บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> ทวนเทวดา

เรื่อง : ทวนเทวดา




บทที่ 1 บุรุษพเนจร

ท่ามกลางหิมะโปรยปรายและหนาวเหน็บ ในยามค่ำ ไกลหมู่บ้านออกไปไม่มากนัก ไม่มีผู้ใดออกมาเดินเล่นเป็นแน่ เหตุเพราะมันดึกและเงียบเกินไปนั่นเอง หรือเพราะไม่มีกิจที่จะทำในยามนี้ น่าประหลาดใจยิ่ง กลับปรากฏร่างบุรุษหนุ่มดูวัยประมาณ 28 ปี เดินดูเหมือนรีบเร่ง มันจะไปไหน เหตุใดจึงเดินทางคนเดียวกลางดึกเช่นนี้ ไม่มีใครบอกหรือคาดเดาได้ นอกจากตัวมันเองเท่านั้นที่รู้ ท่าเดินของมันดูรีบเร่งก้อจิง แต่ไม่มีวี่แววของคนเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าของมันเป็นสีเทาดูเก่าและจางซีด มันเดินอย่างองอาจและดูสง่า ราวกับว่า ไม่ต้องเกรงใจและนอบน้อมคัย มีเพียงมันเท่านั้นในโลกนี้ ที่ทำให้มันดูน่าเกรงขามกว่านั้นก้อคือห่อผ้า ที่พันห่อหุ้มอะรัยสักอย่างสะพายบนหลังมัน หรือจะเป็นอาวุธของคนพเนจรที่ต้องใช้ป้องกันตัวในการเดินทาง มันคือ หันซิ่น 10 ปี ที่แล้ว หันซิ่นเป้นเพียงเด็กชาวบ้าน อาศัยอยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้ในหมู่บ้านใกล้แม่น้ำฮวงโห และภูขาเสียงซัน คนในหมู่บ้านต้องอดอยากเพราะต้องเผชิญกับโจรภูเขาที่ปล้นสะดมในแต่ละปี สะเบียงที่ได้จากทำนาข้าวของที่เก็บไว้มักถูกแย่งชิงไป มีกระทั่งชาวบ้านบางคนที่ถูกทำร้าย และหญิงชาวบ้านที่ถูกเอาตัวไป ชาวบ้านรู้ว่าหัวหน้าพวกมันคือ ปวยโฮ่ว แต่ไม่เคยมีคัยเคยเห็นมัน เพียงแต่ได้ยินลูกน้องของมันเอ๋ยนาม มีอยู่วันหนึ่งหันซิ่นเพียงเที่ยวเตร็ดเตร่ท้องทุ่งแถบ เชิงเขาเสียงสัน จนเลยเข้าเขตต้องห้าม ว่ากันว่าไม่มีชาวบ้านคนใดกล้าเข้าไปเพราะว่าเมื่อเข้าใกล้เขตนั้นมักได้ยินเสียงประหลาดคลายเสียงตวาดกึกก้องและสะท้อนเหมือนเสียงอัสนีบาต ชาวบ้านสูงอายุจึงถือว่าบริเวณจากเชิงเขาเสียงซันขึ้นถึงยอดเขาไปเป็นเขตต้องห้าม ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไป ก่อนเคยมีชายฉกรรณ์ในหมู่บ้านคะนองขึ้นไปแต่จนหลายวันไม่มีผู้ใดได้เห็นเขากลับออกมาเลย
ถ้ำพิศดาร

เด็กหนุ่มหันซิ่น พลันรู้ตัวว่าเข้าเขตภูเขาต้องห้ามแล้ว ด้วยความอยากรู้สักอย่างเพียงคนเดียวเดินขึ้นเขาจนถึงธารน้ำ ลัดเลาะตามลำธารน้อยหมู่แมกไม้ จนกระทั่งถึงแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง ท้ายสุดลำธาร เขาเพียงจดจำว่าเดินลัดเลาะตามลำธารย้อนทางเดิมก้อกลับบ้านได้แล้ว เด็กหนุ่มหันซิ่นไม่รู้ว่ามาไกลเท่ารัย เขาคิด พักเหนื่อยก่อนแล้วค่อยย้อนกลับทางเดิมเพราะใกล้ค่ำแล้ว ความกระหายเข้าครอบงำ เขาก้มหน้าลงแอ่งน้ำ วิดน้ำขึ้นดื่ม
พลันแอ่งน้ำรู้สึกสะเทือน กลายเป้นคลื่นระลอกหมุนลงดิ่ง เด็กหนุ่มตกใจคิดพลันถอย ผิดท่าอะไรสักอย่างเขาคะมำลงไปในแอ่ง ความรู้สึกอึดอัด สภาพแรงหมุนของน้ำรอบตัว หมดความรู้สึกไป นานเท่ารัยไม่รู้หันซิ่นค่อยลืมตาขึ้น ไม่ใช่ที่เดิม กลับสภาพรอบด้านเป็นพนังถ้ำกว้าง เพดานถ้ำสูงยังมีปล่องด้านบนพอให้แสงส่องลงมาได้บ้างไม่ถึงกับมืดมิด ที่นี่ที่ไหน เขามาอยู่ที่นี้ได้ยังงัย เขาคิด พลันรู้สึกตัวว่าแช่อยู่ในแอ่งน้ำ ค่อยพยุงตัวขึ้น เอนหลังพิงผนังถ้ำลำดับความคิดตอนที่เขาพลัดตกลงไปในแอ่งประหลาดเป้นเวลาใกล้ค่ำแล้ว นี้ยังมีแสงสว่างคงเป็นวันใหม่ เขาคงจะหมดสติไปชั่วเวลาคืนหนึ่ง
ที่นี้ไม่คุ้นเคย เป็นที่ไหนสักแห่ง บนโลกนี้ เขายังหายใจได้อยู่แสดงว่ายังไม่ตาย ความรู้สึกคิดถึงพี่ชาย และอาซ้อขึ้นมา เขาจะกลับบ้านได้อย่างรัย พวกเขาจะรู้ไหมว่ามันอยู่ที่นี่ หันซิ่นรู้สึกหิว ต้องการอาหารเขาพยุงกายขึ้นรู้สึกเจ็บปวดทั่วร่างเดินสำรวจถ้ำหวังเพียงมีอารัยพอกินได้ประทังความหิว













โดย : ชัยทิศ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 2 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 16 : 34 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook