแห่งความรู้สึกที่ผูกพันในสายใยรักของแม่กับลูก ฉันได้รับการขูดมดลูก หลังจากที่รกของลูกหลุดออกมาในคืนวันที่ 19 เมษายน 2548 เวลา 03.10 น. ฉันเจ็บร้าวที่แผ่นหลัง ปวดที่เชิงกรานและสะโพก มันเป็นเหมือนปวดปัสสาวะ และปวดอุจจาระผสมกัน น้ำตายิ่งหลั่งไหลมากมาย ใจปวดร้าวว่าลูกจะจากฉันไปแล้ว จิตระลึกถึงแม่ว่า แม่ก็คงจะเป็นดั่งเช่นฉันในขณะนี้ ฉันได้เก็บเอารกของลูกมาไว้ในอุ้งมือทั้ง 2 ของฉัน "น้ำตาหยดไหลลงที่รกของลูก" ลูกคงคงจะรู้ว่าเกิดมาก็จะลำบาก เพราะพ่อเขาไม่อยากให้ลูกเกิดมา หรือลูกอาจจะกลัวว่าแม่จะลำบากก็ได้ ฉันพูดกับลูก ว่า "แม่ขอโทษนะลูกที่ไม่สามารถรักษาลูกไว้ได้" หากวิญญาณของลูกกำลังจ้องมองแม่อยู่หรืออยู่ ณ ที่แห่งใดขอให้รับรู้ด้วยจิตใจ และจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์ แห่งสายใยรักของแม่นี้ หากเรามีบุญและกรรมร่วมกันอีก ขอให้เราแม่ลูกได้เกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีกต่อไป ส่วนแม่ก็จะขออุทิศส่วนบุญกุศลให้ลูก ให้แม่ และพ่อ ครูอุปัชฌาอาจารย์ และผู้มีพระคุณทุกท่าน ให้พ่อของลูก ให้กับเจ้ากรรมนายเวร ทุกคน ด้วยจิตใจที่บริสุทธิ์ และขอให้สรรพสัตว์ทั้งหลายผู้เป็นเพื่อนทุกข์เกิด แก่ เจ็บ ตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น จงเป็นสุขเป็นสุขเถิดอย่าได้ทุกข์กาย ทุกข์ใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกภัยทั้งสิ้น ได้ด้วยการปฏิบัติธรรมของพระพุทธเจ้าเถิด.......
ด้วยจิตสำนึกที่ระลึกได้โดยการปฏิบัติด้วยตนเอง

ณิชา...19 พ.ค.2548

โดย : ณิชา
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook