บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> เทพกระบี่แห่งขุนเขากระบี่ทั้งห้า

เรื่อง : 2.เทพกระบี่แห่งขุนเขากระบี่ทั้งห้า

2.เทพกระบี่แห่งขุนเขากระบี่ทั้งห้า

สนเริ่มผลิใบอีกครั้ง พร้อมกับฝนแรกที่โปรยละออง บนผืนดินแห่งขุนเขากระบี่ หุบเขาลึกลับที่อยู่ในเขตภาคเหนือของยุทธภพ แม้ว่าขุนเขาแห่งนี้จะมีชื่อเสียงทางด้านกระบี่ที่เรื่องลือไกล แต่ขุนเขาแห่งนี้กลับไม่มีแม้แต่ของมีคมชิ้นเล็กๆ ที่จะมีก็เพียงกิ่งสน และกอไผ่เท่านั้น ที่เป็นเช่นนี้เพราะครั้งหนึ่ง ขุนเขาแห่งนี้เคยเต็มไปด้วยร้านรวงที่ขายอาวุธยุทธภัณฑ์ โดยเฉพาะกระบี่อย่างมากมาย เคยมีกวีท่านหนึ่งแต่งลำนำนิราศหุบเขากระบี่ นับร้านค้าได้รวมกว่า 257 ร้าน โรงตีกระบี่ได้ 136 โรง และเป็นธรรมดาของสิ่งๆ หนึ่งที่ถึงจุดอิ่มตัว ขุนเขากระบี่ก็เช่นกัน ร้านค้าแต่ละร้านเมื่อต้องแข่งขัน จึงต้องแข่งขันกันให้ถึงที่สุด ต่างงัดกลเม็ดเด็ดพราย มาสยบคู่แข่ง ตำราพิชัยพาณิชย์ต่างๆถูกงัดเอามาใช้ มาล่อตาล่อใจลูกค้า บ้างลดแลกแจกแถม บ้างสมนาคุณด้วยของกำนัลล้ำค่า บ้างหาจุดขายอื่นๆ ท้ายที่สุดร้านค้าเหล่านั้นต่างขาดทุนย่อยยับและปิดตัวเองลง จะเหลือก็เพียงร้านขายร่มร้านเล็กๆ ที่อดีตเคยเป็นร้านขายกระบี่ที่มีชื่อ แต่กลับหันเหชีวิตมาเป็นพ่อค้าร่ม

นับแต่จอมยุทธ์ไร้แซ่ได้ออกท่องยุทธจักร ก็หวังอยู่ในใจเสมอมาว่าจะหาอาวุธวิเศษคู่กายสักชิ้น เขาตระเวนทั่ว 6 มณฑล 7 คาบมหาสมุทร เพื่อเสาะหาสุดยอดแห่งกระบี่ที่เหนือกว่ากระบี่ใดๆ จวบจนวันหนึ่ง ที่เขาย่างก้าวเข้าสู่ขุนเขากระบี่แห่งนี้ ขุนเขาดูเงียบสงบวังเวงราวกับสุสานกระบี่มิปาน จอมยุทธ์ไร้แซ่ได้แต่จ้องมองไปทั่วทุกซอกทุกหลืบของหุบผา แต่ก็ไม่พบโรงตีอาวุธใดเลย นอกเสียจากร้านร่มแห่งนี้ นับแต่ย่างก้าวแรกที่ได้เหยียบเข้าในร้าน ร้านแห่งนี้ดูสกปรก อับชื้นและเหม็น มีเพียงชายชราที่กำลังนั่งปอกไม้ไผ่ ฝานซี่ร่มอย่างสบายใจ เสียงลมที่พัดกระดิ่งดังกังวานใส ประสานกับกลิ่นไอหมอกจางหลังฝนตก ผสมกลิ่นอับชื้นในร้าน ยิ่งทำให้ร้านดูมืดครึ้มลงเป็นทวี แต่ที่สะดุดตาคงจะมีแต่ชายชราผู้นี้เท่านั้น ที่นั่งฝานซี่ไม้ไผ่โดยใช้ไม้ไผ่ลำบางๆ

จอมยุทธ์ไร้แซ่แปลกใจอย่างยิ่งที่ชายชราสามารถฝานซี่ไม้ไผ่โดยใช้เพียงเศษไม้ไผ่ได้ จึงถามไปอย่างใคร่รู้ "ท่านฝานไม้ไผ่ลำใหญ่นี้ ด้วยไม้ไผ่ลำบางนั้นได้อย่างไร" ชายชราสะดุดในคำถาม แต่อาจจะไม่ใช่ ชายชราสะดุดในเสียงที่ไม่ได้ยินมาเนิ่นนานต่างหาก "หา.." ชายชรางงงันกับสำเนียงเสียงของมนุษย์ "อ้อ.." คำที่สองที่ชายชราเอ่ยในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา และไม่นานนัก ชายชราผู้นั้น ได้เอ่ยประโยคแรกขึ้นหลังจากอ้ำอึ้งอยู่นาน "ไร้คมไร้ด้าม..กระบี่ดี เพียงจิตมีสัมผัส..กระบี่คง"

นับเป็นการรอคอยคำตอบมาอย่างเนิ่นนานของจอมยุทธ์ไร้แซ่ผู้นี้ แต่กว่าที่เขาจะเข้าใจความหมายดังกล่าวก็ล่วงเลยเข้าสู่ปีที่ 3 นับจากวันนั้นเป็นต้นมา นามของจอมยุทธ์ไร้แซ่ผู้นี้ก็ได้ถูกเรียกขานจากชายชราช่างทำร่มผู้นั้นว่า "เจ้าไร้แซ่" ไม่ต่างอะไรกับเด็กฝึกงานทั่วไป ไร้แซ่ต้องทำทุกอย่างทั้งปัดกวาดเช็ดถู ยกน้ำหุงข้าว อย่างเช่นเด็กรับใช้ผู้หนึ่งพึงทำ เพื่อเพียงแค่แลกกับวิชากระบี่ไม่ใช่กระบี่ของชายชรา แต่ถึงอย่างไร ชายชราช่างทำร่มก็ยังยืนกรานว่านั่นไม่ใช่วิชาอะไรเลย มันเป็นเพียงวิธีง่ายๆ ที่ใครๆ ก็สามารถทำได้ทั้งนั้น ไร้นามฝึกฝนฝึกปรือการฝานซี่ไม้ไผ่ด้วยไม้ไผ่อยู่นานก็ไม่เป็นท่า ท้ายที่สุดชายชราจึงเห็นใจ ร้องเพลงลำนำบทหนึ่งขับประสานเสียงลมในฤดูหนาว ท่ามกลางหิมะตก ในวันนั้นให้ไร้แซ่ฟังอย่างสบายอารมณ์


กระบี่หนึ่ง ตัดเสียงซึ่งสัมผัส
กระบี่หนึ่ง ตัดกำหนัดของชิวหา
กระบี่หนึ่ง ตัดกลิ่นกล่อมอุรา
กระบี่หนึ่ง ตัดกายาละรุจี
กระบี่หนึ่ง ตัดซึ่งการมองเห็น
รวมกันเป็นขุนเขาห้ากระบี่
ไร้คมไร้ด้าม..กระบี่ดี
เพียงจิตมีสัมผัส..กระบี่คง


ไร้แซ่นั่งฝานไม้ไผ่ ฟังเพลงดังกล่าวด้วยดวงตาที่รุกโชน ประหนึ่งได้รับเคล็ดวิชาจากชายชรา จนแล้วจนเล่าในที่สุดการฝานไม้ไผ่ด้วยไม่ไผ่ของเขาก็สำริดผล กว่าจะถึงเวลานั้นชายชราช่างทำร่ม ก็ได้เข้าสู่ลมหายใจสุดท้ายเสียแล้ว ก่อนที่ชายชราจะสิ้นลม เขาได้มอบสุดยอดแห่งกระบี่ให้แก่ไร้แซ่ กระบี่ไม้สนที่ถูกแกะขึ้นอย่างประณีตจากช่างทำร่ม ซึ่งเป็นที่แน่แท้ว่าภายในขุนเขากระบี่ไม่มีของมีคมใดเลย กระบี่ไม้เล่มนี้จึงเป็นกระบี่ไม้เนื้องามที่สุดที่ไร้แซ่เคยเห็น ชายชรายังกำชับเขาก่อนที่ท่านจะสิ้นลมอีกว่า "กระบี่มันคม จงใช้ด้วยความระวัง" นับจากวันนั้นมา ชื่อของชายชราช่างทำร่มแห่งขุนเขากระบี่ก็เลือนหายไป เหลือไว้เพียงป้ายหลุมศพศิลาขนาดมหึมา ที่ถูกสร้างขึ้นและสลักอย่างบรรจงด้วยกระบี่ไม้สนของจอมยุทธ์ไร้แซ่ที่จารึกว่า


"อาลัยแด่ช่างทำร่มแห่งขุนเขากระบี่ สดุดีแด่เทพกระบี่แห่งขุนเขากระบี่ทั้งห้า"


โดย : จอมยุทธไร้แซ่
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 7 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 19 : 14 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook