บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> นิทาน"กิ่งไม้กับใบไม้"

เรื่อง : นิทาน"กิ่งไม้กับใบไม้"


เรามีนิทานจะเล่าให้ฟัง
(แนะนำให้คิดภาพตามไปด้วย)





................................................................................................................................
เรื่องมีอยู่ว่า
...มีใบไม้ใบหนึ่ง ที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่แข็งแกร่ง
.

ใบไม้มีอายุมากแล้ว
...........และก็สามารถร่วงโรยราได้ทุกเมื่อ


เมื่อมีสายลมพัดมา
..........ใบไม้ใบนั้นแทบถูกพัดปลิวไปกับสายลม


โดยส่วนตัวแล้วใบไม้อยากได้เพียงแค่
ความโศกเศร้าอาดูรที่กิ่งไม้สมควรมีให้มันเมื่อยามที่ต้องร่วงหล่นจากกิ่งไม้บ้าง
..............แต่มันก็ไม่เคยได้รับ


กิ่งไม้ช่างแกร่งกระด้างเสียเหลือเกินสำหรับมัน
ไม่อ่อนไหว
ไม่ไหวเอน
ไม่ร่วงหล่น
ไม่ถูกพัดพาไปตามลม
.......................

เพียงแค่แข็งแกร่งและเดียวดาย
.......................
.................
.........
...
จนวันที่ใบไม้ต้องถูกปลิดปลงร่วงหล่นลงจากกิ่งไม้
มันพยายามที่จะเหนี่ยวรั้งไว้ให้นานที่สุด
.................
และพยายามจ้องมองกิ่งไม้ว่าจะมีปฏิกริยาใดต่อการจากไปของมันหรือไม่
จ้องมองว่ากิ่งไม้สามารถไหวเอน...............เพื่อมันหรือไม่
จ้องมองว่าเวลาที่อยู่ร่วมกันมากับกิ่งไม้............ได้สร้างความผูกพันระหว่างพวกมันเอาไว้หรือไม่
ท่ามกลางสายลมที่รุนแรงในฤดูร้อน



...............
แต่ไม่เลย........จวบจนวินาทีที่มันล่วงหล่น
มันก็ไม่สามารถเห็น
หรือว่าได้รับ.........ความอ่อนไหวจากกิ่งไม้เลย
.....................
..............
....ท้ายที่สุดใบไม้ก็ร่วงหล่น
ในคืนที่เงียบสงัดคืนหนึ่ง

.......และแทบไม่มีใครล่วงรู้การจากไปของมัน
แต่กิ่งไม้เล่าใช่รับรู้หรือไม่......................
...........หรือไม่สนใจ
........................................................................................................................................


จบแล้วนิทานเรื่องที่หนึ่ง
เป็นยังไงบ้าง เอ อาจจะหดหู่ไปนิดนึง


เอาล่ะมาอ่านนิทานเรื่องที่ 2 กัน


.........................................................................................................................................

เรื่องมีอยู่ว่า
มีกิ่งไม้กิ่งหนึ่งที่แข็งกระด้างอย่างมาก

..............
มันพบเห็นว่า
มีใบไม้ที่อ่อนแอใบหนึ่ง
แทบถูกปลิดปลงทุกครั้งที่มีลมพัด
ใบไม้ช่าง..........
อ่อนแอ
อ่อนหวาน
ไหวเอน
และน่าทะนุถนอมสำหรับกิ่งไม้



...............
มันเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของใบไม้รอบๆตัว............อย่างเงียบๆ.........อยู่คนเดียว


จนวันหนึ่งมันยังคงพบเห็นใบไม้ที่อ่อนแรง
อ่อนล้า
และร่วงหล่นไปในที่สุด..........................แต่กิ่งไม่ก็ไม่ทำอย่างไร


มันจำได้ดีเมื่อมันยังเด็ก
ขอเพียงมีลมพัดมา
มันพยายามจะทำตัวลู่ลม
ให้อ่อนไหว
ให้ไหวเอน



เพื่อช่วยลดความเหน็ดเหนื่อยของใบไม้
ที่ต้องต่อต้านกระแสลม
ซึ่งสามารถปลิดปลงใบไม้ให้หลุดลอยจากไปทุกเมื่อ
..........................
...............
.............
.......
และเมื่อถึงวันที่ใบไม้ของมันต้องจากไป
ไม่ว่ามันทำอย่างไร
ก็ไม่สามารถจะรั้งใบไม้ไว้ได้
ไม่ว่าจะ
อ่อนไหว
อ่อนโยน
เศร้าโศกอาดูร
ร้องขออ้อนวอน
หรือลู่ไปตามลมเพียงใด
...................

.......ท้ายที่สุดแล้วใบไม้ยังคงจากไปอยู่ดี


.....................
.....................
.................
.....เมื่อเวลาผ่านไป
ใบไม้ที่จากกิ่งไม้ไปยิ่งมีมากมายสุดคณานับ
กิ่งไม้เศร้าโศกไปกับใบไม้ทุกใบ
เศร้าโศกจนไม่อาจมากไปกว่านี้ได้แล้ว



เมื่อกิ่งไม้โตขึ้น
เวลาที่อยู่กับใบไม้แต่ละใบจึงยิ่งกระชั้นสั้นถึงเพียงนั้น
.......................
...........
..............
แล้วการจากไปของใบไม้แต่ละใบ
ยังคงมีค่าควรให้อาดูรอีกหรือ?
หรือหากกิ่งไม้ทำทุกอย่างเพื่อใบไม้แล้ว..........................ใบไม้"สามารถไม่จากไป"ได้?


มันชินชากับการลาจากเสียแล้ว
ท้ายที่สุดมันจึงตัดสินใจที่จะไม่ไหวเอนอีก
ไม่อ่อนโยนอีก
ไม่ลู่ลมอีกแล้ว
ไม่สนใจเสียงครำครวญของใบไม้
เพียงแค่มองดู


...........
........
..........ดูใบไม้แต่ละใบร่วงหล่นอย่างเงียบงัน



......................................................................................................................
จบแล้วนิทานสองมุมมองที่แสนสับสน


ใบไม้ทุกข์ทนกับความแล้งนำใจของกิ่งไม้
กิ่งไม้อ้างว้างจากความรู้สึกที่ไม่อาจช่วยอะไรได้





"เมื่อเวลาที่ใบไม้ต้องร่วงหล่น ย่อมต้องร่วงหล่น
เมื่อเวลาผู้คนคิดจากไป ย่อมต้องจากไป"




"ชีวิตผู้คนช่างแสนสั้น ความทุกข์ ความสุขหรือโศกเศร้าอาดูร
ยิ่งกระชั้นสั้นกว่าชีวิตผู้คน สุขแล้วจะเป็นไร เศร้าแล้วจะเป็นไร
หรือยังมีคุณค่าความหมายให้จดจำ"


โดย : sapaji
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 24 ม.ค. ปี 2006 [ เวลา 17 : 13 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook