บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 2

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> วันที่ 25

เรื่อง : วันที่ 25

นั่นเป็นความทรงจำสุดท้ายที่คนบาปอย่างข้า นั่งดื่มสุราถกปริศนาธรรมกับบรรพชิตในเรื่องของความรัก นับตั้งแต่นั้นมา ข้าไม่เคยพูดเรื่องความรักกับใครเลย
วันนี้เป็นวันเด็ก ตอนข้าเป็นเด็กข้าไม่เคยมีความทุกข์ กระทั่งตอนปลดทุกข์ข้ายังเห็นเป็นเรื่องสนุกสนาน ข้าวิ่งเล่นอยู่ในสนามแห่งความสงสัยอยู่เสมอว่า เหตุใดครอบครัวข้าจึงไม่ร่ำรวยเหมือนครอบครัวผู้อื่น เวลาผ่านไปหลายปี ข้ายังคงวิ่งเล่นอยู่ในสนามแห่งนั้น ข้าได้แต่สงสัย และเก็บความสงสัยนั้นไว้เสมอมา
บางวันมารดาพูดกับข้าว่า “ทำไมเจ้าไม่เอาอย่างบุตรผู้อื่นบ้าง” บางครั้งความดื้อของข้าก็อยากจะย้อนถามมารดาว่า แล้วมารดาท่านทำไมไม่เอาอย่างมารดาผู้อื่นบ้าง แต่ข้าถูกสอนให้เชื่อฟังผู้ใหญ่ โดยเฉพาะบิดามารดา ผู้ไม่เชื่อฟังบิดามารดาล้วนเป็นเด็กไม่เอาไหนในสายตาของคนทั่วไป
แต่หลายวันก่อนข้าได้ข่าว ทางการจับมารดาใจร้ายเข้าคุก ข้อหาพาบุตรสาววัย 8ขวบ กับ 11ขวบ ขายบริการทางเพศให้กับคนต่างชาติจนอวัยวะเพศฉีกขาด สารภาพว่าทำมาเป็นปีแล้ว ข้าได้ยินก็สลดใจ แต่นั่นย่อมมิใช่มารดาส่วนใหญ่ และใครๆก็คงไม่เรียกสตรีนรกนี้ว่ามารดา
มารดาข้ามักจะเอาข้าไปเปรียบกับผู้อื่นเสมอ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกต้อยต่ำแม้แต่น้อยเมื่อข้าเติบโตขึ้น และได้เรียนรู้ชีวิตจากประสบการณ์ “คนทุกคนมีค่า แต่คนมีค่าไม่เท่ากัน” ชีวิตอยู่ที่มุมมอง กระทั่งอาจมยังมีค่า ขึ้นอยู่กับว่ามีค่ากับใคร ทองคำมีค่าก็จริงแต่ใช้ทำปุ๋ยไม่ได้
มารดาอาจรู้สึกเหมือนที่ข้าสงสัยว่า ทำไมท่านไม่ร่ำรวยเหมือนผู้อื่น ข้าก็สงสัยแต่ไม่เคยรู้สึก ตอนเด็กๆข้าคิดว่ามารดายากจนก็เป็นเรื่องของท่าน แต่ข้าไม่ได้จน พอข้าจนข้าก็ขอเงินมารดา ทันใดนั้นข้ากลายเป็นคนร่ำรวยกว่าทุกคน บางคนมีครอบครัวร่ำรวย แต่เขาก็ยากจนกว่าข้าเพราะเขามีบิดามารดาที่ตระหนี่ ข้ารู้จักหัวเราะเยาะความรู้สึกเช่นนี้ตั้งแต่เด็กๆ "ในโลกนี้ไม่มีใครทำให้ข้ารู้สึกต่ำต้อยได้แม้กระทั่งตัวเอง"
เวลาอยากได้ของเล่น เด็กทั่วไปก็จะร้องไห้ งอแง เพื่อจะได้มาซึ่งของเล่น แต่ข้าไม่เคยทำเช่นนั้น ข้ารู้ว่า ต่อให้ร้องจนน้ำตาเป็นสายเลือดก็ไม่มีทางได้ เพราะไม่มีใครมีปัญญาซื้อของเล่นให้ข้าได้ ข้ารู้จักใช้กระบี่ไม้ไผ่ตั้งแต่เล็ก ขณะที่เด็กคนอื่นใช้กระบี่พลาสติกที่สวยงามแค่รูปลักษณ์ นั่นเป็นความทรงจำในวัยเด็กของข้า
ผู้ใหญ่ทุกคนต่างก็มีความทรงจำวัยเด็ก บางคนเป็นผู้ใหญ่แล้วลืมตัว ออกมาต่อว่าเด็กๆในยุคสมัยที่เขาไม่มีทางย้อนกลับไป ว่าเด็กสมัยนี้ทำตัวไม่เหมือนเขาสมัยโน้น มีเด็กหลายคนสะท้อนความเป็นผู้ใหญ่ในตัวเขาออกมา ในขณะที่ผู้ใหญ่หลายคนก็สะท้อนความเป็นเด็กในตัวเองออกมาเช่นกัน
ข้าเคยสนทนากับสหายผู้หนึ่งซึ่งเคยทำงานด้วยกัน เขาพูดกับข้าว่า สมัยนี้เราไม่สามารถสร้างเนื้อสร้างตัวให้ร่ำรวยได้แล้ว เพราะว่าเขามีเหตุผล 1-2-3-4-5 ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ ...ทั้งที่เขาเพิ่งอายุ 30 ไม่กี่วัน เขาบอกว่าคนที่สร้างเนื้อสร้างตัวได้ ต้องเป็นคนสมัยก่อน เป็นพวกลอดลายมังกร หอบเสื่อกะหมอนเข้ามาทำมาหากิน หรือไม่ก็เป็นดารา นักร้อง นักกีฬา พวกที่ถูกหวยรางวัลที่1 อะไรทำนองนี้ คนธรรมดาอย่างเราคิดสร้างเนื้อสร้างตัวตอนนี้ มันสายไปเสียแล้ว ถ้าอายุ 20ต้นๆก็คงทำได้ เดี๋ยวนี้ทำไม่ได้แล้ว ไม่ทันแล้ว สายไปเสียแล้ว ข้าได้แต่เงียบและก้มหน้ารับฟังสิ่งที่เขาพูด
พวกเราไม่เคยมีใครเรียนหนังสือเกิน ม.6 แต่ถึงแม้ข้าจะจบม.3 ข้าไม่จำเป็นต้องคิดแบบคนม.3คิดก็ได้ ข้าจบม.3 แต่ก็มีสิทธิ์คิด ในสิ่งที่ด็อกเตอร์คิด ข้ามีสิทธิ์คิด ในสิ่งที่นักฟิสิกส์คิด ข้ามีสิทธิ์คิด ในสิ่งที่รัฐมนตรีคิด มันเกี่ยวกันตรงไหน ?
เราทำไม่ได้หรอก เราไม่มี 1-2-3 คนอื่นเขามี 1-2-3 คนอื่นเขาเป็นแบบนั้น 1-2-3 เราเป็นแบบนี้1-2-3 สมัยนี้มัน123 สมัยก่อนมัน123 เดี๋ยวนี้ค่าครองชีพมันสูง อุปสรรคนานับ ฯลฯลฯลฯลฯลฯลฯ...เราทำไม่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ เราไม่มีทางไปถึง มันสายเกินไป เราไม่ได้เรียนสูง เราไม่เหมือนเขา เรามันแค่นี้ ไม่มีใครจ้างเราทำแบบนั้น ค่าใช้จ่ายเราสูง เราไม่มีเงินลงทุน ถึงทำเลียนแบบเราก็สู้เขาไม่ได้ เขาทำก่อนเรามานานแล้ว
จะขายก๋วยเตี๋ยว ก๋วยเตี๋ยวก็เต็มเมือง จะขายเสื้อผ้า เดี๋ยวนี้ใครๆก็ขายเสื้อผ้ากันทั้งนั้น จะเปิดร้านเสริมสวย ที่ไหนๆก็มีแต่ร้านเสริมสวย จะไปขายข้าวเหนียว คนก็ขายข้าวเหนียวกันทั้งตลาด จะเปิดร้านซักอบรีด ร้านซักอบรีดก็เยอะแยะ จะขายน้ำเต้าหู้ ขับรถไปสองข้างทางมีแต่รถเข็ญขายน้ำเต้าหู้ตามมาหลอกหลอน ตกลงชาตินี้ก็ไม่ต้องทำมาหากินอะไร นี่เป็นชีวิตจริง มิใช่หนังจีนชุด เป็นจอมยุทธไม่ทำมาหากินไหนเลยจะมีเงินทองร่ำสุรา
คนบางคนไม่รู้ว่าตัวเองชอบอะไร บางคนไม่รู้ว่าตัวเองถนัดอะไร บางคนทำในสิ่งที่ตัวเองชอบแต่ไม่ถนัด บางคนทำในสิ่งที่ตัวเองถนัดแต่กลับไม่ชอบ ภาษา ฮาวทู เรียกว่าค้นหาตัวเองไม่พบ ยอดคนผู้เร้นกายเรียกว่า มีบุญแต่ไร้วาสนา บางคนเห็นเขาทำอะไรแล้วได้เงินก็ทำตามเขา เห็นเขาขายอะไรดีก็อยากขายตามเขาบ้าง ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร
เขาบอกข้าว่า จะทำอะไรคนอื่นก็ทำหมดแล้ว คนอย่างเขาต้องขายทีวีที่มีห้องน้ำในตัว หรือไม่ก็ผลิตยานอวกาศที่ไม่ต้องใช้เชื้อเพลิงเท่านั้น ถ้าทำได้ก็รวย ทำอย่างอื่นมันไม่รวย ถ้าทำแล้วรวยป่านนี้ก็มีคนรวยเต็มบ้านเต็มเมืองไปแล้ว
ค่านิยมทางทัศนคติแบบนี้คุยกับข้าได้ไม่นานนักเพราะพูดกันคนละภาษา ประเภทที่ว่าเขามีพื้นฐานดี เรามีพื้นฐานไม่ดี แล้วก็ ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ.. ข้าฟังคำพูดเหล่านี้จนชาชิน ได้ยินจนจนเมื่อยหู ทำไมคนเราต้องเอาตัวเองเปรียบเทียบกับผู้อื่น ทั้งๆที่มันเป็นไปไม่ได้
ข้าไม่ค่อยฟังคำพูดเหล่านี้มากนัก เพราะว่ามันบั่นทอนสุขภาพของกำลังใจ นี่เป็นความคิดที่เป็นลบอย่างสิ้นเชิง!! มัวแต่รอโอกาสไม่ทางที่โอกาสจะเดินเข้ามาหา หลายคนวิ่งเข้าหาโอกาส และเขาก็ได้รับมันอย่างเหลือเฟือ บางคนเสาะหาโอกาสแต่ไม่เคยพบ ไม่รู้ว่าโอกาสซุกซ่อนอยู่แห่งใดในโลกนี้ ใครบางคนกระซิบข้างหูข้าว่า “ถ้าไม่มีโอกาสเจ้าต้องสร้างขึ้นมาเอง ถ้าหากเจ้ารู้ว่าเจ้าต้องการอะไร ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าต้องทำมัน”


โดย : เสี่ยวเอ้อ
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 12 ก.พ. ปี 2006 [ เวลา 11 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook