บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>>  จอมโจร สะท้านปฐพี ตอนที่ 1

เรื่อง : จอมโจร สะท้านปฐพี ตอนที่ 1

ตอนที่ 1 +/+ บทนำ +/+

“เซน่า เจ้าจะต้องไปวันนี้จริง ๆ น่ะหรือ”เสียงที่เอ่ยออกมาจากปากของชายหนุ่มคนหนึ่ง ท่ามกลางความเงียบงันระหว่าเขาและเธอ ที่ ณ แห่งนั้นมีเพียงเขาและเธอ เซน่า หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

“ใช่ นีโอ ข้าจำต้องไป… ไปวันนี้ ท่านเข้าใจข้าใช่ใหม” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นถาม ชายหนุ่มพยักหน้าช้า ๆ อย่างพยายามที่จะเข้าใจ

“แต่.. เจ้าสัญญาได้ไหม ว่าไม่ว่าวันนี้ หรือวันไหน หากเมื่อใดที่เจ้าท้อแท้ อ่อนล้า ให้เจ้าคิดถึงข้าตลอดไป แล้วข้าจะไปอยู่ข้างเจ้าเอง เพราะใจดวงนี้ของข้ามันอยู่ที่เจ้าตลอดเวลา” ชายหนุ่มกุมมือหญิงสาวขึ้น เว้าวอน

“ได้สิ ข้าสัญญา เพระว่าเจ้าคือสุดหัวใจของข้า เพียงคนเดียว” หญิงสาวยิ้มรับคำมั่นสัญญาที่ให้แก่กัน นัยตาของทั้งคู่ มีความโศกเศร้าเสียใจเป็นอันมาก

“ความจริง สร้อยเส้นนี้ข้าคิดจะมอบให้เจ้าตั้งนานแล้ว พร้อมกับบอกความในใจของข้า แต่ในวันนี้ถ้าหากว่ามันยังไม่สายเกินไป ข้าก็อยากจะให้เจ้าไว้ คิดซะว่ามันเป็นตัวแทนจากข้า ก็แล้วกันนะ” ชายหนุ่มนาม นีโอ หยิบสร้อยรูปแหวนขึ้นมาจากกระเป๋าเสื้อ สวมให้กับเซน่า พร้อมกับจูบเบา ๆ ที่จี้รูปสร้อยเส้นนั้น

“เซน่า เร็วเข้าได้เวลาที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปแล้ว”หญิงสาว พี่เลี้ยงของเซนา ร้องเรียกอย่างกระวนกระวายใจ หากล่าช้ากว่านี้อาจจะเกิดเรื่องขึ้นได้

ทั้งคู่ผละจากกัน พี่เลี้ยงของเธอจูงมือเซน่าไป เธอหันไปมอง นีโอ

“ลาก่อน เซน่า อย่าลืมสัญญานั้นล่ะ” นีโอ ป้องปากร้องตะโกน หัวใจพาลจะร่ำร้องขึ้นมาดื้อ ๆ

“ แน่นอน นีโอ ข้าไม่ลืมเจ้าหรอก คำสัญญานั้นข้าจะรักษามันไว้ สุดชีวิตของข้า” หญิงสาวหันมาพร้อมน้ำตาที่หลั่งรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย ชายหนุ่มก็มีสภาพที่ไม่ต่างกันมากนัก

ร่างของหญิงสาวค่อย ๆ ลับตาไปอย่างช้า ๆ หากแต่มันเร็วเหลือเกินในความคิดของชายหนุ่ม สมองส่วนหนึ่งสั่งให้ขาของเขารีบวิ่งไปในทางที่หญิงสาวเดินจากไป หากแต่มีมือหนึ่งมาฉุดไว้เสียก่อน

“นีโอ ให้มันจบลงตรงนี้เถอะ อย่าไปเลย ถ้าเจ้าไปเจ้ายิ่งจะเจ็บกว่านี้”

“การ์เน็ต มอสโค อีริค “ นีโอขานชื่อสหายสนิทของเขาเบา ๆ พร้อมทำใจยอมรับ ไหล่ตกไหวสะท้านไปตามแรงสะอื้น ของน้ำตาลูกผู้ชาย ก้มมองลงพื้น อย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

ทั้งหมดยืนนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน ไม่มีคำปลุกปลอบคำใดเอื้อนเอ่ยออกมาอีก ปล่อยให้สายลมช่วยพัดให้ความเสียใจของ นีโอ ให้ผ่านไปกับสายลม

“เราต่างมีเส้นทางเดินในชีวิตที่ไม่เหมือนกัน เจ้า ข้า มอสโค อีริค หรือแม้แต่ นาง เพียงแต่ว่าทางเดินของพวกเจ้าทั้ง 2 คนนั้นเป็นเส้นขนานกันเท่านั้นแหละ นีโอ ทำใจให้สงบเสียนะ น้ำตาลูกผู้ชายน่ะ เท่านี้ก็เพียงพอแล้วล่ะ” ชายคนที่ชื่อ การ์เน็ต ปลอบโยนนีโอ ที่พยักหน้าอย่างเข้าใจ วันนี้เขาพยักหน้าอย่างนี้ 2 ครั้ง 2 ครา หากแต่เขาไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่เขาได้ฟังเลยสักนิด

“ข้าเข้าใจ …. ข้าเข้าใจ” เสียงนั้นเหมือนคนละเมอ

“หึ หึ หึ หึ เป็นได้ถึงขนาดนี้เลยนะ นีโอ ไหนล่ะ เด็กหนุ่มที่เก่งกาจที่สุด กลายเป็นไอ้ขี้แย แค่เพราะผู้หญิงคนเดียวได้อย่างนี้เชียวหรือ “ เสียงหนึ่งขัดจังหวะขึ้น ทำให้ทั้งหมดจ้องไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว

“อ๊อกโซ เจ้าเองเหรอ ไม่นึกเลยนะว่าเจ้าจะรอดจากครั้งนั้นมาได้ “ มอสโคเข่นเขี้ยว ตามองไม่กระพริบไปที่ ชายคนที่มีหน้าตา***มเกรียม โหด***ม ที่ทำหน้าไม่หยี่ระ

“หึ ข้ามันคนตายยาก หรือที่เรียกว่า ถึก น่ะ และข้าก็ไม่ยอมตายง่าย ๆ หรอกนะ ถ้าหากว่าไม่เอาพวกเจ้าไปด้วยนะ” อ๊อกโซยิ้มรับอย่างระรื่น สมุนของมันล้อมรอบทั้ง 4 คนไว้ไม่ให้มีเลยสักนิด ไม่ต่ำกว่า 20 เห็นจะได้

“จัดการ!!!”
สิ้นคำสั่งลุยของหัวหน้า ลูกสมุนทั้งหลายก็เข้าจู่โจม ทั้ง 4 ที่ชักอาวุธเตรียมพร้อมไว้แล้ว ก็เข้าตะลุมบอนกันทันที สมุนของอ๊อกโซค่อย ๆ ทยอยกันล้มลงทีละคน จนกระทั่งเหลือเพียงแต่หัวหน้ามันเท่านั้น ที่ยังต่อสู้ติดพันอยู่กับมอสโค

การ์เน็ต อีริค นีโอ รีบเข้าไปช่วยมอสโคทันทีเมื่อเห็นว่ามอสโคเสียทีให้กับอ๊อกโซ จนอ๊อกโซจำต้องถอยห่างออกมาตั้งหลักก่อน ร่างหญิงสาวนางหนึ่งท่าทางรีบร้อนเดินตรงมาทางพวกเขาเป็นเหตุให้ทั้งหมดต้องหยุดชะงักชั่วคราว

[b]“เซน่า รีบหนีไป เร็ว!!”[/b] นีโอร้องตะโกนสุดเสียง เซน่าที่กำลังจะเดินมาทางนี้ต้องหยุดชั่วคราว แต่ช้ากว่าอ๊อกโซที่กระโจนเข้ามาถึงตัวเซน่าได้ก่อนที่เธอจะวิ่งหนีไป

“เสร็จกัน!!!” นีโอ อุทานอย่างตระหนกเมื่อหญิงคนรักของเขาอยู่ในเงื้อมมือของศัตรูตัวฉกาจของตน

“ปลดอาวุธซะ ถ้าไม่อยากเห็นนางต้องตายต่อหน้าต่อตาของเจ้า นีโอ” อ๊อกโซยิ้มเย็น ทั้ง 4 จำต้องทิ้งอาวุธลงกับพื้น หน้าโกรธขึ้งอย่างไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“หึ หึ ดีมาก สหายรัก อืม รู้สึกว่าจะรักกันดีจริง ๆ นะ เอ..แล้วข้าจะจัดการกับเธอคนนี้ยังไงดีเนี่ย”อ๊อกโซทำหน้าครุ่นคิด ไม่สนสายตาที่มองอย่างกินเลือดกินเนื้อของทั้ง 4 แขนที่รัดหญิงสาวยิ่งรัดเข้าไปอีกพลางก็ใช้มีดสั้นจ่อที่คอของเซน่ากดแรงขึ้นไปอีก

[b]“นี่ ๆ นาย นายกดแรงมากไปแล้วนะ ฉันหายใจไม่ออก”[/b]หญิงสาวกระซิบบอกเบา ๆ เป็นผลให้ร่างที่อยู่ข้าง ๆ เธอต้องคลาย อ้อมแขนลงไปบ้าง

[b]“ขอโทษ ๆ “[/b] ชายที่ชื่ออ๊อกโซร้องพึมพำเบา ๆ แล้วหันไปทำหน้า***มใส่ทั้ง 4 คนอีกครั้ง

“เจ้าอย่าทำอะไรนางนะ อ๊อกโซ ข้ายอมเจ้าทุกอย่าง” นีโอละร่ำละลักบอก เมื่อเห็นคนรักของเขาตกอยู่ในอันตรายนานเกินไปแล้ว

“ยอมทุกอย่างจริง ๆ เร้ออ??” อ๊อกโซแกล้งทำหน้าไม่เชื่อ

“ใช่ ” นีโอ ก้าวไปข้างหน้าอย่างยอมรับในคำพูดของตัวเองทุกคำ มองดูเซน่าที่ยืนส่ายหัวไม่ยอมอยู่ข้าง ๆ

“ก็ได้ ถ้างั้น…..เจ้าก็หยิบมีดเล่มนั้น เชือดคอตัวเองซะ”

“ไม่นะ ….อย่านะนีโอ!!!” หญิงสาวร้องตะโกนสุดเสียง พลางดิ้นสะบัดเพื่อให้หลุดจากพันธนาการของอ๊อกโซ การ์เน็ต มอสโค อีริค ยืนอึ้ง เมื่อเห็นนีโอ ตัดสินใจ

“ได้!!!”

“อย่านะ!!!!”

ทั้ง 3 ร้องตะโกนสุดเสียงเพื่อจะหวังจะให้นีโอหยุดชะงักการกระทำนั้น แต่เขาก้มลงหยิบดาบขึ้นมา พาดคอหลับตาเตรียมพร้อมรอรับความตาย ก่อนจะหันไปยิ้มให้กับเซน่าเป็นครั้งสุดท้าย

“หวังว่าเจ้าคงจะทำตามสัญญา” อ๊อกโซยิ้มเย็น ไม่ตอบรับ เซน่าเห็นอย่างนั้น จึงถือด้ามของดาบที่พาดคอของตัวเอง เชือดคอตัวเองซะ เพื่อจะได้ไม่ต้องเป็นตัวถ่วงที่ทำไห้นีโอ คนรักของเธอต้องตาย เธอขอยอมตายแทนซะดีกว่า

“เซน่า!!!!!!!!!!!!!” นีโอร้องเสียงหลง ท่ามกลางความตกตะลึงของทั้งหมด อ๊อกโซคาดไม่ถึงว่านางจะกล้าทำได้ถึงเพียงนี้จึงยืนอึ้งอยู่อย่างเดิม การ์เน็ต มอสโค อีริคเห็นเช่นนั้นจึงหยิบดาบที่ปลายตีน จ้วงแทงอ๊อกโซสุดด้าม

“อ๊อก!” อ๊อกโซร้องครางก่อนจะล้มตัวลงสงบนิ่ง นีโอปราดไปประคองเซน่าก่อนที่ร่างของเธอจะตกถึงพื้น

“เซน่า เจ้าทำอย่างนี้ทำไม? เจ้าเดินกลับมาทำไม? ถ้าเจ้าไม่มาเจ้าก็คงไม่เป็นเช่นนี้หรอก” นีโอร้องถามพลางสะอื้นให้ เซน่าหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ยกมือที่เปื้อนไปด้วยเลือดลูบใบหน้านีโอ เหมือนจะรำลึกอยู่ในใจตลอดไป

“นี.โอ… ข้าแค่..จะมา ล…ลา เจ้า ปะ..เป็นครั้งสุด..ท้าย ทะ..ที่ข้าทำเช่นนี้ก็เพราะว่า ข..ข้ารัก เ..จ้า เกินกว่าที่จะเห็น..เจ้าตายต่อตา ข..ข้า ที่เป็น..ตัวถ่วงให้…เจ้า ให้มัน…ใช้เป็นข้อต่อรองเอาชีวิต…กับเจ้า” หญิงสาวพูดอย่างยากลำบาก น้ำตาไหลเป็นทาง

“ข้ารู้เจ้ารักข้า และข้าก็รักเจ้าเช่นกัน เจ้าจะต้องไม่เป็นอะไรนะ.. เจ้าจะต้องหาย” นีโอร้ำคร่ำครวญกอดเซน่าไว้กับอก การ์เน็ต มอสโค อีริค ที่ยืนมองได้แต่ทำหน้าเศร้า เสหันหน้าไปทางอื่น

“ไม่.. ข้ารู้ตัวดี ว่าข้า..จะต้อง ต…ตาย แต่ก่อนที่ จ..จะ ตาย เจ้า…ช่วย..บอกรักข้าสักครั้ง ก่อนได้… ไหม ข้าจะ..ไม่เสียใจ ล..เลย” เซน่าละล่ำละลักพูด เหนื่อยหอบ นีโอพยักหน้ายิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้าย จริง ๆ

“ข้ารักเจ้า และจะมีเพียงเจ้าในหัวใจเพียงคนเดียว ตลอดไป ข้าจะจำคำสัญญาที่ให้ไว้กับเจ้าตราบจนวันตาย“ ชายหนุ่มจับมือหญิงสาว เหมือนเป็นคำมั่นสัญญาที่ไม่มีวันเปลี่ยนไป ตลอดกาล

“แค่นี้ข้าก็ดีใจอย่างมากแล้วล่ะ นีโอ” หญิงสาวพูด มือที่ลูบหน้านีโอ ค่อย ๆ ตกอยู่ข้างลำตัวไร้สติ นีโอมองมือที่วางราบขนานกับลำตัว ผ่านสายน้ำตา

“เซน่า ..อย่าเล่นอย่างนี้เลยนะ เซน่า” นีโอเขย่าตัวเซน่า ตัวของเธอสั่นไปตามแรงมือของนีโอ จนการ์เน็ตทนไม่ไหวจับไหล่นีโอที่สะอื้นจนตัวโยน

“พอเถอะนีโอ เธอไปสงบแล้วนะ “ การ์เน็ต ปลอบนีโอที่พยายามจะฝืนตัวเองไม่ให้ร้องให้

“ใช่ นีโอ เจ้าสงบจิตสงบใจซะเถอะนะ” มอสโคช่วยกันปลอบอีกแรง นีโอพยักหน้าอย่างอ่อนแรง ก้มลงจูบเบา ๆ ที่หน้าผากของเธอ แล้วพึมพำเบา ๆ

“ข้าจะรักเจ้า มิเสื่อมคลาย แม้ชีพวาย ก็ไม่แปรเปลี่ยน”

จู่ ๆ พื้นที่ทั้งหมดที่สว่างเมื่อกี้พลัน ก็ถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน

+++++++++++++++++++



โดย : มหาเวทย์ดูดาว
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook