บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 2

เรื่อง : วันที่ 2

วันนี้เป็นวันพ่อ สิ่งที่ข้าได้รับจากบิดาก็คือร่างกายตามธรรมชาติ ข้าเป็นหนึ่งในหลายร้อยล้านตัวที่วิ่งเร็วที่สุด และรางวัลก็คือ การได้ก่อกำเนิดชีวิต
ข้าได้รับเกียรติอันสูงสุดจากสวรรค์ ยกย่องว่าเป็นผู้เข้มแข็งที่สุด โดยถีบหัวพวกนั้นมุดออกมาดูโลกเพื่อรู้จักกับพระผู้เป็นเจ้า ข้าควรภาคภูมิใจที่เกิดมาพร้อมกับความจน? พ่อไม่เคยสอนข้าเหมือนหนังสือ ลูกจนสอนพ่อรวย ข้าไม่เคยรู้จักโลกมากไปกว่า เต่ารู้จักกระดองของมัน ข้าควรโทษฟ้าดินหรือผู้มีพระคุณ? ใครบางคนกระซิบข้างหูข้า “เจ้าควรโทษความเข้มแข็งบัดซบนั่น ที่ถีบหัวลูกอ๊อดเหล่านั้นมุดเข้าไปในไข่แทนที่จะเป็นตัวอื่น” ข้ายิ้มเยาะ อย่างเย้ยหยัน
ข้าผิดไหมที่ไม่ได้เกิดมาเป็นลูกชาย จ้อด รองเท้าบูช หรือลูกชายนักการเมืองบางคน ที่เที่ยวยิงตำรวจตายเป็นงานอดิเรกโดยไม่มีความผิด สวรรค์ไม่อนุญาตให้มนุษย์เลือกที่เกิด แต่ข้าก็เติบโตขึ้นมาได้ ด้วยการอาบน้ำร้อนเหมือนผู้ใหญ่หลายๆคนเช่นกัน
ข้าอาศัยผลิตผลทางกามของบุพการี ออกมาชดใช้กรรมในยุทธภพเยี่ยงทุกคนในโลกนี้ ข้าเป็นแค่วิญญาณที่อาศัยร่างของมนุษย์อยู่ ในช่วงเวลาหนึ่งของอารยธรรมเท่านั้น
ตอนนี้ข้ามาอยู่ร้านเจ่เจ๊ คนจำนวนมากกำลังช่วยกันตกแต่งห้องแถวเล็กๆนี้ให้เป็นวิมานของเหล่าบุรุษผู้ต้องการปลดเปลื้องตัณหาแห่งตนข้าต้องช่วยเจ่เจ๊ทำงาน
ตอนเย็นข้าไปส่งเจ่เจ๊กับคุณหลิวไปตลาด ข้างๆตลาดมีงานมหกรรมข้าวของเครื่องใช้ที่ใหญ่มาก ข้าได้แต่เดินตามเจ่เจ๊กับคุณหลิวเหมือนพวกรัฐมนตรีสอพลอนายกเพื่อหวังจะได้หน้าจากลิ้นของตัวเอง
พวกเรากลับมาดื่มที่ร้านและนั่งคุยกันเรื่องงาน สุราหมดไปหลายขวดเจ่เจ๊พาข้าไปต่อที่เหลาแห่งหนึ่ง ในโรงเตี๊ยมสุดหรูชื่อดังของเมือง ชื่อร้าน ชวนชม เจ้าของเป็นสตรีวัยกลางคนชื่อ เชิญชวน ครั้งแรกที่ข้าพบแม่นางเชิญชวน ข้าอยากเปลี่ยนชื่อเป็นสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า รายิ่งนัก ราที่ขึ้นได้ง่ายเวลาหมั่นโถหมดอายุ ถ้าหากนางเรียกชื่อข้าคงเร้าหูพิลึก “ท่าน ราคะ จะรับนมเพิ่มมั๊ยคะ” เอิ้ก!
บางทีนางอาจชอบชื่อข้าโดยใช้ชื่อนาง เชิญชวนข้า ให้นั่งดื่มเป็นเพื่อนนางในราตรีอันเปลี่ยวเหงานี้ ความกระเดียมในอารมณ์ทำให้ข้าอดที่จะยิ้มกับกับความฟุ้งซ่านของตัวเองไม่ได้ ท่านราคะ หึหึหึ
2-3วันก่อน นั่งวิปัสสนาอยู่ใต้ต้นบุญนาคเพื่อทำใจให้สงบ แต่วันนี้ความคิดของข้าเลอะเทอะด้วยฤทธิ์สุรา คนบาป อย่างไรก็คือคนบาป ข้าได้แต่ปลงอนิจจัง “ข้าคงไม่ใช่คนบาปคนสุดท้าย ที่หลงเหลืออยู่บนโลกใบนี้”
คุณเชิญชวนนับเป็นสตรีวัยกลางคนที่งดงามที่สุด นับตั้งแต่จีวรข้าหลุดออกจากร่าง สตรีที่มีใบหน้าสวยงาม รูปกายสวยงาม แม้จะมีอายุบ้าง ก็ไม่นับว่ากระทบกระเทือนเท่าใดนัก ข้าไม่แปลกใจที่บุรุษบางคนชื่นชอบกระดังงาลนไฟ มากกว่ากุหลาบแรกแย้ม
“แม้วัยได้ย่าง สู่ปูนชรา
แต่สิเน่หา ยังคง ดำรงอยู่”
ไม่คิดว่าสตรีสูงวัย จะงดงามถึงเพียงนี้ บางคนอาจลงโทษข้า ด้วยการจับอวัยวะบางอย่างของข้า ลนไฟแทนกระดังงา หรือควักดวงตาทั้งสองข้างของข้าออกมาบูชาความงามของนาง.ในข้อหา ปฏิเสธผู้สูงวัย แต่มีใจกับเหล่าดรุณี
ข้าเหม่อมอง คุณเชิญชวน จนลืมว่าตัวเองเป็นใคร ไม่รู้กระทั่งว่าออกจากร้านชวนชมตอนไหน รู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อลมหนาวพัดมากระทบใบหน้าที่แดงกล่ำด้วยฤทธิ์สุรา
ไอ้หลงพาข้าท่องราตรีจนสว่างคาตา ในความมึนเมาอันเลอะเลือนข้าถามตัวเอง “ข้าได้อะไรจากการเป็นบรรพชิต?” เสียงจากด้านมืดสวนคำขึ้นมาทันควัน “คนบาปแม้จะทำบุญก็ทำคุณใครไม่ขึ้น มือเปื้อนอบาย แม้เช็ดออกจากกายก็ไม่มีทางหมดไปจากใจ” ข้าถามเสียงจากด้านสว่างบ้าง ถ้าข้าไม่ได้แล้วคนอื่นได้อะไร? ไม่มีคำตอบแม้แต่เสียงหลอกหลอน
ท้องฟ้าเริ่มสว่าง ความรู้สึกในบางอารมณ์ที่เกิดขึ้น คิดถึงเสื่อที่เคยนอน คิดถึงหมอนที่เคยหนุน เสียงสวดมนต์ยามเช้าที่ไม่รู้กระทั่งความหมาย แต่กลับสร้างความศรัทธาอย่างน่าประหลาด
หลายวันก่อนตื่นตี5 ยังรู้สึกว่าตื่นสาย แต่วันนี้เกือบ 6โมงเช้าแล้วข้ายังไม่ได้หลับนอน ถ้าข้าเป็นคนบาป ไม่ทราบในโลกนี้มีคนบาปอาศัยอยู่มากน้อยเท่าใด โลกเปลี่ยนไปทุกวัน หรือชีวิตข้าต้องเหมือนเดิมเช่นนั้น?
ความจริงวันนี้เป็นวันสำคัญวันหนึ่ง เหลาสุราและสถานบันเทิงส่วนใหญ่จะปิดให้บริการ ร้านค้าทั่วไปก็จะงดจำหน่ายสุรา แต่ไอ้หลงพาข้าไปท่องราตรีราวกับว่า วันพ่อ ไม่มีความหมายสำหรับบางคน
ถ้าข้าเป็นคนเลว คนขายสุราคงเป็นคนดีบัดซบ แต่ถ้าข้าเป็นคนดีคนขายสุราคงเป็นคนเลวที่ภูมิใจในความร่ำรวยบนความเลวของตัวเอง เพราะมันเป็นความเลวที่ถูกกฎหมายในยุทธจักรมิใช่หรือ? ข้าอยากเป็นคนดี แต่ข้าไม่อยากเป็นคนจน!


โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 10 : 24 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook