บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> พื้นที่อันว่างเปล่า

เรื่อง : พื้นที่อันว่างเปล่า

*ในพื้นที่อันว่างเปล่ามิใช่ความต้องการของใครหลายคน ในเมื่อความว่างเปล่ามิใช่สิ่งอันพึงปรารถนา เรายังเดินต่อไปข้างหน้าทำไมเมื่อรู้ว่าจะไม่สมประสงค์สิ่งใด หากแต่เรายังเดิน เราเดินไปในมรรคาสุดแต่จะพาไป เดินไปด้วยความสงบ ไม่มีแสง ไม่มีสีไม่มีเสียง แต่ไม่วิเวก มีเพียงความว่างเปล่า

**ในพื้นที่อันว่างเปล่ามีรอยเท้าเมื่อเราหันกลับไปดู เราเห็นมัน รอยนั่น! เราเห็นมัน... แต่เรายังเดินทางต่อ ทิ้งรอยนั่นไป
ไม่มีคำพูดจาใดๆ ในการเดินทาง ไม่มีสิ่งใดบนทางข้างหน้า
ไม่นับวันเวลา ไร้ซึ่งปฏิธาน มีเพียงความว่างเปล่า...

***ในพื้นที่อันว่างเปล่าเรารู้สึกมี แสงอุ่นมาสำผัสหลัง เราหันกลับไปดูอีกครั้ง เราเห็นแสงในแสงนั้นมีสี เราเห็นเงา ใช่! เงา.. มันหันหัวไปทางแสง ทุกคนแปลกใจ หลายคนสงสัย มีบางคนทรุดลงครุ่นคิด เขาเอามือกุมขมับส่ายไปส่ายมา ที่เหลือเราหลับตาแล้วหันหลังกลับเราจะทิ้ง เขา ไว้เขาอาจเหนื่อยแต่เราไม่ เราจะก้าวต่อไปโดยไม่มองสิ่งใดเพราะไม่มีสิ่งใดให้มองในทางข้างหน้า แล้วเราจะไม่หันไปมองข้างหลังอีก..... เขาทำเราเข้าใจในสิ่งที่ประสบและสิ่งที่เขาเป็น.

****ในพื้นที่อันว่างเปล่า เราได้ยินเสียงมันไพเราะถ่อมเบา โชยร่ายถ่ายกล่อมมาตามกระแสเรณู เราได้กลิ่นดั่งวายุรินโรยบนแผ่นหลังอย่างแผ่วเบา ลูบไล้ลงอย่างอ่อนโยน...ดวงจิตบางสำผัสน้องลงไปคิดว่าใครบางคนในคณะอาจจะสิ้นสมประดีไปแล้วก็เป็นได้ เขาอาจจะเพลีย...

*****ในพื้นที่อันว่างเปล่า เราพบกับความว่างเปล่าเรายังไม่ถึงจุดหมายเพราะมันไม่มีจุดหมาย เราเดินช้าลงไม่ใช่เพราะเราท้อ ไม่ใช่เพราะเราเหนื่อย ไม่ใช่เพราะเราเพลีย เราไม่รู้สึกอะไรเลย
เราเดินช้าลง... ช้าลง ช้าลงเรื่อยๆ จนเหมือนกับว่าเราไม่ได้เดิน
ไม่มีอากัปกริยาใดๆเลย แต่เรารู้สึกได้ว่ากำลังไปสู่ข้างหน้า เบื้องหลังแห่งรอยเท้าอากถูกซ้ำแล้วซ้ำอีก แสงอาจแรงขึ้นเป็นแห่งที่
สีอาจแจ่มชัดสลักสลวย สำผัสกายอาจทวี สรรพสิ่งคงเกิดขึ้นไม่มากน้อย รอยกาลเก่าเคยไม่อาจมี มันเป็นเพียงเบื้งหลังที่เคยผ่าน
เราไม่จำเป็นต้องรับรู้ เรารู้เพียงอย่างเดียว....ข้างหน้าเราคือพื้นที่อันว่างเปล่า....

โดย : รัตน์
เมื่อเวลา : วันอาทิตย์ ที่ 18 มิ.ย. ปี 2006 [ เวลา 20 : 51 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook