บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 1

>> The Adventure: ภาค1 ผจญภัยเกาะโอราน ตอน 1เรื่อง : The Adventure: ภาค1 ผจญภัยเกาะโอราน ตอน 1

“ฮึ่ยยยยยย ชีวิตของข้าต้องมาเจออย่างนี้ก็เพราะเจ้านั่นคนเดียว”เสียงกรอดฟันของชายหนุ่มผมดำ นัยย์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองอย่างเกรี้ยวกราดไปยังซี่ลูกกรงของคุกใต้ดินแห่งหนึ่ง ภายในห้องขังมีบุรุษอีกคนหนึ่ง เขานั่งอยู่ใกล้ๆด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน และในที่สุดก็ทนไม่ไหว

“เนฟิเนเท่”เขาพูด “ข้าจะหลับ อย่ามารบกวนได้มั๊ย? ที่เป็นอย่างนี้ก็เป็นเพราะเจ้าคนเดียวแหละ”เขาพยายามข่มตาหลับ แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเสียงกัดฟันของเพื่อนข้างๆดังจนประสาทหูเกินจะทน

“นี่ ไม่ได้ยินที่ข้าเรียกเมื่อกี๊รึไง?”ชายหนุ่มเสยผมขึ้นข้างบน ผมสีฟ้าน้ำทะเลชวนน่าดึงดูดบวกกับกิริยาที่ดูเป็นผู้ดีของเขาทำเอาเนฟิเนเท่หงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

...ท่าทางแบบนี้ วิธีการเสยผมอย่างนี้ ทำให้เขานึกถึงใครบางคน ใครบางคนที่ทำให้เขาต้องมาติดคุกอยู่อย่างนี้ ใครบางคนที่ขายเขาให้กับรัฐบาล ใครบางคนที่ทรยศเขา และใครบางคนที่เฉลียวฉลาดจนทำให้เขาเสียท่าได้ตลอดเวลา...

...ใครคนนั้นที่เป็นโจรสลัดและหลอกเขามาโดยตลอด...

“คาร์ล ถ้าข้าหลุดจากคุกนี่เมื่อไหร่ เจ้าอยู่ในลิสต์อันดับหนึ่งของข้า”

++++++++++

“เฮ้อ~ ข้าจะพาตัวเองกับสัมพาระไปเกาะโอรานได้ยังไงเนี่ย? ไม่มีเรือลำไหนพาไปเลยซักลำ คงจะมีก็แต่พวกเรือโจรสลัด กับพวกเรือของรัฐบาลล่ะมั่ง? ” ข้อแรกก็พอมีโอกาสอยู่ล่ะ แต่ข้อสอง...หมดโอกาสชัวร์

“โอ๊ย ทำไมการที่จะไปเกาะโอรานถึงยากลำบากอย่างนี้ ถึงจะเป็นเกาะที่มีชื่อเสียงทางด้านการเข้าง่ายออกยากก็เถอะ คนพวกนี้เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย?”

เนฟิเนเท่นอนเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียง ในใจกำลังคิดแผนการที่จะไปเกาะโอรานอยู่ แผนการขโมยสมบัติครั้งใหญ่ ที่จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด

“การเป็นหัวขโมยสมบัติก็น่าสงสารเหมือนกันนะเนี่ย”แต่ไม่ทันไรท้องก็ร้องดัง จ็อก เลยต้องทำให้เนฟิเนเท่ต้องหอบสังขารของตัวเองไปกินข้าวเช้าที่บาร์

“บาร์ฯ (ย่อมาจาก บาร์เทนเดอร์) ขออาหารเช้าด้วย...อย่าลืมกาแฟล่ะ”เนฟิเนเท่สั่งอาหารที่บาร์ ดูท่าเขาจะเป็นจุดสนใจอยู่ไม่น้อย ถ้านับจากผมสีดำยาวเป็นนิลและ รูปร่างลักษณะที่เล็กเหมือนผู้หญิง

“น้องสาว กินข้าวเช้าไม่อร่อยหรอก มามะ มากินกับพี่เถอะ”พวกนักเลงที่กำลังกินเหล้าพร้อมกับแกล้มชักชวนเนฟิเนเท่ไปร่วมวงเหล้า

...นะ นะ น้อง...น้องสาว! นี่ข้าเป็นผู้ชายนะ พวกนั้นมันตาบอดรึไง...

“ขอบคุณที่แปลงเพศให้ข้าใหม่ แต่โทดที ข้าอยากเป็นผู้ชายแบบเดิมมากกว่ากระเทย แล้วข้าก็ไม่ดื่มเหล้าด้วย” เนฟิเนเท่ตอบปฏิเสธไปอย่างไร้เยื่อไย แต่มันก็ทำให้พวกนักเลงพวกนั้นโมโหได้อย่างเฉียบพลัน

“เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?”นักเลงคนนั้นปรือตาถาม

“ก็ข้ากำลังด่าเจ้าอยู่ไง ตอนแรกก็ว่าโง่แล้วยังจะมาหูหนวกอีก”เนฟิเนเท่บุ้ยปาก

“หนอย แกนะแก ตายซะเถอะ”นักเลงคนนั้นวิ่งเข้ามาหาเนฟิเนเท่ แต่เขากลับหันหลังกลับไปจิบกาแฟที่บาร์เทนเดอร์ชงมาให้เมื่อครู่ เจ้านักเลงเงื้อมีดสั้นขึ้นหวังจะแทงเอาซักแห่ง

“อั่ก”เสียงคนร้อง แต่คงไม่ใช่ของเนฟิเนเท่แน่ เพราะมันเป็นของนักเลงคนนั้นต่างหาก ก่อนทีชายคนนั้นจะแทงเนฟิเนเท่ เขาก็ใช้มือข้างขวาฟาดเข้าที่กลางพุงของเจ้านักเลงด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อโดยไม่ได้หันหลังกลับจนกระดูกลั่นดังเป๊าะ พรรคพวกของเจ้านักเลงเข้ามาแบกร่างไร้สติของเพื่อนแล้วรีบหยิบมีดของตนออกมาบ้าง

“ฝีมือก็ห่วยแตก การเคลื่อนไหวก็เชื่องช้า มารยาทก็ทราม เมาจนหัวราน้ำ ไม่มีสติ และข้อสุดท้าย ดวงก็ซวย เพื่อนแกเลือกคนที่จะเล่นด้วยผิดซะแล้ว ถ้าจะให้กระดูกเพื่อนเจ้าหักซัก2-3ซี่กับตายกันทั้งฝูงจะเอายังไง?”คำพูดของเนฟิเนท่ทำเอาพวกนังเลงขวัญกระเจิงกันหมด เขาหันหลังกลับและจิบกาแฟก่อนอาหารจะมาเสิร์ฟ

“พวกงี่เง่า”เขาพึมพัมออกมาเบาๆ และในช่วงเวลานั้นเอง อาหารเช้าก็มาถึง เนฟิเนเท่บรรจงตัดอาหารเป็นชิ้นๆและจิ้มไส้กรอกชิ้นโตเตรียมจะกิน

...น่าอร่อยนะเนี่ย...เขาคิดในใจ พลางเลียน้ำลายที่กำลังไหลท่วมทาน
{เฮ้ย ทำไมน้ำลายมันไหลมาเนี่ยยยยยย}

หงับ เนฟิเนเท่กัดอากาศ มือถูกทำให้เปลี่ยนทิศทางไปทางปากที่ไม่ใช่ของเขา

“ชายหนุ่มผู้ถูกขโมยไส้กรอก”หันหน้ามาเผชิญกับ “ชายหนุ่มผู้ขโมยไส้กรอก”

“เจ้า...เป็นใคร? ...โจรสลัด?”เนฟิเนเท่ชิงถามก่อน สายตาไม่ไว้วางใจเจ้าหนุ่มผมน้ำตาลอมแดงที่มาขโมยไส้กรอกของตน...โจรสลัด

โจรสลัดก้มหน้าลงมา ดวงตาสีเดียวกับเรือนผมจ้องมาที่หน้าของผู้ท้าทายตนเองว่า โจรสลัด “มาเป็นลูกเรือข้าเถอะ”คำพูดเดียวทำให้เนฟิเนเท่เกือบตกเก้าอี้

“หา?????”เขาครางออกมา ทั้งงงและเสียดายในเวลาเดียวกัน อนึ่งก็งงที่เจ้าโจรสลัดมาชวนอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แล้วก็เสียดายไส้กรอกที่ตนสั่งมา พร้อมๆกันในทีเดียว “เจ้าว่ายังไงนะ???”เขาถามอีกครั้ง

“มาเป็นลูกเรือของข้าเถอะ”เจ้าโจรสลัดถามเป็นรอบที่2 สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด...

มันยิ้มอะไรของมันนะ “ไม่” เนฟิเนเท่ตอบชัดถ้อยชัดคำ ตอนนี้สนอย่างเดียวก็คือการไปเกาะโอราน....แต่เอ๊ะ...

“ข้าขอเปลี่ยน แต่มีข้อตกลงข้อนึง”เนฟิเนเท่รีบเปลี่ยนคำตอบ ทำเอาคนถามงงบ้าง

“แต่เมื่อครู่เจ้าบอกว่าไม่นี่”

“ก็ข้าเปลี่ยนใจ ข้าจะไปเกาะโอราน ข้าจะเป็นลูกเรือเจ้าจนกว่าข้าจะไปถึงเกาะโอราน โอเคมั๊ย?”เนฟิเนเท่ตั้งหน้าตั้งตาจะกินใหม่{ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว}

“งั้นเจ้าจะไปที่นั่นทำไมล่ะ”เจ้าโจรสลัดถามอีกครั้ง “ข้ามีสิทธิที่จะรู้” เขาดึงเก้าอี้มานั่งด้วยท่าทีที่อยากรู้อยากเห็น

“ไปพบผู้ชายคนหนึ่ง”เนฟิเนเท่ไม่หันหน้ามองขึ้นมาด้วยซ้ำ อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้โกหกด้วย

“งั้นตอนนี้เจ้าก็เป็นลูกเรือของข้าแล้ว ข้าขอสั่งให้เจ้าไปพบข้าที่ท่าเรือเบลฟิล ตรอกไดนอร์ก ตอนเก้าโมงเช้าของวันพรุ่งนี้...”เจ้าโจรสลัดผมน้ำตาลแดงยังพูดไม่ทังจบ เนฟิเนเท่ก็ยกมือขึ้นปราม

“เดี๋ยวๆๆๆๆๆๆๆไม่ต้องวันพรุ่งนี้หรอก ข้าจะไปวันนี้แหละ แต่รอให้ข้าเสร็จอาหารเช้าซะก่อน เจ้าจะนั่งรอตรงนี้หรือว่าจะไปที่อื่นก็ตามใจ แต่อย่ามาขัดจังหวะการกินของข้าอีกล่ะ ข้าไม่ชอบ...”

...โจรสลัดสมัครเล่นเรอะ ท่าทางจะไม่ค่อยคล่องในเรื่องแบบนี้ คงเพิ่งเริ่มเป็นมาสักไม่ถึงปี …

“งั้นข้าขอรอแล้วกัน อ๊ะ...”ชายหนุ่มทำท่าลืมอะไรไปบางอย่าง “ข้าลืมไป ข้าชื่อว่าคาร์ล เรียกสั้นๆว่า คาร์ล แค่นั้นแหละ”ผู้กล่าวนามยิ้มหึหึ

...แล้วจะให้เรียกสั้นๆทำไม ในเมื่อก็ชื่อว่าคาร์ลอยู่แล้ว...

“ยินดีที่ได้รู้จัก ข้า...เนฟิเนเท่”เนฟิเนเท่ตอบรับสั้นๆ
++++++++++



เสียงตึงๆของเสียงรองเท้าย่ำบนบันไดของโรงแรมบนบาร์ เสียงย่ำไม่ได้มีแค่1 แต่เป็น2 บุรุษผู้แรกเดินจ้ำอ้าวอย่างรวดเร็วด้วยการก้าว2ขั้นบันได ผมสีดำยาวปลิวพลิ้วๆเป็นเครื่องบอกความเร็วที่เดิน ส่วนผู้ที่เดินตามมาข้างหลังเป็นชายหนุ่มร่างสูงสักประมาณ170ซม ผมสีน้ำตาลอมแดงซอยสั้นและสายตาจ้องอย่างมีเลศนัยไปทางผู้นำทางพร้อมกับเผยอาการขบขันไปพร้อมกัน

“รออยู่ตรงนี้”ชายผมยาวออกคำสั่ง

“เจ้าเป็นลูกเรือข้าไม่ใช่เรอะ มาสั่งข้าได้ไงเล่า”ชายหนุ่มบ่นอุบอิบเพียงเบาๆแต่ร่างข้างหน้ากลับมีหูหมา ได้ยินอีกต่างหาก

“เมื่อกี้ว่าไงนะ???”น้ำเสียงดูโกรธๆ แต่คนที่บ่นอุบอิบกลับหัวเราะชอบใจ

“ไม่มีอะไรหรอก ไปเก็บของเถอะ เนฟิเนเท่”ชายหนุ่มก็ยังหัวเราะไม่หยุด

“เชอะ”เนฟิเนเท่กัดฟันกรอด ตอนแรกไม่นึกว่าไอ้โจรสลัดสมัครเล่นคนนี้มันจะมีอารมณ์ขันแบบแปลกๆ อยู่ดีๆก็หัวเราะออกมา ทำเอากวนประสาทเราชะมัด แล้วยังยิ้มอยู่ได้

พอเนฟิเนเท่เข้าห้องไปได้สักพักก็กลับออกมาพร้อมกับสัมพาระของตน ซึ่งก็ได้แก่กระเป๋าใส่ของใบโตนิดหน่อยกับเสื้อโค้ต และถ้าอยากจะรู้มากขึ้นไปอีก ก็ขอบอกว่าข้าวเช้ามื้อเมื่อครู่เป็นกองเงินก้อนสุดท้าย ...เนฟิเนเท่ถึงกินอย่างตั้งอกตั้งใจเพราะจะไม่มีข้าวเที่ยงและเย็นลงกระเพาะอีกแล้ว

“ไปกันเถอะ”คาร์ลออกปากชวน หน้าตาออกยิ้มแย้มผิดแปลกจากคนธรรมดา ถ้าเป็นเด็กก็ว่าไปอย่างตาท่าทางดูแล้วจะอายุมากกว่าเนฟิเนเท่ประมาณ2-3ปี 10นาทีให้หลังชายหนุ่ม2คนก็ได้ไปถึงท่าเรือเบลฟิล ผู้คนหลากเชื้อสายต่างจับจ่ายซื้อของและขึ้นเรือเพื่อไปเกาะอื่นกัน คาร์ลเดินลิ่วๆเหมือนรู้ทางจนชำนาญไปที่ท่าเรือกลาง

เป็นบริเวณที่มีเรือโจรสลัดเยอะที่สุดก็ว่าได้ มีทั้งเรือเล็ก ใหญ่ กว้าง โต หลายขนาดและรูปร่างจนเนฟิเนเท่เริ่มแปลกใจว่า เหตุฉไน ถึงมีคนสร้างเรือลำที่มันประหลาดออกปานชะนี้มาสู่สายตาชาวประชาชีกันได้ ไม่อายกันรึไงเนี่ย??? เขาถามตนเอง แล้วขณะที่กำลังคิดอยู่เพลินๆ เนฟิเนเท่ก็สะดุดชนคาร์ลที่อยู่ดีๆก็หยุดกระทันหัน

“ถึงแล้วล่ะ เรือของข้าน่ะ”เขาหันหลังมามองเนฟิเนเท่ที่กำลังอยู่ในอาการประหลาดใจสุดขีด

เรือ...ไม่ใช่สิ เหมือนกับเรือเดินสมุทรขนาดยักษ์เลยแหละ อายุต่างจากข้าแค่3-4ปี คงประมาณ21-22 เป็นโจรสลัดมาไม่ถึงปี(ตามที่คำนวนไว้) ทำไมถึงมีเรือที่ใหญ่และสวยขนาดนี้อยู่ล่ะ ราคาเป็นล้านเชียวนะ ใหญ่ขนาดนี้คงเป็นโจรสลัดที่มีใครคอยหนุนหลังอยู่ชัวร์ คงจะเป็นพวกเศรษฐีกระเป๋าหนัก....

“อ้าว ทำไมถึงตกใจขนาดนั้นล่ะ เรือของข้าสวยขนาดนั้นเชียวเหรอ? มันชื่อว่า ฟาเรียน่าน่ะ เพราะมั้ยล่ะ? ข้าอุตส่าห์คิดเองเชียวนะ พวกลูกเรือก็ออกจะชอบกัน” โอ๊ยยยยยย ปวดหมองกับเจ้าหมอนี่จริงๆ ทำไมมันไร้เดียงสาขนาดนี้

++++++++++

“เฮ้ นั่นกัปตันพาเด็กใหม่มาแน่ะ”
“เอ๊ะ จริงด้วย ยังเด็กอยู่เลย งี้จะเก่งหรอ?”
“แต่กัปตันไม่เคยมองคนพลาดนี่นา เห็นชวนคนขึ้นเรือมาทีไรก็เก่งยังกะไม่ใช่คนแน่ะ คราวนี้คงจะฝีมือดีมั้ง ถึงชวนขึ้นเรือมาได้น่ะ เห็นกัปตันทำตัวเล่นๆ อย่างนั้นนะ แต่ตาแหลมชะมัด ยังกะเหยี่ยวแน่ะ”
“ใช่ๆ แหลมก็แหลมแต่ทำไมชอบทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องตลกไปหมดนะ ข้าล่ะสงสัยจริงๆเล้ย”
“แล้วพวกเจ้าอยู่ในฐานะอะไรถึงมานินทากัปตันผู้มีศักดิ์เหนือสุดในเรือได้ยังไงล่ะ?”เสียงเด็กโผล่ออกมา ทำเอาทุกชีวิตที่นั่งคุยกันหยุดชะงัก

“ระ ... รองกัปตันโครอา!! ขะ ขะ ขะ...ขอโทษครับ”พวกที่นินทาอยู่รีบวิ่งไปคนละทิศทางยังกับวงไพ่แตกอย่างนั้น

“อ้าว ไอ้เราก็กะจะมาพูดด้วยซะหน่อย ทำเอาตกใจไปได้ หนีกระเจิงเลย”โครอาเกาหัวเเกรกๆ

+++++++++

“นี่ห้องของเจ้านะ เป็นห้องนอนเดียวกับข้าแต่เป็นห้องแยก เชิญตามสบายนะ ข้าไม่ทำอะไรหรอกเพราะเจ้าเป็นผู้ชาย แล้วอีกอย่างก็ไม่มีห้องเหลือแล้วด้วย”กัปตันยิ้มหน้าบาน

... พูดยังกะว่าถ้าข้าเป็นผู้หญิงจะทำอะไรแน่ะ...

“อืม แล้วเราจะออกเดินทางวันไหนล่ะ?”

“พรุ่งนี้รุ่งสาง”

“...นี่... เจ้าเป็นโจรสลัดมากี่เดือนแล้ว?”ต้องถามไว้ก่อน ถ้าเป็นพวก 1ปีขึ้นไปก็คงจะเก่งไม่เบาเพราะมีศักดิ์เป็นถึงกัปตัน

“เกือบ2ปีแล้ว”

… อะ...อะไรนะ เกือบ2ปี ทำตัวบ้าๆแบบนี้เนี่ยนะ???

“เจ้าก็กำลังคิดว่าข้าทำประหลาดอ่าดิ?”มีเสียงหัวเราะปน

... ทายถูกแฮะ...

“ ทั้งการแสดงออกและ การพูด หลอกเจ้าให้เชื่อสนิทเลยใช่ม้า ว่าข้าเป็นเพิ่งเป็นโจรสลัดมาไม่ถึงปี” คาร์ลหัวเราะหึหึหึ “ขอให้เจ้ารู้ไว้ก่อนว่าข้ารู้ทันเจ้านะ”เขาทำท่าจุ๊ปาก ท่าทางเด็กๆเมื่อกี้หลุดกระเด็นเป็นกระสุน... เนฟิเนเท่ยืนเอ๋อรัปะทาน...

“อ่ะ...”เนฟิเนเท่หลุดคำพูดออกมา เพราะความตกใจ ทำไมวิธีการพูดมันถึงชวนหมั่นไส้อย่างนี้เนี่ย ทั้งที่เมื่อกี้ยังทำตัวเป็นเด็กๆอยู่เลย น่าฟาดซะให้กระเด็นจริงๆ มาหลอกข้าซะได้ ตอนแรกก็นึกว่าจะหลอกใช้อะไรได้ซะอีกเห็นงี่เง่าอย่างนี้ แต่ก็ฉลาดไม่เบา กะจะต้มก็ไม่ได้ต้มเลย อุตส่าห์นึกว่าจะมีหมูมาให้ต้มซะอีก ผิดหวังเลยเรา…

“อ้อ ถ้าจะอยู่เรือลำนี้ต้องมีงานทำ เอาเป็นว่าเป็นกุ๊กแล้วกัน ฟาเรียน่าขาดแคลนพอดี แล้วเดี๋ยวพอจัดข้าวของเสร็จข้าจะพาไปแนะนำลูกเรือคร่าวๆให้ จำให้ดีล่ะ” คาร์ลทำท่าจะพูดต่อแต่เนฟิเนเท่ขัดมาทันควัน

... ไอ้คนนี้มันกวนประสาทใช้ได้เลยนะเนี่ย …

“งั้นไปกันได้รึยังล่ะ?”แต่เจ้าคนที่ปรับตัวให้ทันสถานการณ์กลับจบเรื่องเอาแค่นั้น คงจะรู้ว่าเนฟิเนเท่รอแย็บกลับเลยตัดบทไป

“ได้สิ ช่วยโชว์ลูกเรือที่สำคัญของท่านให้ข้าได้เชยชมสักหน่อยเถอะ”

++++++++++

เนฟิเนเท่เดินดูรอบๆเรือฟาเรียน่าพร้อมกับกัปตันจอมกะล่อน ผู้ที่ดูเหมือนจะหลอกลูกเรือทุกคนให้เชื่อได้หมดเอาซะเลย ระหว่างทางที่เดินมีแต่เสียงพึมพัมต่างๆ แต่ทุกครั้งจะมีคำว่า “ไอ้หนู” กับ “เจ้าหนุ่มผมดำ”
...โถ่เอ๊ย คนพวกนี้คิดแต่เรื่องรูปลักษณ์ภายนอกเอารึไง ว่าแล้วเชียวว่าไอ้กัปตันจอมหลอกลวงต้องพูดจริง

ในที่สุดก็เหลือห้องสุดท้าย...ห้องประชุมย่อยที่ๆเจ้าคาร์ลบอกว่าลูกเรือคนสำคัญสุดยอดของเขาอาศัยพักผ่อนอยู่ เจ้าคาร์ลเปิดประตูแล้วย่างเท้าเข้าไปข้างในห้อง ตามมาด้วยเนฟิเนเท่ที่เดินมาอย่างช้าๆ

“เอ้า” คาร์ลผายมือไปทางเด็กชายผมสีชา ผมตัดซอยยาวพอประมาณสะบัดขึ้น ตามมาด้วยมือเล็กๆที่ยื่นมาจับมือ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมโครอา เป็นรองกัปตันของเรือฟาเรียน่าครับ ถ้าไม่รู้อะไรก็ถามได้นะครับ” โครอาพูดด้วยหน้ายิ้มๆ เนฟิเนเท่ก็ยื่นมือขวาไปจับมือกับมือเล็กๆนั่น

“ยินดี ข้าชื่อเนฟิเนเท่”รองกัปตันเป็นแค่เด็กที่อายุไม่เกิน14 เนี่ยนะ เรือลำนี้ชักประหลาดเข้าไปทุกที

“ผมอายุ22นะครับ”

“อืม...”เนฟิเนเท่เออออไปแต่พอตั้งใจฟังความหมายมันดันไปเป็นอีกอย่าง ก่อนจะแก้ประโยคก่อนหน้าของตน

“ว่าไงนะ 22หรอ หน้าเด็กขนาดนี้นะ”เนฟิเนเท่ตกใจจนหัวใจหล่นตาตุ่ม

“ครับ”โครอายิ้มรับ แต่คนตกใจได้แต่ยิ้มซีดๆตอบกลับ

...เหอ เหอ เรือลำนี้มีแต่เรื่องประหลาด...

แล้วการแนะนำตัวก็เริ่มต้นไปจนครบ11คน จนถึงเวลาที่แนะนำตัวเสร็จก็พลบค่ำพอดี คาร์ลที่นั่งรอสมาชิคทั้ง12คน(รวมเนฟิเนเท่) เสวนากันจน

“อืม…ฮ้าววววว”ผู้เป็นกัปตันหาวหวอด เป็นกิริยาที่ไม่เหมาะสมกับฐานะกัปตันเสียจริง เนฟิเนเท่คิดในใจ... “ข้าไปนอนก่อนนะ ฮ้าวววววว”ก่อนกลับคาร์ลก็ยังไม่ลืมที่หาวอีกครั้ง ทำเอาบางคนแทบจะกลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ไปล่ะ” คาร์ลเดินโซซัดโซเซไปที่ประตูแล้วหายลับไป

“แล้วเจ้าล่ะ เนฟิเนเท่ ไม่ง่วงหรอ?”แอนโทนี่ – นายปืนใหญ่ของเรือ หน้าตาของเขาก็หล่ออยู่หรอก แต่ติดนิสัยอย่างเดียวคือ...เจ้าชู้แล้วก็ชอบกินเหล้าเมายา

“ไม่ล่ะ ข้าไม่ชอบนอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นตั้งแต่เช้าตรู่”คำตอบนั้นทำให้แอนโทนี่หัวเราะลั่น

“แหม เจ้านี่พูดจาถูกใจข้าจริงๆ แต่กัปตันเค้าไม่ได้ตื่นเช้าตรู่หรอกนะ กว่าจะตื่นก็ประมาณ9โมงเช้านู่น ไม่รู้ว่าจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนกัน ใครไปปลุกก็โมโห”แอนโทนี่ตบหลังเนฟิเนเท่ป้าบๆ อีกมือมีแก้วเบียร์ยักษ์ถืออยู่ เตรียมจะดื่ม

“เหอๆ”ได้ รู้ความลับอะไรอีกแล้ว...

“เอ้อ แต่รู้ม้ายว่ากาบตันกลัวอาไรมากที่สุด เห็นเด็กๆอย่างนั้นน่ะ เคยออกคำส่างซะพวกเรือรัดทาบานจมไปหลายลำแล้วววว สิ่งที่กัปตันกัวมากที่สุดคือ...”แก้มแอนโทนี่แดงจนจะเป็นลูกตำลึงอยู่แล้ว ว่าแล้วก็กระเดือกเบียร์ไปอีกครึ่งแก้ว

... ดื่มแบบไม่บันยะบันยังเลยนะ...

“อะ - แฮ่ม”เสียงของโครอาดังจนทำให้แอนโทนี่ไม่ได้พูดสิ่งที่กัปตันกลัวมากที่สุด แอนโทนี่โงหัวขึ้น

“อ้าว ครายที่ไหนเอง ก้อรองกาบตันโคอานี่นา มีอาไรให้รับใช้ก้า-----บ ป๋มบินดี”

ไม่ไหวแฮะ ท่าทางคนๆนี้จะเมาจนพูดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว...

“เจ้าบ้านี่ พอเหล้าเข้าปากปุ๊บก็หยุดไม่ได้ทุกที เฮ้ คลาฟ ช่วยพาแอนโทนี่ไปนอนหน่อย พรุ่งนี้ก็จะออกเดินทางกันแล้ว เดี๋ยวเมาค้างล่ะแย่”โครอาออกคำสั่ง

โครอาต้องทำตัวเป็นกัปตันซะเอง....ไม่ไหวเลย...เป็นเด็กกลับทำตัวเป็นผู้ใหญ่ เป็นผู้ใหญ่แต่ดันทำตัวเป็นเด็ก...

“แล้วเนฟิเนเท่ก็มานี่แล้วกัน”

+++++++++




โดย : กาแฟดำ
เมื่อเวลา :

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook