บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 3

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
>> Sweet & Bitter

เรื่อง : Sweet & Bitter

Sweet & Bitter
อดีตที่หวานชื่น...ปัจจุบันที่ขื่นขม
By: Ringochan

“จบลงแล้วสินะ...ความรักของฉัน..” ฉันรำพึงกับตัวเองเบาๆ และถอนหายใจอยู่หลายครั้ง พร้อมกับคิดถึงคนรักเก่า...คนที่ทิ้งฉันไป ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอนและค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบของชิ้นหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง...มันคือสายรัดข้อมือหนังสีดำตอกหมุดที่เขาให้ฉัน ฉันหยิบมันขึ้นมาดูและถอนหายใจอีกครั้งหนึ่ง

Part 1 : อดีตที่หวานชื่น
ย้อนกลับไปเมื่อ 9 เดือนก่อน เมื่อเดือน กรกฎาคม 2005 วันที่เจอเขาครั้งแรก วันนั้นเป็นวันที่ค่อนข้างจะน่าเบื่อ และเป็นวันที่เรียนหนักมาก(จนต้องเอาหนังสือเรียนออกจากกระเป๋าแล้วถือมันไว้ในมือ..) เลิกเรียนแล้ว ฉันก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้านตามปกติ มือซ้ายถือหนังสือ(ยัยบ้าหอบฟาง) มือขวาจับราวแน่น(กลัวร่างไปกระแทกชาวบ้าน) ฉันยืนไปได้สักพัก ฉันก็นั่งลงตรงที่ว่างข้างหน้า แล้วก็..มีผู้ชายคนนึงเข้ามาทัก “เอ่อ...เรียนแผน อังกฤษ-ฝรั่งเศส เหรอครับ” อ่ะนะ...เขาถามมาฉันก็ตอบไป “อืม..ค่ะ”
“เราก็เรียนฝรั่งเศสเหมือนกัน” เขาพูดและก็ยิ้ม....^-^
“อือฮึ” ฉันพยักหน้าและยิ้มให้เขา
ฉันคุยกับเขาไปตลอดทางจนถึงป้ายที่ฉันจะลง เขาลงป้ายเดียวกับฉัน มันช่างบังเอิญอะไรเช่นนี้!!!! เขาอยู่หมู่บ้านเดียวกับฉัน ฉันเดินคุยกับเขาไปเรื่อยๆจนถึงทางแยก...
“หวังว่าคงจะได้พบกันอีกครั้งนะครับ.... เอ่อ...ผมชื่อบอสครับ แล้ว...”
“ค่ะ...ฉันชื่อเมค่ะ”
“โชคดีนะครับ..บ๊ายบาย”
“ค่ะ”
แล้วก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ค่ำวันนั้น...ฉันโทรศัพท์ไปหาจอย เพื่อนสนิทของฉันและเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง...

หลังจากวันนั้น 2-3 วัน...ฉันก็ได้พบกับเขาอีกครั้ง และเขาก็ชวนฉันไปกินไอศกรีมที่ร้านใกล้ๆทางเข้าหมู่บ้าน... ฉันกับเขานั่งคุยกันจนลืมเวลา(คุยกันเพลินเลย...ติดลม) ในตอนนั้น...ฉันก็เริ่มรู้สึกชอบเขาขึ้นมานิดๆ
เราเจอกันบ่อยขึ้น...จนวันหนึ่ง ตอนที่นั่งอยู่ในร้านไอศครีม เขาให้ฉันยื่นมือซ้ายแล้วถอดสายรัดข้อมือหนังของเขามาใส่ให้ฉัน เขามองหน้าฉันและบอกฉันว่า “Je t’aime...ผมรักคุณนะ..”
อึ้ง!!! เขาบอกรักฉัน..... ‘ทั้งที่เพิ่งจะเจอกัน 7 วัน เนี่ยนะ มันไม่เร็วเกินไปหน่อยเหรอ...’ ฉันทำอะไรไม่ถูก ก็เลยได้แต่นั่งนิ่ง
“เม...เป็นแฟนกับบอสนะ” เขาพูดพร้อมกับมองตาฉัน มองแบบ...ขอความรัก
“อืม..” ฉันตอบตกลงเขาไป และฉันก็เริ่มรู้สึกร้อนๆที่หน้า...///^-^///

2-3วันต่อมา...
ตอนบ่าย ฉันเร่งสางงานที่สุมอยู่บนโต๊ะ เร่งทำจนเสร็จ..
ฉันกระแทกปากกาลงบนโต๊ะ.... “เฮ้อ...เสร็จซะที...” ฉันพูดพร้อมกับยืดแขนทั้ง2ขึ้น
“ไง เม...งานเสร็จแล้วเหรอ ไวจังนะ ปกติไม่เห็นงานแกเสร็จไวขนาดนี้เลยหนิ” จอยเดินเข้ามาทัก
“ก็ฉันอยากจะรีบทำให้มันจบๆไปซะทีน่ะสิ ทำไมอ้ะ ฉันทำยังงี้ไม่ดีรึไง”
“หรือว่า...เป็นเพราะนายบอสอะไรนั่นรึเปล่านะที่ทำให้แกเร่งมือได้น่ะ~”
“จะบ้าเหรอ...ไม่ใช่ซะหน่อย” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง และหน้าของฉันก็เริ่มแดง
“อ่ะนะ...แกไม่ต้องมาปฏิเสธฉันเลยนะ สายตามันฟ้องอ่ะ” จอยมองฉันเหมือนกับรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่
“เออ..เมๆๆ แล้วหลังจากวันที่แกเล่าเรื่องนายบอสนั่นให้ฉันฟังอ่ะ แกได้เจอเขาอีกรึเปล่า” ยัยจอย แกนี่เปลี่ยนสีหน้าได้เร็วจริงๆเลย...
“อืม...เจอสิ เมื่อวันพุธอ่ะ เขาสารภาพรักฉันที่ร้านไอติมอ่ะ”
“ห๊าาาาาา.......จริงอ่ะ เขาบอกรักแกเหรอ” จอยตะลึงกับประโยคที่ฉันพูดออกไปเมื่อกี้
“ก็จริงน่ะสิ...ฉันจะโกหกแกทำไมล่ะ ฉันโกหกไปแล้วฉันได้โล่เกียรติยศรึไงเล่า” เฮ้อ...ยัยนี่หนิ ฉันจะโกหกเธอทำไมกัน
ตอนเย็น...เลิกเรียนแล้ว ฉันยังไม่กลับบ้าน นั่งคุยอยู่กับแอมป์ เพื่อนสนิทตอนม.ต้น
“เออนี่...แอมป์ เมื่อวันพุธอ่ะ บอสเขามาบอกรักฉันแหละ”
“เฮ้ยยยยย.....จริงดิ ใครกันนะมาตกหลุมรักยัยตัวแสบนี่น่ะ.....” แอมป์มีอาการเหมือนกับจอยเมื่อตอนบ่าย
“เขาชื่อบอส เรียนที่โรงเรียน C เรียนแผนฝรั่งเศสเหมือนกัน”
“โรงเรียน C อยู่แถวไหนวะ ไม่รู้จัก” แอมป์สงสัย
“ฉันก็ไม่รู้แฮะ” ก็ฉันไม่เคยไปหนิ
“แอมป์...แล้วนี่วันนี้แกจะกลับบ้านกี่โมงอ่ะ”
“5โมง ก็กลับแล้ว...ก็เหมือนเดิมแหละ ปกติก็กลับเวลานี้ไม่ใช่เหรอ หรือว่าแกนัดกับนายบอสนั่นไว้น่ะ” แอมป์ถามฉันและมองฉันด้วยสายตาแปลกๆ เหมือนกับรู้ว่าฉันอยากจะเจอบอส
“......” ถูกเผง!!! รู้ได้ไงวะ ว่าฉันอยากเจอบอสอ่ะ เอ๊ะ! แล้วนี่ทำไมฉันต้องหน้าแดงด้วยล่ะ
.....//^-^//.....
“เม 5 โมงแล้วนะ ไป เป็ดๆๆ” แอมป์เรียกให้กลับบ้าน แล้วอะไรของมันวะ เป็ดๆๆ เนี่ย
“แอมป์ อะไรของแกวะ ไอ้เป็ดๆเนี่ย” มันเล่นมุกไรของมันวะเนี่ย
“เป็ด.ๆๆ ก็กลับๆๆ ไง ไม่เคยได้ยินเสียงเป็ดเหรอ กับๆๆๆ ฮาๆๆ” ฮึ่ม...แอมป์ มุกแกนี่
มันสุดยอดจริงๆ
ฉันเดินออกจากโรงเรียนพร้อมแอมป์ เราเดินมาจนถึงป้ายรถเมล์ที่ขึ้นประจำ แล้วก็นั่งรอรถเมล์...ฮึ่ม...เมื่อไหร่มันจะมาซะทีวะเนี่ย รากงอกแล้วนะยะ
“เม...ฉันกลับก่อนนะ บายจ้า...” แอมป์ก้าวขึ้นรถเมล์...
“เออๆ โชคดี แล้วเจอกัน” แล้วรถเมล์..ก็ค่อยๆเคลื่อนออกไปช้าๆ....และผ่านหน้าฉันไป แล้วฉันก็รอต่อไป เออ...เหงือกแห้งกันพอดี....


To be continued....

โดย : Ringochan
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 8 พ.ค. ปี 2006 [ เวลา 15 : 19 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook