บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 3

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> ระหว่างเราบทที่ 4

เรื่อง : ระหว่างเราบทที่ 4

ระว่างเราบทที่ 4

ไงล่ะยายไอเหตุการณ์เมื่อคืนมันคงทำให้แกรู้ล่ะน่ะว่ายายนั่นไม่มีความจริงใจให้แกเลยสักนิด หน้าไหว้หลังหลอกชัดๆ
ใช่ไอหนูกลางยอมไม่ได้นะมาทำอย่างนี้ได้ไงปากบอกว่าไม่เป็นไรพอคนซาเข้าหน่อยลากไอไปเคลียร์จนได้ ถ้าดอกไม้กับหนูกลางมาไม่ทันยายนั่นก็คงตบไอไปแล้ว
ยายไอปกติแกก็สู้คนไม่ใช่เหรอ แกยอมได้ไงคนอื่นเขาเข้าใจผิดกันไปแล้ว
แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะก็นุชเป็นเพื่อนชั้นนี่ เขาเกลียดฉันทั้งที่ฉันยังไม่รู้ว่าเพราอะไร ฉันจะปล่อยให้เขาเข้าใจผิดอยู่อย่างนี้ไม่ได้ มันต้องมีอะไรสักอย่างที่นุชเข้าใจฉันผิด เขาเคยดีกับฉันนะดอกไม้แล้วจู่ๆเขาก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน
เอาล่ะๆไอกับดอกไม้ฟังหนูกลางนะ ไอสัญญากับหนูกลางนะว่าจะไม่เข้าใกล้กับคนคนนี้อีกห่างเท่าไหร่ยิ่งดีคนแบบนี้ทำดีไม่ขึ้นหรอก หนูกลางเข้าใจที่ดอกไม้พูดที่ดอกไม้พูดไปก็เพราะว่าเป็นห่วงไอนั่นแหละ
ไอยเรศหลุบตาต่ำมองพื้นพยายามสะกดกลั้นไม่ให้น้ำตาไหลออกมา ต่อไปนี้เธอจะทำยังไงถ้าไม่มีเจนสุดาเคียงข้าง อีกไม่กี่วันก็คงต้องจากกัน แล้วเรื่องที่ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นด้วยซ้ำเพราะความซุ่มซ่ามของเธอแท้ๆที่ทำให้เกิดเรื่อง เพื่อนๆทุกคนในกลุ่มพาลเข้าใจผิดคิดว่าเธอจงใจจะแกล้งนุชนาถจริงๆ เพราะเหตุการณ์มันเกิดขึ้นติดๆกันสองครั้งสองครา แต่ก็เอาเถอะพอกันทีสำหรับคนนคนนี้อย่างที่หนูกลางว่าไว้ทำดีไม่ขึ้น
จ๊ะหนูกลางไอสัญญา
เจนสุดาดึงตัวไอยเรศเข้ามากอด ต่างพากันกอดคอร้องไห้ความรู้สึกของเธอไม่ได้แตกต่างไปจากไอยเรศเลย ระหว่างเธอและไอยเรศต่างมีก็มีความสำคัญซึ่งกันและกน ยากที่จะเข้าใจสายใยบางๆที่ถักทอความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนบนคำว่าเพื่อน นานวันก็จะยิ่งแน่นหนาและไม่มีวันที่สายใยสองเส้นนี้จะขาดจากกันได้
อีกไม่นานไอก็คงต้องไปอยู่ที่โน้นแล้วล่ะ
มีปัญหาอะไรก็โทรหาเราสองคนก็ได้นี่เนอะดอกไม้ เจนสุดามองตาคชามาศอย่างขอความคิดเห็น
ใช่ๆ มีอะไรก็โทรหาฉันกับหนูกลางได้เลยนะ ใครทำอะไรแกเดี๋ยวฉันกับยายหนูกลางบุกถึงถิ่น แล้วเลิกซักทีเหอะถือว่าฉันขอซื้อก็ได้ไอ้คำว่า ไม่เป็นไร ช่างเหอะ เลิกซักทีเถอะนะ ฉันกลัวต่อมแสดงความรู้สึกของแกจะเสื่อมเอาน่ะ
คำพูดของคชามาศทำให้เรียกเสียงฮาได้ดีเลยทีเดียว จากที่อยู่ในอารมณ์เสียใจที่จะต้องจากกันกลับทำให้ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่หัวเราะกันอย่างชอบใจ

อือ...ไม่พูดก็ได้ก็แกขอซื้อไปแล้วนี่คำนี่เห็นที่จะใช่ไม่ได้อีกต่อไป
ให้มันจริงเถอะยายไอใช้เมื่อไหร่แม่จะท้วงคืนซะให้เข็ด
ยังไงหนูกลางก็ขอตัวกลับก่อนนะเหนียวตัวจะแย่เดี๋ยวพี่เจนก็คงมารับแล้ว
เจนสุดาบอกปัดไอยเรศแทนที่เธอจะให้พ่อของไอยเรศไปส่งถึงที่บ้าน แต่เธอก็เกรงใจเพราะว่าพ่อของไอยเรศต้องรีบไปทำงานทุกวัน ทั้งที่ไอยเรศบอกแล้วบอกอีกว่าไม่เป็นไรๆ
ไหนจะต้องเจียดเวลามารับไอยเรศแล้วยิ่งที่จะให้ไปส่งเธอกับยายดอกไม้น่ะเหรอไม่ดีกว่าสู้ให้เจนจิราพี่สาวแท้ๆของเธอมารับที่บ้านของไอยเรศเห็นจะสะดวกกว่าจะได้พ่วงยายดอกไม้ไปส่งถึงที่บ้านอีกคน
พี่เจนมาพอดีหนูกลางไปก่อนนะแล้วค่อยเจอกัน

ตั้งแต่ที่เจนสุดาและคชามาศกลับบ้านไป ไอยเรศก็เอาแต่เข้าห้องปิดประตูเงียบ ไม่พูดกับใครทั้งนั้น อิงอรชักจะทุกข์ร้อนเมื่อเห็นลูกสาวเอาแต่เก็บตัวเงียบตั้งแต่เล็กจนโตไอยเรศไม่เคยเป็นอย่างนี้มาก่อน ถึงเวลากินอาหารเย็นออกมากินเงียบๆแล้วก็เข้าห้อง
พ่อทำไม่รู้ไม่ชี้บอกว่า
ช่างเถอะเดี๋ยวยายไอคงทำใจได้เอง
ส่วนลูกชายตัวดีหัวเราะคิกคัก บอกแม่ว่า
พี่สาวคงอยากลดความอ้วน
ลูกชายพูดแบบนี้ เธอเลยหงุดหงิดใส่ลูกชาย เพราะธรรมดาก็เอียงๆกับลูกชายอยู่แล้ว แต่อารมณ์เสียกับลูกชายไม่ได้ เนื่องจากลูกชายตัวดีคงอยากพูดให้เธอสบายใจ
พูดเป็นเล่นไปตาอรรถยายไอตัวผอมซะขนาดนั้นจะเอาอะไรไปลดความอ้วน
โถ่...คุณจะเอาอะไรกับคำพูดตาอรรถ

อาหารเช้าวันอาทิตย์น่ากินยิ่งนัก อิงอรทำข้าวไก่อบตบท้ายด้วยเงาะลอยแก้วของโปรดของลูกสาว ทั้งพ่อทั้งลูกชายก้มหน้าก้มตากิน แต่ลูกสาวซึ่งเคย ซัด ครั้งละสองเท่าของน้องชาย กลับทำท่าเหมือนกลืนไม่ลง เขี่ยๆเข้าปากสองสามคำแล้วก็วางช้อนส้อม
อติภัทรมองหน้าลูกสาวสุดที่รัก สีหน้าชักเครียดอีกใจก็ห่วงลูกสาวแต่อีกใจก็ต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเวลา
ไม่อร่อยรึลูก
ไออิ่มแล้ว สงสัยเมื่อวานนี้กินข้าวเย็นมากไปหน่อย
อิ่มแล้วก็ไม่ต้องฝืนกินหรอกลูก
จะอิ่มได้ยังไงล่ะยายไอ เมื่อวานก็กินข้าวเหมือนแมวดมเช้านี้ก็เอาอีก
ไอมีอะไรจะเล่าให้พ่อฟังไหม
ไอยเรศหลุบตาต่ำ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองจะผิดแปลกไปในสายตาคนในครอบครัว ทว่าไปๆมาๆก็อดสงสารแม่ไม่ได้เพราะรู้สึกว่าแม่กระวนกระวายกับอาการของเธอ แล้วจะยังกับข้าวที่นานทีปีหนแม่จะลุกขึ้นมาทำเพื่อเอาใจเธอ ส่วนพ่อของเธอปกติเป็นคนเงียบขรึมไม่ค่อยสุงสิงกับใครออกปากทักเธอทั้งที หันมองหน้าน้องชายเห็นมองตาปริบๆดูอากัปกิริยาของเธอ คนในครอบครัวดูจะเป็นทุกข์เป็นร้อนกับอาการของเธอทำให้ไอยเรศไม่สบายใจได้แต่บอกปัดไปว่า
ไม่มีนี่พ่อ
เรื่องแบบนี้มันต้องใช้เวลานะลูก พ่อรูว่าเพื่อนแท้อย่างหนูกลางหายาก แต่เราต้องอยู่ได้ถ้าไม่มีเขา ไอยังมีหน้าที่ที่จะต้องเรียนชีวิตยังมีอะไรให้เราเรียนรู้อกเยอะ นี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของชีวิตเท่านั้น
อติภัทรพูดกับลูกสาวจบ วางหนังสือพิมพ์ในมือลงกลับขึ้นห้องทำงาน คำพูดเพียงสั้นๆอาจจะสะกิดใจลูกสาวของเธอให้ฉุกคิดได้บ้าง
พี่ไอเพื่อนหาง่ายจะตายตอนคุณชายย้ายโรงเรียนใหม่ๆไม่เห็นคิดมากแบบพี่ไอเลย เพื่อนที่โรงเรียนใหม่เล่นด้วยแล้วสนุกกว่าเพื่อนที่โรงเรียนเก่าอีก
ไอยเรศมองตาใสแป๋วเต็มเปี่ยมด้วยความรู้สึกบริสุทธิ์แบบเด็กๆจับช้อนส้อมในจานเขี่ยอาหารยัดใส่ปาก ถอนหายใจลึกไม่ใช่เรื่องหนูกลางอย่างเดียวน่ะสิ ไหนจะเรื่องที่ไม่ถูกกับยาย
นุชนาถแล้วที่เพื่อนๆในกลุ่มเข้าใจเธอผิดอีก
ไหนเมื่อกี้เราบอกว่าอิ่มแล้วนี่ยายไอ
โถ่...แม่น้อยใจไปได้ก็มันอร่อยนี่น๊านานๆทีจะได้กินของอร่อยใช่ไหมตาอรรถ
ใช่ๆแม่ทำกับข้าวอร่อยเนอะพี่ไอเนอะ
สองพี่น้องเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย แม่จะพาเราสองคนไปเดินช็อปปิ้งสักสองชั่วโมง ตั้งใจไว้ว่าจะไปซื้อเสื้อผ้าให้ไอส่วนอรรถอยากได้อะไรไหมลูก
นึกว่าจะไม่ถามซะแล้ว
ไอยเรศยักไหล่นิดหน่อย เรื่องเอียงของแม่นั่นเป็นที่รู้กันมานานแล้ว แม้ว่าแม่จะพยายามทำเป็นว่ารักลูกเท่ากัน แต่เธอก็ไม่ได้ใส่ใจเพราะตาชั่งข้างเธอก็มีพ่อถ่วงอยู่ ตาชั่งแห่งความรักของเธอกับอรรถภัทรจึงเท่ากันอยู่เสมอ









โดย : ปรีติยา ศุภชัยรัตน์
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 12 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 14 : 51 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook