บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 3

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่4)

เรื่อง : แล้วเราก็เข้าใจกัน(ตอนที่4)


"เดี๋ยวตอนเย็นพ่อมารับนะครับ" ทัศนัยยื่นหน้าออกมาบอกทางหน้าต่างรถ หวานพยักหน้ารับรู้ ยกมือไหว้พ่อแล้วเดินเข้าโรงเรียนไป


"นักเรียนคะวันนี้ครูมีเพื่อนใหม่มาแนะนำให้รู้จักด้วยนะคะ" ภาวิณีบอกนักเรียนประจำชั้นของเธอ พลางหันไปพยักหน้าให้นักเรียนใหม่ที่ยืนอยู่ข้างนอกเดินเข้ามาในห้อง
"แนะนำตัวกับเพื่อน ๆ สิจ๊ะ" ภาวิณีบอกพร้อมกับยิ้มให้
"สวัสดีคะ ชื่อเบญจลักษณ์ หรือจะเรียกว่าหวานก็ได้นะ" หวานแนะนำตัวเองออกมา น้ำเสียงที่พูดออกมาฟังดูเขินอายนิด ๆ แต่สายตาของหวานกับหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ หวานกล้ากวาดตามองเพื่อนทุกคนที่นั่งอยู่ ด้วยสายตาที่บ่งบอกความเป็นกันเองของเธอที่มีต่อเพื่อนทุกคน
"หวานมานั่งกับไอซ์สิ" เด็กสาวผมบ็อบสั้นหน้าตาน่าเอ็นดูลุกขึ้นบอกเพื่อน หวานเดินเข้าไปนั่งตามคำเชิญ ท่ามกลางสายตาของเพื่อนทุกคนที่อยากรู้จักเธอมากกว่านี้

"ชื่อไอซ์นะจ๊ะ" ไอซ์บอกพลางยิ้มให้ และหวานก็ยิ้มตอบ
"ไอซ์จ๊ะครูว่าเรียนกันก่อนดีกว่าไหม

ถึงเวลพักแล้วค่อยชวนหวานคุย"
"คะคุณครู"




"เฮ้ย!ฉันได้ข่าวว่าไอ้ทัศมันเอาลูกมาเข้าโรงเรียนแกหรอว่ะภา" พนัศกรอกเสียงไปตามสายทันทีที่ทางนั้นรับ
"อือ" ภาวิณีส่งเสียงอยู่ในลำคอ แต่ก็พอทำให้ทางนั้นได้ยิน
"แล้วมันเป็นยังไงบ้าง" พนัศถามเป็นทำนองคิดถึง เนื่องจากเป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้เจอทัศนัย
"ก็ดีนะและเขาเองดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นด้วย"
"นั่นมันแน่อยู่แล้ว อายุเกือบ30แล้วนี่" พนัศพูดแล้วจึงถามไปถึงลูกสาวของทัศนัยขึ้นมา

"แล้วลูกสาวมันเป็นไงบ้าง"
"ก็ดีนะ แต่รู้สึกว่าจะมีปัญหากับทัศเขา"
"อ้าว!ทำไมล่ะ"
"แกคงยังปรับตัวไม่ได้น่ะ"
"นั่นน่ะสิ ไม่เคยเจอหน้าพ่อมาตั้งแต่เกิด จู่ ๆ ต้องมาเจอ
เป็นใครก็ต้องเป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละ เดี๋ยวอีกหน่อยคงปรับได้เอง"
"ถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีสิ"
"มีอะไรหรือเปล่าว่ะแก" พนัศถามเหมือนรู้ว่าเพื่อนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ไม่สบายใจ
"ฉันคิดไปเองหรือเปล่าไม่รู้ว่าแววตาที่ยัยหวานมอง

ทัศเขาน่ะมันเต็มไปด้วยแรงแค้น"
"คิดว่าคงไม่หรอกน่า แล้วแกล่ะภา ความรู้สึกของแก

ที่มีต่อไอ้ทัศ ที่ยังไม่ยอมมีใคร เพราะยังรักมันอยู่ใช่ไหม"
"รักหรอ" ภาวิณีทวนคำพร้อมนึกไปถึงอดีตที่ทัศนัยเคยทำร้ายจิตใจเธอ เพราะความหลงเพียงตัวเดียวของเขาแท้ ๆ เธอเงียบไปสักพักก่อนจะพูดออกมาว่า

"ความรักที่มีให้ทัศเขามันไม่มีเหลืออยู่ในหัวใจฉันแล้วล่ะ
ความรู้สึกที่มีให้เขาตอนนี้คือความเป็นเพื่อนสนิทเท่านั้น
และที่ฉันยังไม่มีใครก็เพราะยังไม่เจอใครที่คิดว่ารักฉันจริง
เจอแต่พวกหลงในรูปฉันเท่านั้นแหละ"
จริงอย่างที่เพื่อนพูด เท่าที่รู้จักกับภาวิณีมา ชีวิตเธอมีผู้ชายมากหน้าหลายตาวนเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย ด้วยความสวยระดับที่ประกวดนางงามแล้วต้องได้ที่หนึ่งอย่างแน่นอน ทำให้ใครต่อใครหลายคนพากันหลงใหล และหนึ่งในนั้นเองก็เคยมีทัศนัยรวมอยู่ด้วย

"แค่นี้แล้วกันนะภา เดี๋ยวสักพักฉันต้องเข้าประชุมด้วย"
"จ้า งั้นบายเลยนะ"





"กิ๊งก่อง! กิ๊งก่อง!"

เสียงกริ่งหน้าประตูบ้านดังขึ้น ทำให้หญิงชราต้องละสายตาจากจอโทรทัศน์เพื่อลุกไปดูว่าผู้ที่มานั้นเป็นใคร และทันทีที่รู้ว่าเป็นใคร หญิงชราจึงพาร่างที่ค่อนข้างท้วมของตนเดินไปประเปิดตูให้ผู้ที่มาเยือน

"สวัสดีครับแม่"

"ไหว้พระเถอะลูก แล้วยัยหวานล่ะไม่ได้มาด้วยหรอกหรือ"
"แกเปิดเทอมแล้วน่ะครับแม่"
"อย่างงั้นหรอกหรือ มา...เข้ามาในบ้านก่อน"




"ขอบคุณครับแม่" ทัศนัยกล่าวเมื่อหญิงชรานำน้ำที่ผสมน้ำยาอุทัยเดินเข้ามาให้ในห้องรับแขก
"ยัยหวานเป็นอย่างไรบ้างตาทัศ"
หญิงชราเอ่ยถามถึงหลานสาวด้วยความคิดถึง
"สบายดีครับแม่" ทัศนัยตอบ เขามองหญิงชรานิ่งด้วยแววตาอันเศร้าสร้อย ก่อนตัดสินใจพูดอะไรบางอย่างออกมา
"แต่ดูท่าว่าแกจะไม่ยอมรับผมเป็นพ่อเอาเสียเลย" สีหน้าของหญิงชราที่เปลี่ยนไป เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทำให้ทัศนัยสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

"แม่พอจะรู้ไหมครับว่าทำไมยัยหวานถึงได้จงเกลียดจงชังผมขนาดนี้" แทนที่หญิงชราจะให้คำตอบเขา นางกับพูดขึ้นมาว่า
"ทัศเอ๊ยสักวันตัวแกเองนั่นแหละที่จะเป็นคนให้คำตอบตัวเอง"


โดย : เรียงร้อยเป็นเรื่องราว
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 30 เม.ย. ปี 2006 [ เวลา 0 : 2 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook