บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> เคยอยากลืม...จนกระทั่งศูญย์เสียความทรงจำ

เรื่อง : เคยอยากลืม...จนกระทั่งศูญย์เสียความทรงจำ

"รูปถ่ายใคร" ฉันเอ่ยขึ้น หน้าตาคุ้นๆ
เด็กสาวที่อยู่ข้างๆ ตอบ
"รูปพี่นั่นแหละ"
ฉันนั่งพิจรณารูปใบนั้นอยู่พักนึ่ง
"นี่ พี่เหรอ" ฉันชี้ที่รูปเก่าๆใบนั้น
พร้อมกับความรู้สึกต่างๆนานา ผุดขึ้นมา
ทำไมนะ นั่นคือฉัน คือตัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน
ทำไมฉันจำไม่เห็นได้เลย ฉันในตอนนี้แตกต่างกับในรูป
จนแทบจะไม่หลงเหลืออะไรที่เหมือนเดิมอยู่เลย
"นานเท่าไหร่แล้ว"
"รูปนี้ ผ่านมานานเท่าไหร่"
ฉันถาม ด้วยความสงสัย เพราะจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
แล้วช่วงเวลาที่ผ่านมา ฉันทำอะไรอยู่ที่ไหน
ในสมองตั้งคำถามมากมาย
ดูซิ คนในรูปเก่าๆ ใบนี้ ไม่เหมือนฉันสักนิด
หญิงสาววัยรุ่น ผมยาวประบ่า
ดูสดใส ตามวัยที่ควรจะเป็น
เธอดูอวบ มีน้ำมีนวล มีรอยยิ้มที่ดูมีความสุข
แต่ดูฉันเวลานี้ซิ ฉันตอนนี้ผอม ไร้เรี่ยวแรง
แล้วดูซิ ฉันเอามือลูบผมตัวเอง ผมยาวเลยชายเสื้อด้านล่าง เลยไปถึงตรงสะโพก และหยักโศกนิดๆ ทำไมฉันถึงไว้ผมได้ยาวขนาดนี้ ทั้งที่ไม่เคยคิดที่จะไว้ผมยาว คนที่อยู่ข้างๆฉัน เป็นใครกันฉันยังไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ
"พี่อยู่ที่นี่มานานเท่าไหร่แล้ว"
"พี่ทำงานอยู่ที่นี่ตลอดเลยเหรอ" ฉันถาม
"ใช่จ๊ะ พี่ทำงานที่นี่" ฉันเองพยายามคิดตาม แต่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก"แล้วเพื่อนๆ ไปอยู่ที่ไหนกันหมด" ฉันคิดถึงพวกเขา ราวกับว่าไม่เจอกันมานาน
หญิงสาวทำหน้างง ใครค่ะ
ฉันนิ่งคิดอยู่พักใหญ่ ฉันลืมพวกเขาไปหมดแล้ว
เธอเองคงไม่รู้จักพวกเขาหรอก ฉันถอนหายใจยาวเฮื้อกใหญ่
นี่ฉันแค่หลับไปไม่ใช่เหรอ...
ตอนนี้ฉันอยู่ที่เดิม แล้วคนอื่นๆหายไปไหน
แล้วความฝันฉันเอามันไปทิ้งไว้ที่ไหนกัน
...........................................................................
..........................................................................................

ฉันเริ่มรู้สึกเสียดายเวลาที่ผ่านมา ฉันพบว่าตัวเองได้ปล่อยเวลาให้ผ่านพ้นไปโดยไร้ค่า ฉันเสียดายเวลาที่ผ่านมาอย่างจับใจ
ในสมองคิดไปต่างๆ ฉันคิดถึงเพื่อนๆ คิดถึงทุกคนที่ฉันเคยรู้จัก
ไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนเหล่านั้นอยู่ที่ไหนกัน
ฉันไม่รู้ว่าจะจัดการกับตัวเองยังไงดี ในตอนนั้นฉันเหมือนอยู่คนเดียวบนโลกใบนี้
ฉันไม่รู้จักใครเลยจริงๆ ฉันอยากร้องไห้ออกมา แต่ก็รู้ว่าไม่มีประโยชน์
ใช่ ฉันเคยคิดว่าคงจะดีมาก ถ้าวันหนึ่งที่ฉันตื่นขึ้นมา แล้วพบว่าไม่ต้องรับรู้ความเจ็บปวด คงจะดีไม่น้อยเลยถ้าฉันผ่านพ้นวันเวลาที่เลวร้ายนั้นไปได้เร็วๆ ฉันอยากลืมมันให้หมดไปจากใจ ฉันไม่ต้องการจดจำเรื่องราวเหล่านั้นอีกแล้ว
บ่ายวันหนึ่ง ฉันได้พบกับคนๆนึ่ง ใครบางคนบอกกับฉันว่า เขาเคยเป็นคนรักของฉัน ทำไมฉันไม่คุ้นกับผู้ชายคนนี้สักนิด แต่เขาทำราวกับว่าเขารักฉันซะขนาดนั้นเชียว
"เราเคยมีความรู้สึกดีๆต่อกันเหรอ" ฉันถาม
"ใช่ครับ" เขาทำเหมือนรับสมอ้างยังไงยังงั้นแหละ
ทำไมฉันไม่ค่อยชอบขี้หน้าผู้ชายคนนี้เลย
ถ้าช่วงเวลาที่ผ่านมาฉันเคยมีเขาจริงๆ ก็น่าเสียดาย
ฉันบอกตัวเองว่าฉันพอใจแล้วกับความเป็นอยู่แบบนี้
ฉันไม่ต้องการเขา...
หากความรู้สึกลึกๆ ข้างในของฉันเป็นจริง
หากผู้ชายคนนี้เคยทำร้ายฉัน
หากว่าผู้ชายคนนี้เคยทำให้ฉันเสียใจ อย่างที่ใครๆบอก
ฉันก็ไม่ขอจดจำคนๆนี้
"ฉันขออยู่คนเดียว"
"ต่อให้ฉันไม่เหลือใครเลยสักคน ฉันก็จะไม่ขอมีเธอ"
ฉันบอกกับคนๆนั้น บอกกับตัวฉันเองด้วยเช่นกัน
มันแปลกที่ฉันจำเขาไม่ได้
แต่รู้สึกได้ว่าไม่ต้องการข้องเกี่ยวกับเขาอย่างไม่มีเหตุผล
ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้อะไรเลย...
แต่ว่าความรู้สึกจริงๆในใจฉัน มันคล้ายๆกับว่ามีความผูกพันกับเขา
แต่บางอย่างบอกฉันว่าอย่า มีบางอย่างที่ดังกึกก้องในหัวใจ บอกกับฉันให้ห่างกับคนๆนี้...
"ฉันไม่ต้องการที่จะมีใคร คุณช่วยไปจากชีวิตฉันได้ไหม"
ฉันไม่ต้องการอะไรอะไรเลยจริงๆเวลานั้น
ฉันบอกตัวเองว่าที่เป็นอยู่ก็ดีอยู่แล้ว ที่ฉันจำเธอไม่ได้ก็ดีอยู่แล้ว
อย่ามายุ่งกับฉันอีกเลย
กว่าจะเป็นแบบนี้ได้ฉันว่ามันยากนะ กว่าจะลืมใครสักคนได้มันเป็นไปได้จริงๆ ฉันเลือกที่จะเป็นแบบนี้
ฉันบอกแกมขอร้อง...
ข่มความรู้สึกที่มีลึกๆ แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร ในตอนนั้น
...............................................................................
.........................................................................................

ฉันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวด
ฉันยังจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ดี
ฉันจำเรื่องราวความเจ็บปวดได้ไม่เคยลืม
ฉันจำความฝัน ที่ไม่มีทางเป็นความจริงขึ้นมาได้ ทุกๆอย่าง
ฉันไม่ลืมเลือนแม้ความสุข ความเจ็บปวด ความเป็นจริง ความฝัน
มันปะปนกันจนแทบเป็นเรื่องราวเดียวกัน
ฉันเสียใจที่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝัน
ฉันเสียใจที่ทำไมฉันถึงไม่ลืม ทั้งที่ไม่อยากจะจำ
และมันไม่มีทางเป็นไปได้จริงๆ ยังไงก็ได้แต่ฝัน
ความต้องการของฉันวันนี้อาจยังเป็นความฝัน
แต่ฉันรู้ ซักวันฉันจะลืมคนๆนั้นได้จริงๆ
ลืมความเจ็บปวดได้จริงๆ



.


















































































โดย : สุดลำดวน
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 25 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 14 : 30 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook