บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ล่าทรชนคนเหนือโลก 4

เรื่อง : ล่าทรชนคนเหนือโลก 4

"ตอนเล็ก ๆ พ่อเจ้าคงฝึกกังฟูให้ซินะ เจ้าถึงได้เก่งกังฟูด้วย"
"ใช่ครับ พ่อเคยไปเมืองจีนเป็นคนงาน มีโอกาสได้ฝึกกังฟูด้วย" ฟูชิหารู้ไม่นั่นไม่ใช่ความทรงจำของเขา แต่เขาก็จดจำมันได้ดี

"ทุกวัน พ่อ จะสอนผมกับน้องให้ฝึกกังฟูเสมอ น้องเป็นคนที่ชอบมาก พ่อบอกฝึกกังฟูเพื่อออกกำลังกาย และไว้ป้องกันตนเอง" เขาจดจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดีที่เกี่ยวกับตะวัน

"แล้วเจ้าไปพบน้องหรือยัง"
"พบแล้วครับ เขาเป็นหนุ่มรูปงาม เขาเก่ง มีเมตตา จิตใจดีงาม ไม่เหมือนกับผม" ฟูชิพูดเสียงเศร้า

"อาแปะครับ แล้วคนที่ผมทำงานด้วยเขาเป็นใครครับ เมื่อไหร่อาแปะจะบอกผมซะที"

"ไม่ต้องถามทำงานไปเถอะ สักวันหนึ่งจะรู้เอง" อาแปะบอก
"แล้วพวกที่ฆ่าพ่อแม่ของผมละครับ" เขาหมายถึงพ่อแม่ของตะวัน

"พวกมันพาเจ้ามาทิ้งไว้ในป่า อาแปะจึงรับไว้เลี้ยงไงละ"
"แต่งานที่ผมทำอยู่ มันผิดกฎหมาย ฆ่าคนเป็นว่าเล่น" ฟูชิรู้สึกอึดอัดเมื่อพูดถึงงานนักฆ่าที่เขาทำอยู่

"ใช่มันผิด สักวันหนึ่งเจ้าก็คงจะไปจากที่นี่ สิ่งเลวร้ายไม่ควรบังเกิดกับเจ้าผู้มีจิตเมตตา"
"อีกไม่นานผมจะวางมือไม่ฆ่าใครอีก และผมก็จะไม่ทำงานให้เขาอีก" เขาตั้งใจอย่างนั้นมานานแล้ว

"ผมรู้สึกว่าเลวกว่าน้องอีก ทุกอย่างตรงข้ามผม อาแปะจะว่าอะไรไหม๊ครับถ้าผมจะไปจากที่นี่"

"เมื่อมีโอกาสเจ้าจะได้ไป แต่...." อาแปะหยุดไม่พูดต่อ
"แต่อะไรครับ" ฟูชิ ยิ่งสงสัย
"ไม่มีอะไรหรอก เจ้าจะไปไหว้พ่อแม่ที่วัดก็ไปเถอะ" แล้วอาแปะก็เดินจากไป

ภาพความทรงจำเมื่อตอนเด็ก ๆ ซึ่งแท้จริงคือความทรงจำของตะวันปรากฎขึ้นอีกครั้ง
"จำไว้นะ ตะวัน เจ้าจะต้องอยู่ดูแลพิรุณเขาตลอด เจ้าต้องรักน้องให้มาก ๆ ที่สำคัญต้องเป็นคนดี มีเมตตา อย่าทิ้งกันเด็ดขาด ถึงตะวันจะไม่ใช่ลูกของพ่อจริง ๆ แต่พ่อก็รักลูกด้วยหัวใจ อย่าลืมที่พ่อสอน ต้องเป็นคนดี กระทำแต่ความดี"

ฟูชิได้แต่โมโหตัวเอง ที่มีชีวิตอย่างนี้ เขาเดินออกมาที่ปากถ้ำ เป่าปากเรียกม้า ขณะที่ม้าวิ่งเข้ามา เขาวิ่งออกไปถีบตัวกระโดดขึ้นมาควบไปอย่างเร็ว ในจังหวะนั้นร่างหนึ่งซัดมีดเข้ามา ฟูชิยิงสลิงที่ติดกับข้อมือเขาไปยึดกับกิ่งไม้ แล้วโหนตัวขึ้น เท้าแตะที่ต้นไม้ แล้วลงสู่พื้น ปรากฎร่างหนึ่งยืนอยู่ไม่ห่าง เขาคือคังเหว่ย มือซ้ายของเมียงยีหรือตะวันตอนนี้นั่นเอง

"ท่านมีอะไรไม่ทราบ" ฟูชิถาม
"นายท่านให้เจ้าไปติดตามเรื่องยาบ้าที่โดนตำรวจยึดไป แล้วติดต่อทางเชียงรายถึงยากที่จะส่งไปงวดต่อไป"

"ได้" ฟูชิรับคำ คังเหว่ยกระโดดขึ้นมาควบออกไป
............................
ที่เชียงราย บ้านเทวา ผู้ค้ายารายใหญ่ซึ่งติดต่อกับเมียงยีทำการค้ากัน
"ไอ้สุนทรมันพลาดยังไงวะ เราถึงกับสูญเงินเป็นสิบ ๆ ล้าน" เทวาพูดด้วยความโมโห

"ตอนนี้มีมือปราบมือดีครับ ชื่อพิรุณ เป็นลูกบุญธรรมของสารวัตรพินทุ" เหมราช ลูกน้องรายงาน

"สารวัตรพินทุ แกกับข้าจองเวรกันไม่เลิก ข้าจะให้มันรับบทเรียนนั้น" เทวา นึกถึงตอนที่ลูกชายคนโตของเขา ที่โดนสารวัตรพินทุฆ่าในการกวาดล้างแหล่งผลิตยาบ้าในครั้งนั้น เขายังคงจำมันได้ดี

"ติดต่อ เมียงยี ให้เพิ่มความระมัดระวังหน่อย" เทวาสั่ง
"อีก 2 วันคนของเมียงยีจะมาพบครับ" ฤทธิ์ลูกน้องอีกคนรายงาน

"งั้นจัดการไอ้ผู้กองพิรุณซะ" เทวาสั่งด้วยเสียงที่เคียดแค้น
ที่หมู่บ้านชายแดน ใกล้กับฐานของเมียงยี ชาวบ้านแถบนั้นกลัวพวกเมียงยีมาก ทั้งได้ให้ชาวบ้านกลุ่มหนึ่งขนยาบ้า และบังคับให้เสพยาบ้าด้วย พวกชาวบ้านจึงต้องทำงานให้กับเมียงยี เมื่อมีใครคิดต่อต้าน ก็จะถูกฆ่า แต่ในกลุ่มชาวบ้านยังมี ปองี และลูกน้องเขาอีกหลายคน รวมทั้งลูกชาย เล่าฟง รวมทั้งครูอาสาอีก 2 คน ที่คิดจะต่อต้านเมียงยี แต่ด้วยกำลังที่น้อยและไม่มีอาวุธ จึงไม่สามารถต่อต้านได้ แต่คอยคิดติดตามเรื่องราวต่าง ๆ เล่าฟง มักจะแอบฆ่าพวกเมียงยีเสมอ

วันหนึ่ง
"เอ๊ย เร่งหน่อย เดี๋ยวจะมืดค่ำเสียก่อนที่จะถึงจุดหมาย" คนของเมียงยีที่เป็นผู้นำขบวนสั่ง ลูกน้องให้เร่งเดินเท้า

เล่าฟงมองดูอยู่ไม่ไกลนัก เขาสวมชุดดำปกปิดหน้าตา กระโดดลอยตัวขึ้นแล้วซัดมีดสั้นออกไป โดนคนร้ายนายหนึ่ง แล้วเขาพุ่งหลบไปในพงหญ้า คนร้ายยิงปืนสาดกระสุนไปยังเล่าฟง เล่าฟงได้แต่กลิ้งหลบห่ากระสุน คนร้ายนายหนึ่งเดินเข้ามาดู ไม่ทันที่จะเห็น เล่าฟงกระโดดจากต้นไม้ถีบคนร้ายกระเด็นออกไป เล่าฟงกระโดดกระแทกหมัดเข้าซ้ำ

คนร้ายอีกนายยกปืนขึ้นยิงเล่าฟง เล่าฟงกระโดดหลบ ก่อนที่จะซัดมีดโดนคนร้ายตาย คนร้ายที่โดนกระแทกหมัดรายแรก ลุกขึ้นหยิบท่อนไม้เข้าทางหลังเล่าฟง เล่าฟงรู้ยกเท้าขวายันไว้ แล้วเตะเท้าซ้ายตาม คนร้ายกำลังจะยิงมายังเล่าฟง ทันใดนั้นปรากฎวัตถุลอยแหวกอากาศปะทะข้อมือปืนหล่นลง

ชายในชุดดำปรากฎขึ้น พวกคนร้ายวิ่งเข้าใส่ ชายชุดดำที่แท้คือฟูชิ เมื่อคนร้ายทั้งสามวิ่งเข้ามาฟูชิ ถีบเท้าลอยตัวสูงขึ้น เตะซ้ายขวา กระโดดข้ามศรีษะถีบคนร้ายก่อนจะลงสู่พื้น คนร้ายหนึ่งในนั้นซัดมีดสั้นไปยังฟูชิ ฟูชิกระโดดเตะมีดสั้นคืนกลับปักที่หน้าผากตาย อีก 2 คนวิ่งเข้ามา ฟูชิจับกิ่งไม้เล็ก ๆ 2 อัน เขาเพ่งพลังจิต ตาเขามีประกายสีฟ้า ซัดกิ่งไม้ออกไปปักที่ลำคอ คนร้าย 2 คนตาย

ในจังหวะที่เล่าฟงจัดการกับคนร้ายอีกคน เมื่อหันกลับมาฟูชิ วิ่งแตะต้นไม้ ยิงสลิงแล้วโหนออกไป เล่าฟงนำเรื่องดังกล่าวเล่าแก่ปองี

"จริง ๆ นะพ่อ เขาฆ่าไอ้พวกนั้นแค่ชั่วพริบตา ที่สำคัญ แค่กิ่งไม้เขาก็ใช้แทนมีดได้ ทำได้ยังไง" เล่าฟงเล่าแล้วถามด้วยความตื่นเต้น

"มันเป็นการใช้พลังจิต พลังงจิตเขาแกร่งกล้ามาก ที่สำคัญเขาเป็นใคร และทำไมถึงได้ต่อต้านเมียงยี" ปองีได้แต่สงสัย

"อย่างนี้เราก็มีพวกแล้วซิคะ แต่เขาจะช่วยเราได้แค่ไหน"
มณี ครูอาสาพูดเสริม

"พี่ว่าเราอาจจะได้เจอเขาอีก เราน่าจะได้คุยกับเขานะลุง เผื่อมีหนทางที่จะทำลายพวกเมียงยีได้บ้าง" ปราโมทย์ ครูอาสาอีกคนให้ความเห็น

"เอ้อ มีคนต่อต้านบ้างก็ดี ไม่งั้นเราอยู่ไม่เป็นสุขแน่ แล้วเราก็ไม่รู้ด้วยว่า ฐานของมันอยู่ที่ไหน" ปองี เริ่มท้อ

"ยังไงก็แล้วแต่ ตอนนี้เราทุกคนต้องร่วมมือกัน ที่สำคัญต้องทำให้คนของเราเห็นโทษของยานรกนั่น เหมือนอย่างที่ครูอาสาเขากำลังทำกันอยู่" เล่าฟงพูดให้กำลังใจ

"ทำนะทำได้ แต่คุณก็รู้นะคะ ว่าพวกเราเองก็ยังมีกลุ่มที่ส่งเสริมพวกเมียงยี แล้วก็ทำตัวเป็นใหญ่ในที่นี้ด้วย"
มณี หมายถึง บินดา และลูกชายของเขาซึ่งไม่ถูกกับพวกปองี
"ยังไงก็แล้วแต่ หวังว่าเราจะได้รับความช่วยเหลือจากข้างนอกบ้าง" ปองีหมายถึง หน่วยงานที่จะเข้ามาปฏิบัติการในหมู่บ้านแห่งนี้ เพื่อปราบปราบขบวนการค้ายานี้
...................

ที่เชียงราย บ้านเทวา ฟูชิปรากฎขึ้นที่นั่น เหมราชเข้ารายงานเทวา
"ท่านครับคนของเมียงยีมาแล้ว"

"ให้เข้ามาได้" เทวาสั่งในขณะที่นั่งหันหลังให้เหมราช

ฟูชิเดินเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
"ว่าไง นักฆ่ามือหนึ่งของเมียงยี คุณตะวัน" ทุกคนรู้จักว่าฟูชินั้นคือ ตะวัน ไม่มีใครรู้ความจริง นอกซะจากเมียงยีตัวจริงเท่านั้น

"ตอนนี้ คุณคงต้องทำงานและเหนื่อยเพิ่มแล้วนะ เพราะเรากำลังถูกจับตามองอยู่ การค้าของเราอาจจะมีปัญหาได้" เทวายังคงหันหลังพูดกับฟูชิ

"ของล็อตต่อไปกำลังส่งมา เราส่งให้คุณอย่างระมัดระวัง คุณเองก็ควรจะระวังด้วยเช่นกัน"

"แน่นอน แต่ทางเมียงยี ต้องช่วยเราจัดการคนที่ขัดขวางเรา"

"ใคร" ฟูชิถาม

"ไอ้ผู้กองพิรุณ ตำรวจมือดีที่กำลังตามเราอยู่"
ฟูชิฟังแล้วเงียบ เขารู้แต่เพียงว่าพิรุณกำลังตกอยู่ในอันตรายซึ่งแน่นอนที่สุดเขาคงยอมไม่ได้ เพราะนั่นเป็นน้องชายที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอดระยะเวลาที่เขาคิดว่าเขาคือ ตะวัน

"นี่รายละเอียดของมัน คุณเอาไปผมจะติดต่อกับเมียงยี ขอให้คุณจัดการเรื่องนี้ เพราะคุณคือนักฆ่ามือหนึ่ง คุณว่าไง" เทวาหยิบซองเอกสาร หันหน้ามาแล้วส่งให้ฟูชิ ฟูชิหยิบซองเอกสารแล้วจากไปไม่ร่ำลา

"ตะวัน คุณควรจะระวังตัวหน่อย ไอ้หมอนี่เก่งไม่เบาเลยนะ แล้วจะหาว่าผมไม่เตือน"
ฟูชิเดินออกไปไม่ฟัง
"ยะโสนัก" เทวาพูดในลำคอ

ขณะที่ฟูชิเดินออกมาจากบ้าน พิสุทธิลูกชายของเทวาวิ่งเข้ามา ชนกับฟูชิ ซองเอกสารหล่นลง พิสุทธิ์กล่าวขอโทษ และเก็บซองยื่นให้ ฟูชิ ฟูชิเงียบแล้วเดินออกไป

"ใครครับพ่อ" พิสุทธิ์ถาม
"ผู้ร่วมงานกับพ่อ "
"พ่อครับ วันนี้ผมมีเรื่องที่จะคุยกับพ่อครับ"
"พ่อไม่ว่าง เดี๋ยวพ่อจะไปงานเลี้ยง ไปคุยกับแม่เขาซิ เขาว่างตลอดนิ"

"โอ๊ย เสียใจคะ ฉันจะไปข้างนอกเหมือนกัน คุณเองไม่เคยคุยกับลูกสักครั้ง เดี๋ยวไปโน่น เดี๋ยวไปนี่ รู้สึกว่าการค้าของคุณต้องทำ 24 ชม.เลยนะ" มารศรี เดินเข้ามาพร้อมกับโวยวายลั่น

"คุณนี่ กี่ปี่ก็น่ารำคาญ" เทวาต่อว่าแล้วเดินออกไป
"นี่คุณว่าฉันเรอะ บ้า บ้า " มารศรีส่งเสียงดัง
"แม่ครับผมจะขอ............" ยังไม่ทันที่พิสุทธิ์จะพูดต่อ

"ไม่ต้องขออะไรทั้งนั้น ขอพ่อแกซิ น่ารำคาญ" มารศรีเดินจากไป พิสุทธิ์ได้แต่เสียใจ เขาหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาเพื่อน นัดเพื่อออกไปเที่ยว

พิสุทธิ์และเพื่อน ๆ อยู่ในเธคแห่งหนึ่ง
"พิสุทธิ เป็นอะไรไปวะ แกลองนี่หน่อยไหม๊ คลายทุกข์ได้นะเว๊ย" เพื่อนคนหนึ่งเสนอยาให้พิสุทธิ์

"อะไรวะ"พิสุทธิ์ถาม
"ยา ยา ที่ทำให้คลายทุกข์ "

"เอ๊ย ไม่เอา ฉันไม่เล่นของแบบนี้ แกก็รู้ที่ที่วิทยาลัยเราเป็นตัวตั้งตัวตีต่อต้านเรื่องอย่างนี้ แล้วนี่จะมาทำซะเอง"
พิสุทธิ์เริ่มโกรธ เนื่องจากเขาเป็นนักศึกษาคนหนึ่งที่เป็นผู้นำในการต่อต้านยาเสพติด

"เอาหน่อยน่า ไม่เห็นเป็นไรเลย " เพื่อนสาวคนหนึ่งเสนอ
"แล้วเราจะได้สนุกกันไง" เพื่อนสาวคนนั้นเสนอต่อ

"ไม่ พวกแกจะทำยังไงก็เชิญ ฉันไม่ยุ่งด้วย ฉันกลับละ"
พิสุทธิ์ออกไปจากเธค

ขณะที่พิสุทธิ์เดินออกไปที่รถ
"เฮ้ย ขับรถคันใหญ่ซะด้วย มีตังค์นี่หว่า" ชายหนุ่ม 4 คน เข้ามาหาพิสุทธิ์ คนหนึ่งกระชากคอเสื้อพิสุทธิ์ พิสุทธิ์ต่อยสวนไป อีก 3 คน เข้ามาจับ พิสุทธิ์เตะปัดป้อง คนหนึ่งดึงมีดสั้นออกมา ขู่บังคับพิสุทธิ์ พิสุทธิ์ดิ้นหลุด วิ่งเข้าไปในซอย 4 คนวิ่งตามไปกระชั้นชิด พิสุทธิ์สะดุดล้มลง ชายหนุ่ม 2 คนจับไว้ อีกคนต่อยที่ท้องและหน้าของพิสุทธิ์ คิ้วแตกเลือดกระจาย ยังไม่ทันที่ 2 คน จะซ้ำอีก ปรากฎก้อนหินลอยดีด เข้ามาที่หน้าผาก 2 คน ถอยร่นด้วยความเจ็บปวด


โดย : เทพเบญจา
เมื่อเวลา : วันพุธ ที่ 26 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 15 : 35 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook