บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> รักหวานจริงฤา

เรื่อง : รักหวานจริงฤา?

“อุ๊ย !ขอโทษค่ะ”

เอมเอ่ยทันทีตามความเคยชิน เมื่อหันหน้ามาแล้ว ข้อศอกชนเข้ากับร่างใครคนหนึ่ง

“คุณคงเดินหลงทางมาซิน่ะ? ..ชั้นนี้สำหรับพนักงานเท่านั้นน่ะครับ”

เอมเพียงยิ้มเล็กน้อย ก่อนเดินเลี่ยงกายเขาไปด้านในตัวตึก นั่นคือครั้งแรกที่ทั้งคู่พบกัน ต่อมาเพราะงานที่เกี่ยวข้องกันเสมอ ทำให้ได้พบปะเจอะเจอกันบ่อยๆ แต่ส่วนใหญ่เธอมักทักทายเขาด้วยรอยยิ้มมากกว่าคำพูด

วันนี้เป็นอีกวันที่มีงานยุ่งๆที่โรงแรมอีกแล้ว การจัดงานเลี้ยงติดต่อกันถึงสามงาน ทำให้พนักงานประจำงานหนักเกินไป อาจารย์จึงเกณท์นักเรียนกุ๊ก แปดคนมาช่วย เอมคือหนึ่งในจำนวนนั้นด้วย และเพราะมีงานที่ต้องเตรียมการณ์มากมาย ทำให้ต้องเริ่มวุ่นวายกันแต่เช้า

เอมคิดไปถึงทางลัดด้านหลังสระว่ายน้ำ ซึ่งการไปโรงครัวด้วยทางนั้น จะเป็นการช่วยให้จัดการกับอาหาร buffet ได้เสร็จเร็วยิ่งขึ้น จึงจะมีเวลาพอกลับเข้ามาช่วยพี่แซมจัดการเรื่องผลไม้ได้ทัน

และ เพราะมัวแต่ก้มหน้าก้มตาคิดเรื่องงานอย่างเพลิดเพลิน หรืออาจจะเป็นเพราะความเคยชินของเจ้าตัว ที่มักเดินเร็วอย่างไม่ค่อยระวังตัวก็ยากจะคาดเดา ด้วยเหตุนี้เมื่อเธอเลี้ยวเข้าประตูครัว จึงชนเข้ากับร่างที่เดินสวนออกมาพอดี..

“คุณอีกแล้วรึนี่?”เสียงทักดังขึ้น.

“ แหม! ท่าทางไม่บอกเลยน่ะ เห็นติ๋มๆ แต่ทำไม๊เดินซุ่มซ่ามจัง ?”
เสียงพูดปนหัวเราะฟังดูราวก่อกวนมาอีกแล้ว

“ ก็ตั้งใจชนคุณไงค่ะ”

เสียงรวนกลับของเอมบอกความไม่อ่อนข้อเหมือนกัน ก่อนจะก้าวเข้าไปในครัว ...แม้ไม่ต้องหันไปมอง เอมก็รับรู้ได้ถึงอาการนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อน เสียงนั้นจะย้อนมาอย่างก่อกวนต่อไปว่า

“โห..ไม่เลวแฮะ กวนไม่น้อยเลยน่ะเรานี่”

ที่ห้องกระจกบนดาดฟ้าของโรงแรม เสียงโฆษกบนเวทีกำลังบรรยายดังทั่วงาน พร้อมกับชี้ชวนให้แขกเหรื่อดูดาวบนท้องฟ้า..

“นั่นล่ะครับ blue star ดาวสาวน้อยผู้อาภัพครับทุกท่าน”

เสียงที่ดังเจื้อยแจ้วไม่ขาดสายตลอดงาน ของโฆษกที่เล่าไปถึงนิทานพื้นบ้านของดาวดวงนั้น......เรียกร้องความสนใจของทุกคน นอกจากพนักงานแล้วคงมีแค่กลุ่มนักเรียนกุ๊กนี่เองกระมั้ง ที่ไม่มีความตื่นเต้นอีกแล้ว เนื่องด้วยแทบทุกเดือน ที่ต้องขึ้นมาช่วยงานที่นี่....นิทานจวนจบลง.. เอมและเพื่อนๆเร่งมือเร็วขึ้น และแล้วเมื่อเสียงปรบมือดังขึ้น...การเสริฟอาหารก็เริ่มเป็นรายการต่อไป..

“ไม่ยักกะรู้ หน้าตาติ๋มๆแบบนี้ ซึ้งนิทานโรแมนติคเป็นด้วย”

เสียงทักทายก่อกวนมาอีกแล้ว เอมไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร เขาชื่อ “เข-มา” เป็นพนักงานฝ่ายดูแลติดตั้งแอร์ของโรงแรมทั้งหมด แต่บางครั้งก็มาช่วยกุ๊กที่สนิทชิดชอบกัน ซ่อมตู้แช่ในครัวให้ฟรีๆ บางครั้งก็ซ่อมคอมพิวเตอร์ให้พนักงานทางโรงแรมแบบเต็มใจโดยไม่มุ่งหวังค่าแรง ทำให้เขาเป็นที่นิยมชื่นชอบของคนที่นี่ไม่น้อยเลยทีเดียวเชียวล่ะ

“อึ่ม.. ไม่รู้ทำไมเจอะเจอคุณทีไรง่วงนอนทุกที”

“อ้าว..ง่วงมากไหมครับ ..ที่ตรงนี้ผมเรียกมันว่าหมอนหัวใจ นุ่มและอุ่นดีบริการฟรีด้วยครับ ..ว่าแต่สนใจไม๊ครับคุณเอม”เขาชี้ไปที่หน้าอกตัวเองพร้อมกับ ตอบอย่างยียวนกวนประสาทต่อไป

เอมเพียงเหลือบมองแบบหมายมาดปั้นมือ ไม่กล้าส่งเสียงต่อคำ ด้วยอาจารย์เริ่มส่งสายตามองมา...

แต่กับเขา...เข-มา..ตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมคิดอยากตอแยเธอแต่แรกเห็น ทั้งๆที่เป็นคนที่น้อยครั้งจะทักทายเล่นหัวกับเด็กสาวๆแบบเธอมาก่อน สิ่งที่แน่ๆยามนี้คือ..อดยอมรับอยู่เงียบๆกับตัวเองไม่ได้ว่า ร่างที่เดินวุ่นวายไปมาเพื่อจัดการกับงานอยู่นั้น ช่างทำความป่วนใจให้แก่เขาจริงๆ...

เมื่องานเลี้ยงเสร็จสิ้นลง เอมกับเพื่อนๆ ก็เร่งรีบเก็บข้าวของ ก่อนแยกย้ายไปอาบน้ำชำระตัวเพื่อพักผ่อน

“ทำไมคุณต้องสระผมทุกคืนเลยล่ะ? แล้วแปลกคนพิลึก ทั้งๆที่อากาศหนาวจนติดลบแบบนี้ ยังจะมานั่งสั่นแหง็กๆ ไม่รีบไดร์ผมให้แห้ง รึ ว่าใช้ไม่เป็น จะสงเคราะห์สอนการใช้ให้เอาไหมคร๊าบคุ๊ณ”

เข-มาเห็นเอมครั้งนั้นที่ห้องเล่นคอมพิวเตอร์ของโรงแรม ตอนนั้นเธอนั่งสั่นเป็นเจ้าเข้า ผมชื้นจนแฉะ แล้วคำตอบกวนๆ นั่นก็แทบทำให้เขาอยากเข้าไปหยิกแก้มสาวน้อยเบื้องหน้าสักครั้ง

“ขนาดคนปัญญาอ่อนก็ยังใช้ไดร์เป่าผมเป็น..เพียงแต่เอม..ไม่คิดใช้ค่ะ”


เสียงเฮฮาที่ดังมาจากสนาม ที่คนงานของโรงครัว มักใช้เป็นที่ชุมนุมออกกำลังกายเวลา ยามว่างหลังเลิกงาน คืนนี้ มีเสียงเขาแทรกมาด้วย

เข-มาเป็นชายหนุ่มในวัย24 ที่ร่าเริง แจ่มใส อารมณ์ดี และดูราวกับชาตินี้ไม่เคยพบเจอกับความทุกข์เศร้าใดๆมาก่อนเลย เมื่อมีเวลาว่างก็มักเห็นผิวสีแทนเข้มนั้นวิ่งไปมาที่สนามหญ้ามากกว่าที่อื่น

“พี่ทิม นายคนนั้น เป็นญาติของพี่รึค่ะ แหม!คอยเอาอกเอาใจกันเหลือเกินน่ะค่ะ”

เอมมักประชดเมื่อ ทิม พี่เลี้ยงผู้ช่วยกุ๊กคนหนึ่งในโรงครัว มักจะใช้เธอทำอาหารเป็นพิเศษเพื่อนำไปให้ เขาที่ห้องพักส่วนตัว

“เอมน้องรักน้องสุดสวาทเอ้ย พี่ยานี้มีความจำเป็นที่สู๊ดคร๊าบ”

“ไม่ต้องบอก เอมก็รู้ มันต้องเกี่ยวกับแกงฟุตบอลของพี่ด้วยแน่ๆเลยค่ะ”

“โอ๊ยยยยย สมกับเป็นน้องรักของพี่จริงๆ เจ้าหมอนี่ ฝีเท้าไม่ใช่ย่อย ถ้าได้เขามาสอน พี่เชื่อว่าทีมเจ้าหง่า ที่เคยชนะพวกพี่มาทุกปี ปีนี้มันต้องติดปี๊บไปด้วยแน่ๆสิ เชื่อพี่เฮอะ”

“แล้วเอมไปเกี่ยวด้วยตรงไหนค่ะ”

“เกี่ยวมากที่สุดเลยแร่ะจ๊า ก็พี่รู้นี่ เจ้าหมอนี่คิดมาเกี่ยวดองกับเรา ถ้าเอมยอมพูดคุยทักทายเขาดีๆบ้างพี่ว่าน่ะ รับรองเขาบอกเคล็ดลับทีมพี่แน่นอน"

“อ้อ คิดขายน้องตัวเองน่ะค่ะ”

“อ้าว อยากขายไม่ออกรึ? เอาน่าช่วยพี่รับรองไม่ขาดทุน”

“เอาออกมาดูก่อนสิค่ะพี่ทิม”

เสียงอ่อนหวานของเอมที่ตอบมาเช่นนี้ ทิมยิ้มทันที เด็กเอมคนนี้เขาเอ็นดูเหมือนน้องสาวแท้ๆ เป็นเด็กที่แปลกกว่าเด็กคนอื่น หน้าตาก็ไม่เลวนัก แต่ชอบเหลือเกินหนังภูติผีปีศาจทั้ง vcd และหนังสือผีๆทั้งหลายไม่ค่อยพลาดสายตาเธอไปได้

เขาชูแผ่นหนังเรื่องใหม่สองเรื่อง ที่เอมรบเร้าให้เขาช่วยหามานานวัน บัดนี้อยู่เบื้องหน้าเธอแล้ว นัยน์ตาที่ระยิบระยับไม่ต้องบอก ทิมมั่นใจเขาเดาไม่ผิด

“คุณเข-มานี่ ยัยเอมน้องสาวผมเองน่ะ” ทิมแนะนำได้ไม่ทันขาดคำ

ก็ต้องยืนนิ่งตลึงตาค้าง มองสาวน้อยจอมป่วนคนกวนของพี่เลี้ยงนักเรียนกุ๊ก ที่หันไปหยิบผ้าเย็นจากกระติกแช่น้ำแข็งออกมา ค่อยๆบรรจงคลี่ออกช้าๆแล้วยื่นมือไปจับหน้าของเข-มา เช็ดอย่างนุ่มนวลแผ่วเบา จากใบหน้าแล้ววนกลับมาเช็ดผมเผ้าของเขา...สุดท้ายก็กดเช็ดลงที่ริมฝีปาก...

เข-มายืนตลึงมองสาวน้อยนานนับนาที    ก่อนปล่อยก๊ากออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ เมื่อได้ยินเสียงเอมรวนมาว่า

“รสชาดเค็มๆมันๆใช่ไหมค่ะ”

จากนี้เป็นต้นไป เข-มา ให้สัญญากับตัวเอง ต่อให้ต้องตามเธอไปสุดหล้าปลายฟ้าที่ไหนก็ตาม ขอเพียงเธอบงการมา เขาพร้อมที่จะจูงมือเธอก้าวเดินไปพร้อมๆกัน..ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง....แต่ตอนนี้สิ่งหนึ่งที่ต้องทำอย่างรีบด่วนคือ...คว้าร่างเล็กบางนั้นมาจุมพิดให้สาแก่ใจสักหน่อยสิ.....จะยอมให้เธอทำให้เขา "เอ๋อเพื่อนๆเธอ" ฝ่ายเดียวได้อย่างไรกันน่ะ..จริงไหม?


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 28 ก.ค. ปี 2006 [ เวลา 13 : 14 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook