บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 3

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> เงาชีวิตในเมืองหลวง

เรื่อง : เงาชีวิตในเมืองหลวง

แสงแดดยามเช้าส่องสะท้อนหมอกไอของควันพิษจากเครื่องยนต์เบนซินและดีเซล เสียงจอแจของผู้คนในเวลาที่นาฬิกาทำหน้าที่บอกเวลาว่าเป็นโมงยามแห่งการรีบเร่ง จุดหมายปลายทางของผู้คนอาจแตกต่างกันไปตามบทบาทหน้าที่ที่ตนเองได้รับ รอยยิ้มและความมีน้ำใจ ถูกกลืนหายไปกับกาลเวลาและความเจริญทางวัตถุของผู้คนในเมืองหลวง

ฉันก้าวเท้าไปเรื่อย ๆตามถนนสายเดิมที่ใช้มันเป็นทางผ่านไปยังจุดหมายที่รออยู่เบื้องหน้าเป็นประจำทุกวัน สิ่งรอบตัวยังคงเป็นปรกติอย่างที่เคยเป็น แม่ค้าขายน้ำเต้าหู้ยังคงตักน้ำเต้าหู้ควันฉุยใส่ถุงให้ลูกค้าอย่างรวดเร็วด้วยความเคยชิน คนกวาดขยะยังคงทำหน้าที่ของเธอไปเรื่อย ๆเหมือนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยใจกับการกำจัดสิ่งที่ไม่มีวันหมดไปจากเมืองนี้ ฉันเดินมาเรื่อย ๆถึงกลุ่มคนย่อย ๆ ที่ยืนรออะไรบางอย่าง ฉันเดินเข้าไปสมทบกับพวกเขา ถ้าโชคดีวันนี้ฉันอาจจะยังพอมีที่นั่ง แต่มันเป็นความหวังที่ริบหรี่สำหรับยามเช้าที่ทุกคนต้องแก่งแย่งชิงดีกันแม้กระทั่งที่นั่งบนรถประจำทาง ไม่ต้องพูดถึงความมีน้ำใจของบุรุษเพศ เพราะมันถูกกลืนหายไปกับวัฒนธรรมของคนเมืองในยุคนี้เสียแล้ว ไม่นานฉันก็มาถึงจุดหมายของการเดินทางในวันนี้ สถานที่ซึ่งเป็นที่บ่มเพาะปัญญาชน ของสังคม ฉันเข้าไปนั่งรอก่อนเวลาที่อาจารย์จะเข้าสอน เพื่อนร่วมชั้นเรียนจำนวนไม่น้อยที่เราไม่เคยทักทายกัน อาจเป็นเพราะท่าทีเฉยชา ตามค่านิยม คนเมืองส่วนใหญ่ที่ปฏิบัติต่อคนไม่รู้จักกัน แบบนี้กระมังที่ทำให้เมืองหลวงแห่งนี้มีแต่โดดเดี่ยวและเห็นแก่ตัว อาจารย์ผู้สอนเข้ามาสอนตามหน้าที่ ไม่มีการถ่ายเทความรู้ใดนอกเหนือจากในตำราแก่ผู้เป็นศิษย์

ฉันนั่งรถประจำทางกลับไปยังเส้นทางสายเก่า ภาพของผู้คนที่หน้าตาเคร่งเครียดอยู่ในรถเก๋งคันงาม หญิงสาวหน้าตาสะสวยแต่อับจนน้ำใจที่จะเอื้อเฟื้อที่นั่งแก่เด็กบนรถประจำทาง ยังคงปรากฎอยู่จนชินชาสายตาของคนส่วนใหญ่

รถกำลังจะจอดในป้ายหน้า ฉันเตรียมตัวเบียดเสียดกับผู้คน ที่ไม่แม้แต่จะมองหน้ากัน ไปยืนในที่ว่างเพื่อลงจากรถ ฉันเดินกลับไปทางสายเดิมที่ผ่านมาเมื่อเช้า ร้านขายน้ำเต้าหู้ตอนเช้าหายไป กลายเป็นร้านขายอาหาร ผู้คนหนาตากว่าตอนเช้า อาจเพราะเสร็จสิ้นจากภาระหน้าที่ตลอดวัน และต้องการอาหารเพื่อให้ท้องอิ่ม

ฉันเดินกลับที่พักด้วยความรู้สึกอ้างว้าง ผู้คนมากมายในเมืองใหญ่ ตึกสูงระฟ้า แหล่งบันเทิงใจมากมาย สิ่งเหล่านี้บ่งบอกถึงความเจริญทางด้านวัตถุ แต่ในจิตใจของผู้คนจำนวนไม่น้อยที่รู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้าง กับสภาพสังคมที่ตนเองเผชิญอยู่ หน้ากากที่ต้องใส่ไว้ เพื่อบดบังความจริงที่อ่อนแอในจิตใจ

แสงไฟในห้องพักเล็ก ๆ ใจกลางเมืองหลวงดับลง ฉันคิดถึงวันพรุ่งนี้ วันที่ฉันจะได้กลับไป “ บ้าน” ที่มีความหมายมากกว่าเป็นที่หลับนอน กลับไปอยู่ในสังคมที่ฉันจากมาไกลในความรู้สึก แม้จะไม่มีตึกสูงระฟ้า ไม่มีสิ่งอำนวยความสบายใดมากมายอย่างเมืองใหญ่ แต่ที่นั่นคือบ้านของฉัน “เพชรบุรี”


โดย : ชงโคใบบาง
เมื่อเวลา : วันพฤหัสบดี ที่ 13 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 14 : 4 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook