บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> เพียงเพราะข้าอ่อนแอเกินไป

เรื่อง : เพียงเพราะข้าอ่อนแอเกินไป...

ราวกับว่าความอ่อนแอกอดกุมหัวใจข้าอย่างเหนียวแน่นมาแสนนาน...
เอ็งเคยสัมผัสถึงความอ่อนแอที่แท้จริงบ้างไหม...อืม มันก็คง
คล้ายกับความกล้าหาญที่แท้จริงนั่นแหละ น้อยคนนักที่จะรับ
สัมผัสแห่งมันได้ มันเติบโตอย่างเงียบเชียบภายในใจของข้า
กว่าข้าจะรู้ตัว เมล็ดพันธุ์แห่งความอ่อนแอก็แตกยอดก่อใบฝัง
รากลึกสุดหยั่งลงยังจิตใต้สำนึก อย่างเชื่องช้าราวกับรากไทรโอบ
กอดรัดรึงต้นไม้ใหญ่ นั่นแหละ...ให้ความรู้สึกอย่างนั้นเลย รัดรึง
ทีละน้อย ทีละน้อย สัมผัสอ่อนโยน จนถึงเวลานั้น ใช่...เมื่อเวลา
นั้นมาถึง ต้นไม้ใหญ่ตายดับอย่างทรนง...
เอ็งอย่าได้ถามข้าเลยว่าทำไมข้าถึงไร้การขัดขืนต่อต้าน...
อืม...ฤ บางทีอาจเป็นข้าเองก็เป็นได้ที่เปิดประตูเมืองบานใหญ่
ต้อนรับมันเข้ามา... " เมล็ดพันธุ์ย่อมเลือกที่ที่เหมาะสมแห่งมัน
ฉันใด...ผืนดินเองก็ย่อมจะเลือกเมล็ดพันธุ์ที่สามารถดูดซับสิ่ง
ล้ำค่าจากมันได้ฉันนั้น..."

.....อาจเพียงแสงแดดที่สาดส่องแก่ผืนหล้า
.....อาจเพียงหยาดน้ำค้างที่พร่างพรมใบหญ้า
.....อาจเพียงริ้วเมฆสีหม่นเปรอะเปื้อนฟ้า
.....อาจเพียงสายฝนที่โรยรินลงสายธาร
.....อาจเพียงสัมผัสแห่งลมที่อ่อนหวาน
.....อาจเพียงหมู่ภมรที่โบยบินอย่างเบิกบาน
.....อาจเพียงลานดินที่รองรับใบไม้ร่วงหล่น
.....อาจเพียงหมอกหม่นที่ปกคลุมยอดเขา
.....อาจเพียงเงาที่วูบไหวอย่างเหงา เหงา
.....อาจเพียงดอกไม้เฉาที่แห้งเหี่ยว
.....อาจเพียงเพราะข้ากอดกุมสิ่งเหล่านี้มากไป...

เอ็งอย่าได้ถามข้าอีก อาจเพียงแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว เพียงพอ
แล้วที่จะทำให้มันเติบใหญ่ในใจข้า ช่างน่าขำที่ต้องมานั่งฟังคน
อ่อนแอสารภาพความอ่อนแอแห่งตน...อืม เอ็งกับข้าเจอกันอีกที
หวังว่าน่าจะเจอกันที่ที่อบอุ่นกว่านี้หน่อยก็คงจะดี ถนอมตัวด้วย
ข้าไปล่ะ...แล้วเจอกันว่ะ...


โดย : หนึ่งร้อยปีแห่งความเหงา
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 20 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 17 : 54 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook