บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> บ ท เ พ ล ง อ ธิ ษ ฐ า น แ ล ะ เ ด็ ก น้ อ ย ใ น ต ำ น า น

เรื่อง : ♀ บ ท เ พ ล ง อ ธิ ษ ฐ า น แ ล ะ เ ด็ ก น้ อ ย ใ น ต ำ น า น ♀



มีเด็กน้อยผู้หนึ่งกำเนิดขึ้นมาในเมือง
ที่ผู้คนเรียกขานกันว่า "เมืองแห่งตำนาน"

ในเมืองนี้ผู้ที่เกิดมา จะมาพร้อมกับ
มือที่ถือกล่องเล็กๆไว้หนึ่งใบ

"กล่อง" ที่ผู้เป็นเจ้าของมิอาจเปิดออกดูด้วยตนเองได้


ผู้ที่ได้รับเลือกให้อยู่ต่อ...ในเมืองแห่งนี้ได้

จำต้องถือกล่องของตนเอง
ลงสู่เมืองด้านล่าง
เมืองที่มีสายน้ำไหล และ ส า ย ล ม พั ด ผ่ า น

เมื่อใดที่ค้นพบได้ว่า ภายในกล่องเล็กๆ
ที่ตนถืออยู่ในมือนั้นบรรจุสิ่งใด
เมื่อนั้น ผู้นั้นจึงจะได้กลับมาอยู่
ในเมืองแห่งตำนานนี้ อี ก ค รั้ ง ห นึ่ ง

เด็กน้อยเดินทางลงมายังเมืองด้านล่าง
เมืองที่ยังคงมีสายน้ำไหลและสายลมพัดผ่านอยู่ตลอดเวลา

ผู้คนในเมืองนี้ มือต่างก็ถือกล่องอยู่หนึ่งใบ

ชีวิตของผู้คนในเมือง ดำเนินไปดูราวกับว่ามันน่าสนุกสนานยิ่งนัก
สิ่งของที่มีอยู่ภายในกล่อง
ที่แต่ละคนถือไว้ นำมาจ่ายแจกแลกเปลี่ยนกัน
ดูราวกับว่ามันไม่อาจมีวันหมดสิ้น

กล่องใบแล้วใบเล่า ถูกสับเปลี่ยน
จากกล่องหนึ่ง แปรเปลี่ยนได้เป็นอีกกล่องหนึ่ง
หมุนเวียนเวียนวน
ด้วยความหมายที่เป็นความนัยที่ไม่สิ้นสุด

ไม่มี มือของผู้ใดที่ว่างเปล่า

เว้นแต่เพียง...
ลมหายใจของผู้ที่มี ด ว ง ต า ไร้ แว ว ร า ว กั บ ไ ร้ ชี วิ ต
เช่นนั้น

ขณะที่เด็กน้อยครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรต่อไปนั้น
พลันก็มีดอกไม้งามช่อหนึ่งยื่นมาตรงหน้า
พร้อมกับผู้เป็นเจ้าของได้เอ่ยวาจาถามว่า

"เธอปรารถนาอยากได้ดอกไม้สวยๆของฉันมั้ย"
เด็กน้อยตอบว่า "อย่าเลย มันเป็นของเธอ ฉันไม่อาจรับไว้ได้"

ผู้นั้นตอบว่า "เธอจงรับไปเถอะ ดอกไม้อันงดงามของฉันมีมากมายหลายชนิด
แจกจ่ายได้ไม่มีวันหมด หากเพียงแต่เธอยอมรับที่จะถือกล่องแห่งความรักของฉัน
ไว้ในอุ้งมือของเธอ"

ขณะที่เด็กน้อยจะเอื้อมมือไปรับดอกไม้ช่องามนั้น
มีคนอีกผู้หนึ่งเดินผ่านมา แล้วพูดว่า "แม้ดอกไม้จะเป็นสิ่งงดงามเพียงใด
หากแต่เพชรอันมีคุณค่ามหาศาลของข้านั้น
สามารถบันดาลทุกสิ่งที่สวยงามบนโลกนี้ให้แก่เจ้าได้เช่นกัน"

เด็กน้อยครุ่นคิด "ข้าควรจะวางกล่องที่ไม่สามารถเปิดออกของข้า เพื่อทิ้งมันไป
แล้วเอื้อมมือรับของสองสิ่งนี้จากผู้ที่เต็มใจมอบมันให้แก่ข้าดีหรือเปล่า"

ขณะที่เด็กน้อยตัดสินใจไม่ถูก มีคนอีกผู้หนึ่งเดินผ่านมา
แล้วเอ่ยว่า "หากเจ้าปรารถนาเพียงดอกไม้ และของที่มีค่าเฉกเช่นเพชรก้อนนั้น
เจ้าจงรับกระบี่ในมือข้าไปเถิด
อำนาจแห่งมัน ย่อมนำมาซึ่งความงามและคุณค่าตามที่เจ้าปรารถนาได้"

เด็กน้อยครุ่นคิด หากมือข้ารับเพียงกระบี่
ข้าย่อมได้มาทั้งสิ่งที่เป็นความงามและของมีค่าทั้งปวง

...และอีกมือของข้า
จักยังคงรักษา"กล่อง"อันเป็นสมบัติของข้าเอาไว้ได้

ขณะที่เด็กน้อยตัดสินใจจะเอื้อมมือไปรับกระบี่นั้น
ฉับพลันมีคนอีกผู้หนึ่งปรากฎขึ้น พร้อมกล่าวว่า

"แม้ชีวิตเจ้าจะมีดอกไม้ที่งดงามและของอันเลอค่าที่เจ้าอาจหามาได้ด้วยกระบี่เล่มนั้น
หากแต่ กล่องที่มิอาจเปิดออกได้ ที่เจ้าถืออยู่ ย่อมมิอาจทำให้ชีวิตเจ้า
มีคุณค่าและความหมายที่สมบูรณ์ในโลกแห่งนี้ได้
เจ้าจะยินยอมละทิ้งมัน แล้วรับเอากล่องในมือข้าไปแทนหรือไม่"

เด็กน้อยพลันถาม "กล่อง"ในมือท่านบรรจุสิ่งใด

ผู้นั้นตอบว่า
"แม้ดอกไม้เป็นสิ่งสวยงาม เพชรเป็นความเลอค่าของชีวิต
ซึ่งกระบี่อาจนำมาซึ่งสองสิ่งที่เจ้าปรารถนาได้
หากแต่ชีวิตเจ้าถ้าไร้ซึ่ง"ความฝัน"
เจ้าจะค้นหาและนำมาในซึ่งสิ่งที่มีความหมายใดๆในโลกนี้ได้อีก"

"หากเจ้ายอมละทิ้งทุกสิ่ง แม้มือเจ้าจะถือไว้เพียงกล่อง
แห่งความฝันของข้าเพียงสิ่งเดียว

ไม่ว่าดอกไม้สักกี่ดอก
เพชรงามสักกี่เม็ด
กระบี่อันเป็นเลิศที่สุดในใต้หล้า

เจ้าย่อมค้นหามาเพื่อตัวเจ้าได้เช่นกัน"


เด็กน้อยอดยิ้มและกล่าวตอบไม่ได้ว่า
"ข้าไม่แปลกใจเลย ที่ผู้คนในเมืองนี้ ไม่ว่ามือเค้าจะถือสิ่งใดอยู่ หากแต่
ยังคงต้องเหลือมืออีกข้างไว้
เพื่อถือกล่องแห่งความฝันของท่านไว้เสมอ"

"แต่ท่านใยไม่นำกล่องอันมีค่าของท่าน มอบกำนัลแด่
ผู้ที่มีดวงตาอันว่างเปล่า ที่ซึ่งในมือของพวกเค้าไม่อาจถือกล่องใดๆไว้ได้เลย"

ผู้นั้นพลันตอบว่า
"ความหวังข้า มีให้ได้ก็แต่ในมือของผู้ที่ยังมีชีวิต เท่านั้น"

เด็กน้อยจึงกล่าวว่า
"หากว่าความตายเป็นสิ่งเดียวที่พลัดพรากความฝันของผู้คนลงได้
กล่องในมือท่าน ย่อมเป็นสิ่งที่พึงปรารถนาของความมีชีวิต
ของข้ายิ่งนัก"

"และหากว่าความฝันของท่าน นำมาซึ่งทุกสิ่งที่มีความหมาย
ให้แก่ทุกลมหายใจของทุกชีวิตบนโลกนี้ได้
กล่องในมือของท่าน ย่อมเป็นสิ่งที่พึงปรารถนาของชีวิตข้ายิ่งนัก"

"แต่เหตุไฉน ลมหายใจของดวงตาหลายคู่ จึงไร้แวว
เป็นเพียงความว่างเปล่าของชีวิตได้เช่นนั้นเล่า
ทั้งๆที่ครั้งหนึ่งในมือของพวกเขาเหล่านั้น
ล้วนแต่เคย"กำ"กล่องแห่งความฝันของท่านไว้ มิใช่หรือ"


"ข้าจึงมิอาจละทิ้ง กล่อง
ที่ยังไม่อาจเปิดออกดูในมือของข้า
เพียงเพื่อกำความฝันอันไม่จีรัง เช่นนั้นได้หรอก"


เด็กน้อยหันมองรอบๆตัว
แล้วแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า
แล้วก้มหน้าพิจารณามองไปยังเบื้องล่าง

ในที่ระหว่างกลางนั้น
ยังคงมีเพียงของชิ้นเดียวปรากฏอยู่ในมือทั้งสอง

...กล่อง...
กล่องแห่งชีวิตข้า ที่ข้ายัง มิ อ า จ เ ปิ ด อ อ ก ดู ไ ด้

เด็กน้อยนั่งหลับตานิ่ง
หากกล่องทุกกล่อง ของทุกชีวิตบนโลกใบนี้
ล้วนเต็มไปด้วยความหมาย
สุดแต่มือของผู้ใดที่จะเอื้อมไปไขว่ขว้า
เพื่อที่จะเปิดมันออกดู

กล่องที่ไม่อาจเปิดออกดูได้ของข้านั้น
มันจะเป็นเพียงกล่องที่ "ไร้ความหมาย"

ด้วยมันไม่เคยได้บรรจุสิ่งใด ๆ
เ ช่ น นั้ น จ ริ ง ๆ ห รื อ?


แม้ข้าจะมีสองมือ
ซึ่งอาจถือของได้สองสิ่งที่แตกต่างกัน

หากมือหนึ่งของข้าเลือกกำสิ่งที่มีความหมาย
สักสิ่งหนึ่งบนโลกใบนี้

ถ้าเช่นนั้น อีกมือหนึ่งของข้า
จะยังคงถือครอง กล่องที่ไม่อาจเปิดดู ไว้เพื่อสิ่งใด

เพื่อให้ตัวข้า ได้ชื่อว่ามีสมบัติ(กล่อง)
ที่เป็นเพียง.สิ่งที่ไร้ความหมาย.เช่นนั้นหรือ

หากว่ากล่องทุกกล่อง บนโลกใบนี้ล้วนมีความหมาย
กล่องที่ข้าถือครองอยู่นี้ ย่อมไม่อาจจะเป็นเพียงความไร้ค่าได้เช่นกัน


ท้องฟ้าฉับพลันก็มืดมิด
แผ่นดินที่กำลังยืนอยู่จู่ๆราวกับหายวับไปกับตา

เด็กน้อยสะดุ้งสุดตัว
ฉับพลันลืมตาตื่นขึ้นมา
พบดวงตาอีกคู่กำลังจ้องมองตนอยู่

เด็กน้อยจึงลุกขึ้นแล้วหันมองรอบตัว
ก้มหน้ามองมือทั้งสองข้างของตนเอง
แล้วหันไปจ้องมองดวงตาอีกคู่หนึ่ง

ทั้งคู่พลันยิ้มให้แก่กัน

สองมือคนทั้งสองล้วนไม่มีสิ่งใดถือไว้
มีเพียงมือที่จับมือกันไว้

คนทั้งคู่นั้นพลันหัวเราะให้แก่กัน
ดวงตาสองคู่ไม่สนใจความเป็นไปของความหมายใดๆอีกต่อไป

มือสองคู่ จูงมือกัน พากันวิ่งเล่น
ไปบนพื้นดินที่กว้างใหญ่
ภายใต้ท้องฟ้าที่ยังคงดำเนินไป

อยู่เป็นคู่กันเสมอ

ในที่ ที่ยังคงมีสายน้ำไหล และสายลมพัดผ่าน
ในที่ ที่ยังคงมีตะวันเคียงคู่กับจันทรา
และในที่ ที่ไม่อาจมีดาวดวงใด
ร่วงหล่นลงจากฟากฟ้าได้เลย


ที่ ที่ไม่มี "กล่อง"
ใ ห้ ค น ทั้ ง ส อ ง ต้ อ ง ถื อ กั น อี ก ต่ อ ไ ป




กล่องที่เป็นเพียง "สมมุติ" เท่านั้น








ที่มาของบทความ: บันทีกหน้าที่ไม่ควรเขียน
^^"

โดย : กระติกน้ำแข็ง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 7 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 12 : 13 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook