บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> นิทานหลอกเด็ก

เรื่อง : นิทานหลอกเด็ก

ไม่เคยคิดเลยนะว่าวันหนึ่งตัวเองจะมานั่งเล่าเรื่องราวในชีวิตของตนเองให้คนอื่นฟัง...(หรืออ่าน..อิอิ)..เอาเป็นว่าฟังหรืออ่านแบบขำ..ขำละกัน.....
บอกตรงๆไม่เค๊ย..ไม่เคย..มีความคิดและฝันที่อยากจะเป็นครูเป็นอาจารย์เลยซักนี๊ด...แบบว่านิดเดียวก็ไม่มีอ่ะ...นอกจากไม่ใฝ่และไม่ฝันที่จะเป็นแล้วยังไม่ชอบอีกต่างหาก....เพราะตั้งแต่จำความได้ชีวิตก็เข้า...เข้า..ออก...ออก...และพัวพันอยู่แต่ในโรงเรียน....จนมันเกิดเป็นความผูกพันตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้....รู้ตัวอีกที...ก็เป็นครูมืออาชีพซะแล้ว...อิอิ...

บทที่ 1 ความทรงจำ
จำได้ว่าตอนเด็กๆ...เราทำตัว...แสบ..ซน...ซ่า...น่าดู จนบางครั้งทั้งครูและแม่ส่ายหน้าบอกรับไม่ไหวเลยทีเดียว....แต่มียังอยู่คนเดียวที่เรายังไม่กล้าแผลงฤทธิ์ใส่ คือ..ป๊ะป๋า แบบว่ายังเข็ดไม้เรียวอยู่บ้างอ่ะ...เพราะป๋า...อ่ะนะ เวลาโกรธล่ะก็..โห...เห็นไม้เรียวลอยมาไกลเลยอ่ะ....บางทีเคยโดนตีจนฉี่ราดเลยอ่ะ.....5555 อันนี้ไม่ใช่มุขแบบพูดให้ขำนะ...ตีจนฉี่ราดจิง..จิ๊ง...ทั้งเจ็บทั้งแสบเลยอ่ะ....เพราะฉะนั้นแต่ก่อน รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าตัวเองทำผิดอ่ะนะ....ไม่อยากจะทานข้าวตอนเย็นเล้ยยย...เพราะไอ้เวลาทานข้าวตอนเย็นเนี่ยนะ..จะเป็นเวลาที่ทุกคนจะต้องพูดถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในวันนั้นอ่ะ...ใครมีอะไรก็จะพูด จะบอกกันตอนนั้นแหละ เพราะฉะนั้นการตัดสินคดี ก็จะตัดสินหลังจากทานข้าวเสร็จน่านแหละ....เชื่อป่ะ..พี่นางพี่สาวเราอ่ะ...กลัวถึงขนาดวางเพลิงบ้านเพื่อหักเหความสนใจเพราะกลัวไม้เรียวป๋าเลยนะ..คิดดูเองละกัน..น่ากัว..ขนาดหนาย...บางทีอ่ะนะ..เราทำความผิดตั้งแต่ตอนเช้า...เจอหน้าป๋า...ยังพูด..ยังคุยกันอยู่ดีๆเล้ย..ไอ้เราก็นึกล่ะ... “สงสัยป๋าลืมแน่เลยว่ะ..อิอิ”...ที่ไหนได้...โห...พอเกริ่นเรื่องตอนทานข้าวเย็นเท่าน้านแหละ...รู้เลย...“กรูไม่รอดแน่”....เชื่อป่ะ...บางทีอ่ะนะ....กลัวถึงขนาดต้องบนบานสารกล่าวกันเลยทีเดียวอ่ะ...ไอ้ที่บนจนจำได้ขึ้นใจ (แบบว่ามันบนบ่อยจนจำได้เลยอ่ะ..คิดดู๊...) ก็คือ “สา...ธุ..ขอให้ลูกช้างไม่โดนตีผ่านเรื่องราววันนี้ไปได้ด้วยดีเท้อ...ลูกช้างขอสัญญาว่าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” มันต้องทำขนาดนั้นเลยอ่ะ..คิดดู..แต่คงสงสัยใช่ป่ะ..ว่ากลัวซะขนาดนั้นแล้วทำไมไม่วิ่งหนีล่ะ.....เคยละท่าน...ข้าน้อยเคยวิ่งละ...แต่ก่อนมันยังเด็กไง..มุดรั้วเนี่ยเร็วเลยแบบว่าคล่องมาก...วิ่งไปไกลจนตัวเองว่าพ้นละไม่โดนแน่ๆกรู...ที่ไหนได้...พอเงยหน้าขึ้นมาเท่าน้านแหละ...แทบเป็นลม..ไม่รู้ป๋ามาดักอยู่ข้างหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่..โห...วันนั้นน่านแหละ...ทั้งเหนื่อยจากวิ่งและโดนไม้เรียวแบบหนักๆ จนต้องบอกกะตัวเองว่า ต่อไปเนี้ยนะ กรูจะไม่วิ่งหนีไม้ป๋าอีกละ...หนักแค่ไหนก็ยอมๆไปเหอะ..ฤทธิ์ไม้เรียวป๋าอ่ะ....ยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะ...แต่เบื่อจะฟังกันแล้วใช่ป่ะ....ถ้าง้าน...มีเวลาคราวหน้าจะเล่าให้ฟังละกัน.....


โดย : เตียวเซี่ยน
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 21 ธ.ค. ปี 2005 [ เวลา 11 : 14 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook