บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ความรู้สึกของหัวใจ

เรื่อง : ความรู้สึกของหัวใจ

การที่เรามีเพื่อน นับเป็นสิ่งที่มีคุณค่า ทุกชีวิตอาจปรารถนาให้ความรู้สึกอย่างนี้อยู่กับเรานานๆ

ผมก็เป็นนักเรียนคนหนึ่ง ที่เหมือนกับนักเรียนทั่วๆไป ใช้ชีวิตให้อยู่บนเส้นทางไปสู่ความฝันเหมือนเช่นเคย แต่เมื่อวันนึง....ผมก็จบม.3และต่อม.4ในโรงเรียนแห่งใหม่ ที่อยู่ในจังหวัดเดียวกันนั้น ได้เจอเพื่อนใหม่ และผมก็ต้องปรับตัวในด้านต่างๆมากมาย รู้สึกว่าตนเองเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แม้บางครั้งความท้อเเท้และเปลี่ยวเหงา ได้ย่างก้าวเข้ามาหาผม แต่ผมก็ผ่านมันมาได้ทุกครั้ง 1ปีผ่านไป ความใกล้ชิดทำให้เราสร้างความรู้สึกใหม่ๆขึ้นมาในใจของเรา เส้นใยเเห่งมิตรภาพที่เราร่วมใจกันสานต่อถักทอเป็นเหมือนกำแพงบางๆที่กั้นทางระว่างเธอกับผม เเม้เธอนั้นจะมีคนที่คอยห่วงใยอยู่แต่เธอก็ไม่คิดอะไร นอกจากเพื่อนที่ตอนนี้อยู่ต่างโรงเรียน เธอกับผมมีหลายอย่างที่เหมือนกัน เธอมีน้องชายที่อายุห่างจากเธอ 5 ปีเหมือนกับผม ได้ทำกิจกรรมหลายอย่างเหมือนกัน วันวาเลนไทน์เพื่อนๆที่โรงเรียนก็ต่างซื้อขนมไปแลกกัน ส่วนผมและพวกเพื่อนกลุ่มเดียวกันนั้นไม่ได้ซื้ออะไร เพราะคอยกินของฟรี แต่ก็มีคนเอาขนมมาให้ ในวันนั้นผมก็มีของจะให้เธอเหมือนกัน แต่ผมบอกว่าตอนเย็นๆจะให้ พอถึงตอนเย็นผมก็เอาให้เขา วันนั้นผมได้แต่ลุ้น ลุ้นว่าเขาคนนั้น คนที่คอยห่วงใยเธอ จะมาหาเธอหรือไม่ แต่เขาก็ไม่มา นั่นคือสิ่งเเรกที่ผมให้เธอ หลายเดือนต่อมา เป็นช่วงเวลาปิดเทอม ผมและพวกเพื่อนนักเรียนหลายคนก็ไปเรียนพิเศษที่ต่างจังหวัดรวมทั้งเธอ ผมอยู่หอพักคนเดียว ส่วนเธออยู่กับเพื่อนหลายคน วันนึงผมก็ได้เห็นเธอ วันนั้นเป็นวันเปิดคอร์ดเรียนป็นวันแรก ผมแต่งตัวเซอมากไปเรียน เพราะขี้เกียจซักผ้า ผมก็ลงมารับเอกสารการเรียน ก็เจอกับเธอ ผมก็ทักทายเธอ เธอก็งงเพราะไม่เคยเห็นผมแต่งตัวแบบนี้ เธอก็ถามว่าเป็นไร ทำไมแต่งตัวแบบนี้ ผมก็บอกว่าเบื่อๆ เเล้วเขาก็ถามว่าคิดถึงเค้ามั้ย ผมก็บอกว่าคิดถึง ปิดเทอมตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ผมจำได้แม่น ผมได้ไปเล่นที่ห้องเพื่อนซึ่งอยู่ติดกับห้องของเธออยู่หลายครั้ง เธอก็เคยมาเล่นที่หอของผม วันนั้นเป็นวันที่ผมและเธอว่างตรงกันเธอจึงมาเล่นที่หอผม ตอนนั้นผมรู้สึกสั่นๆ บางครั้งก็ได้แต่แอบบมองตอนเธอทำการบ้าน ผมเคยเดินไปส่งเธอถึงที่เรียน ผมรู้สึกดีเมื่อได้คุยกับเธอตลอดทาง เมื่อเวลาผ่านไป ช่วงปิดเทอมก็ไกล้หมดลงพวกเพื่อนๆจึงได้นัดกันไปทานเนื้อกระทะที่ร้านแถวๆนั้น ผมได้นั่งข้างเธอ ตอนนั้นผมรู้สึกดีมาก และแล้วช่วงปิดเทอมก็ได้หมดไป ต่างคนก็ต่างทะยอยกลับจังหวัดของตน ผมนั้นกลับช้ากว่าเพื่อนเพราะยังไม่ปิดคอร์ด ขาดเรียนประมาณ2วัน พอผมกลับมาที่โรงเรียนก็ใช้ชีวิตเช่นเดิมแต่รู้สึกว่ามันเริ่มหนักกว่าเดิม ตอนนี้ผมอยู่ม.6แล้ว คงเป็นเรื่องธรรมดาที่ชีวิตต้องพบกับภาระมากมาย แต่เราก็มีความสุขได้ ถ้าเราสนุกกับมัน แต่ผมก็รู้สึกเครียดผมจึงอยากไปปฏิบัติธรรม ที่โรงเรียนของผมจัดกิจกรรมไปปฏิบัติสำหรับม.4ทุกปี ผมจึงขอคุณครูไปปฏิบัติธรรมด้วย คุณครูก็อนุญาต ก่อนไปผมก็จัดการกับงานทุกอย่างให้เสร็จและฝากจดหมายลารวมทั้งการบ้านของผมไว้กับเธอ เพื่อจะให้เธอส่งให้ เธอก็รับไว้ พอถึงตอนเช้าวันที่เดินทางเธอก็มาส่งน้องสาวเธอที่อยู่ม.4 น้องเขาเป็นลูกของลุงของเธอและอยู่หอเดียวกันกับเธอ แต่น้องเขารอเพื่อนอยู่ที่หอของเพื่อน เธอเลยมาที่โรงเรียน วันนั้นผมไปโรงเรียนแต่เช้า นั่งรอรถอยู่ที่โตะหน้าอาคารเรียนแห่งนึง ไม่นานผมก็เห็นเธอมา เธอซื้อกับข้าวมากินด้วย เธอชวนผมกิน แต่ผมก็ไม่กิน ผมบอกเธอว่าไม่หิว ผมก็นั่งคุยกับเธออยู่จนรถมา ผมขึ้นรถคันที่7 เป็นรถบาสพัดลม รถจอดอยู่ห่างจากที่ผมนั่งพอสมควร ผมจึงบอกเธอว่า ไปแล้วนะแล้วเธอก็โบกมือให้ผม ภาพๆนั้นยังติดตาผมอยู่จนบัดนี้ ตอนนั้นผมใส่รองเท้าผิดข้างด้วย ก็กลับแล้วใส่ให้ถูกทาง เธอก็หัวเราะ แล้วผมก็เดินไปขึ้นรถ ผมไปปฏิบัติธรรม4วันเดินทางกลับในวันที่5 ในตอนสายๆ ผมกลับกับรถคุณครู มาถึงโรงเรียนประมาณ11โมง พอถึงโรงเรียนเพื่อนบอกว่ามีสอบ คาบ6-7 ผมก็กลัวทำข้อสอบไม่ได้เลยกลับบ้าน ผมก็เดินไปเกิบถึงประตูหน้าโรงเรียน ผมก็เจอเธอ เธอก็ยิ้มและทักทายผม เธอก็เอาสมุดวิชาภาษาอังกฤษให้ผม บอกว่าทำข้อBใส่สมุด ผมก็หยิบสมุดจากเธอและผมก็เห็นเขาคนนั้น กลับมา เป็นวันที่โรงเรียนของเขาหยุด เขาคงมาลงรถที่โรงเรียน ผมไม่อยากเห็นเขาคุยกับเธอ ผมจึงไปขึ้นรถ2แถวที่หน้าโรงเรียนกลับบ้าน พอวันรุ่งขึ้นผมก็ไปโรงเรียนแต่เช้าเพราะคุณครูให้ไปเช็คชื่อก่อน 7โมงเช้า เพื่อนๆพากันเรียกว่า เช็คเช้า ผมก็ไปขอคุณครูสอบ คุณครูก็ไปให้สอบ คุณครูบอกว่า เมื่อได้บางอย่างก็ต้องเสียบางอย่าง ผมก็พยายามไม่คิดอะไรและยอมรับมัน แต่ช่วงนี้ไม่ได้เช็คเช้าเพราะมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น แต่ผมก็ไปโรงเรียนเช้าเหมือนเดิม บางวันผมก็ไปนั่งกินข้าวกับเธอที่โรงอาหาร ตอนเย็นก็ได้นั่งทำการบ้านกับเธอ ผมก็มีความสุขมากที่ได้อยู่ใกล้เธอ

ในแต่ละวันผมก็ฝืนใจตัวเองไม่ให้คิดถึงเธอ และผมก็ไม่อยากให้มีความรู้สึกที่เกินเลยกว่าคำว่าเพื่อน เพราะผมกลัวว่าเธอจะตีตัวออกห่างจากผม ผมก็ได้แต่คิดว่า ความรู้สึกบางอย่างถ้าเราเก็บไวมันอาจจะทำให้สบายใจกว่าที่จะพูดก็ได้ แต่ผมก็อยากจะบอกกับเธอว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอ ในวันที่ผมบรรลุจุดมุ่งหมายอันยิ่งใหญ่ที่นักเรียนม.6จะต้องทำในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้ ทุกวันนี้ผมก็จะพยายามตั้งใจเรียนให้ดีที่สุดเพื่ออนาคตของผม......




โดย : ศ....
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 11 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 22 : 9 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook