บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 21

เรื่อง : วันที่ 21

เมื่อคืนมีงานเลี้ยงที่ ซากุระ เขาจัดงานต้อนรับปีใหม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการงานสร้างมากๆ ข้าทำงานที่นี่สิบกว่าปี ก่อนจะหนีไปโกนหัว กลับมาอีกครั้งไม่มีใครรับข้าเข้าทำงานแล้ว
ข้าเข้าไปในฐานะศิษย์เก่าของร้าน หลายคนพูดว่าเจ่เจ๊เปิดร้านแย่งลูกค้าจากซากุระ ข้าไม่เห็นเกี่ยวกัน ร้านเจ่เจ๊เล็กกว่าซากุระหนึ่งเท่า พนักงานก็มีไม่กี่คน อีกอย่างถนนสายนี้มีสถานเริงรมย์หลายสิบแห่ง เพราะที่นี่เป็นย่านของมัน
ข้าไม่อยากพูดอะไรมาก ขืนพูดไปเดี๋ยวร้านเจ่เจ๊เกิดเจ๊งขึ้นมา อาจโดนบางคนถากถางกระหน่ำซ้ำเติมอีก คนแถวนี้เวลาเห็นคนล้มเขาจะไม่ข้าม แต่จะกระทืบก่อน จากนั้นจึงค่อยข้ามทีหลัง
เจอสหายเก่ามากมาย พวกเราสนทนากันตามประสาคนที่ไม่พบกันนาน
บางคนคุยเรื่องชีวิตกับข้าด้วยท่าทีอันจริงจัง ข้าพูดกับเขาว่า คนเรามีชีวิตตามที่ตัวเองเลือก แต่เขาพูดกับข้าว่า ทำไมชีวิตเขาจึงเลือกไม่ได้ ข้าได้แต่เงียบ เพราะไม่รู้จะคุยอะไรกับเขาอีก ความจริงของเขาคือสิ่งหลอกลวงสำหรับข้า เราพูดกันคนละภาษา พูดให้ตายอย่างไรก็ไม่มีวันเข้าใจกัน
เขาปิดทองหน้าพระ ข้าปิดทองหลังพระ เขาคุยแต่เรื่องหน้าพระ คนที่นั่งอยู่เต็มวิหารก็เข้าใจเขา ข้าก็เข้าใจเขา แต่เขาไม่มีวันเข้าใจข้า ภาษาข้ากับภาษาเขาแตกต่างกัน
มีบางคนเท่านั้นที่ยอมรับความแตกต่างอย่างไม่แตกแยก ความสว่างดีก็มิใช่ว่าความมืดจะชั่วร้าย สองสิ่งนี้ต้องอยู่ร่วมกัน มิว่ากลางวันหรือกลางคืน แม้จะยืนตรงข้ามกันก็ตามที ถ้าเราไม่ปิดทองหลังพระ พระจะสวยงามเต็มองค์ได้อย่างไร
ร้านเจ่เจ๊ไม่ได้มีแขกมากนัก ธรรมดาของร้านเปิดใหม่มักจะเป็นแบบนี้ แต่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ตาม ถ้าทำดีก็ดี ถ้าทำไม่ดีก็ไม่ดี บางทีคำตอบของคำถามก็ออกมาง่ายๆเช่นนี้เอง
วันนี้ตื่นมาก็เจอโกโก้เป็นคนแรก นางไม่ได้มาทำงานหลายวันแล้ว และมันจะเป็นแบบนี้ทุกครั้งเมื่อนางหมดแรงม้า เวลาที่นางมีเงิน ต่อให้เป็นลูกเสนาบดีก็ไม่อยู่ในสายตานาง
บางคนอาจสงสัยว่า นางเป็นใคร? มีความสัมพันธ์ใดกับข้า? ทำไมข้าไปนอนกับนางได้? นางต่างจากเจ่เจ๊ และฉีม่งอย่างไร? นางเกี่ยวข้องอันใดกับสตรีผู้นั้น? ถ้าเกี่ยวนางอยู่ในฐานะใด?
ก่อนอื่นข้าต้องขอขมาทุกท่าน เพราะข้ามิใช่นักเขียนนิยาย แม้ว่านี่จะไม่ใช่เรื่องจริงแต่ก็มีเค้าโครงอยู่มิใช่น้อย ข้าไม่รู้จะวางให้ใครเป็นตัวละครอย่างไร เวลาข้านึกอะไรขึ้นได้ข้าก็เขียน
มนุษย์ควรมีเสรีภาพ เช่นเดียวกับจิตรกรมีอิสระในการระบายสีลงบนกระดาษขาว เราไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกสิ่งใดสิ่งหนึ่งคุมขังแม้กระทั่งสังคม หากเราไม่ชอบสังคมเราก็มีเสรีภาพที่จะอยู่ตามลำพังในป่า อยู่กับหมาอยู่กับแมวได้
ข้าเขียนเพราะข้าต้องทำ ถ้าถามว่าทำไมข้าต้องทำเช่นนั้น ต้องขออภัยที่ไม่อาจตอบได้ และถ้าภาษาที่ข้าเขียน มันแตกต่างจากหนังสือประโลมโลกย์ที่ท่านเคยอ่านมาชั่วชีวิต ขอทุกท่านรับการขอขมาจากข้าด้วยความเคารพอย่างสูงสุด ที่บางคนยอมอ่านมันมาถึง 21วันเต็มๆ
โกโก้เป็นหญิงสาวผู้เดียวในจำนวนมากที่ เลื่อมใสข้า ไว้เนื้อเชื่อใจข้า ฟังในสิ่งที่ข้าพูด เชื่อในสิ่งที่ข้าบอก เห็นด้วยในสิ่งที่ข้าแนะนำ ศรัทธาข้าด้วยความบริสุทธิ์ใจ และนางก็ให้ความช่วยเหลือข้า ตอนเกิดวิกฤตการณ์กับสตรีผู้นั้น
โกโก้เป็นผู้เดียวที่เชื่อว่าข้าคือผู้บริสุทธิ์ ในขณะที่ไม่มีใครเชื่อ ซึ่งความจริงคนที่รู้จักข้าดี คนที่ข้าไว้เนื้อเชื่อใจ และเชื่อมั่นที่สุด สมควรเป็นฉีม่งมิใช่โกโก้ ฉีม่งสอนข้าให้รู้จักคำว่า ไม่มีคำว่า “สหายรัก” ระหว่างสตรีกับบุรุษ
สำหรับบุรุษและสตรีมีเพียงสองสิ่งเท่านั้น มิใช่ความรักก็เป็นความใคร่ ไม่มีคำว่าสหายคั่นกลางระหว่างคนสองคนในสายตาของนาง
โกโก้นับว่าเป็นผู้มีบุญคุณกับข้าผู้หนึ่ง นางเป็นสตรีตัวเล็กๆสูงไม่เกิน 165 เซนติเมตร แต่มีหน้าอกโตเท่าลูกมะพร้าว มีนิสัยห้าว ไว้ผมสั้นเหมือนบุรุษทั่วไป แต่ไม่ใช่ทอม เป็นคนขวานผ่าซาก บอกไปเป็นไป บอกมาเป็นมา ไม่มีอ้อยอิ่งเหมือนหญิงสาวผู้อื่น และยังขับรถเก่งกว่าครูสอนขับรถยนต์บางคนด้วยซ้ำ
เสียดายที่นางไปยุ่งกับยามากเกินไป มิหนำซ้ำเจ่เจ๊ยังยุยงส่งเสริมให้ข้าเป็นผู้ร้ายโรคจิต ปล้ำนางมาทำภรรยาแล้วบังคับให้นางเลิกเสพสิ่งชั่วร้าย ช่างเป็นความคิดที่บ้าสิ้นดี
เจ่เจ๊รักโกโก้เหมือนม่วยม่วย พวกเราเป็นเหมือนญาติกัน โกโก้มาช่วยงานเจ่เจ๊ ก็ไม่ได้เอาเงินเดือน (แต่นานๆจะขอที บางครั้งเยอะกว่าเงินเดือนอีก) นึกอยากจะมานางก็มา นึกจะไม่มานางก็ไม่มา แล้วแต่อารมณ์ เสื้อผ้านางก็ได้แต่ขนมาไว้ร้านเฉยๆ อยากหยุดเมื่อไหร่ก็หยุด ข้าไม่อยากพูดอะไรมาก เพราะรู้อาการของคนหมดแรงม้าดี เวลาไม่มีเงินใช้โกโก้จะมานั่งท่องกลอน ม.ม้าให้ข้าฟัง
“เมื่อมั่งมี มากมาย มิตรหมายมอง
เมื่อมัวหมอง มิตรมอง เหมือนหมูหมา
เมื่อมอดม้วย หมดมิตร เมียงมองมา
แม้หมูหมา มากมาย ไม่มามอง”


โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 8 ก.พ. ปี 2006 [ เวลา 10 : 38 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook