บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ฤาเพราะพรหมลิขิต (1)

เรื่อง : ฤาเพราะพรหมลิขิต (1)

เสียงฟ้าโครมครามที่เบื้องนอก..ทำให้ชาอุ่นเดินออกไป ยืนตรงระเบียงที่ทางร้านทำยื่นออกมา มองสายฝนที่โรยตัวลงมาราวกับผ้าม่านสีขาวผืนใหญ่...พลางคิดไปถึงนายนัทคนนั้น ที่อยู่ยังอีกฟากฟ้าหนึ่ง..ยามนี้คงหลับใหลไปแล้วสิน่ะ

ชาอุ่นหวนคิดไปถึงวันนั้น.ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน ก่อนนายนัทจอมกวนจะจากไป ชาอุ่นอยากบอกกับตัวเองเหลือเกิน ว่าคงเป็นเพราะลิขิตของฟ้ากระมั้ง? เราจึงพบกันได้แค่เพียงชั่วคราวทุกที ก่อนต้องแยกห่างกันราวเส้นขนานอยู่เสมอ

จากวันนั้นจนวันนี้ เก้าเดือนแล้วที่ไม่ได้พบกันเลย แม้บางครั้ง จะมีโอกาศโทรคุยกันบ้าง เขาก็แค่ทักทายตามมารยาท..แล้วก็อ้างว่าง่วงนอนทุกที เฮ้อ.. นี่เขาเห็นเราเป็น “คนรัก” หรือเป็นได้แค่“เพื่อน”กันแน่น่ะ?

ชาอุ่นมองฝนที่ตกไม่ขาดสาย..แล้วก็เริ่มคิดไปถึงวันข้างหน้า..มันช่างดูมืดมนเหมือนยามนี้จริงๆ...ถ้าแค่เพียงฝันแล้วได้มาทันที..ชาอุ่นจะตั้งหน้าตั้งตาฝัน..ฝันให้มากที่สุด...ฝันอย่างไม่ยอมตื่น..


แต่ความจริงก็คือความจริง..ทุกสิ่งที่ต้องการ...ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนทั้งสิ้นแถมภาพที่วาด..จากความฝัน...ก็ยังห่างไกลเหลือเกิน จะวาดไปถึงไหนอีกนานเท่าไรน่ะ? ถึงจะพบกับจุดหมายที่ต้องการ บางครั้งวาดไปแล้ว เส้นฝันที่สวยงามก็คงที่อยู่ได้ไม่นาน ก็เริ่มบิดเบี้ยว บางทีก็จางเกือบเลือนหาย

ต้องคอยพึ่ง..คอยหวังคนมาช่วยปลอบใจ เพื่อเติมกำลังใจอยู่เสมอ.กับปลายทาง..ที่คิดจะก้าวเดินต่อไป

เสียงที่ดังล้งเล้งที่นอกร้าน ทำให้ชาอุ่นเริ่มถอนใจยาว ช่างเบื่อหน่ายกับคนๆนี้เสียเหลือเกิน แต่เธอก็ไม่มีตาทิพย์ ที่จะมองเห็นเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ เธอจึงไม่มีทางรู้ได้เลยว่า คนๆนี้ไม่ใช่แค่เปลี่ยนแปลงชีวิตเธอเท่านั้น..แต่วันหนึ่งข้างหน้าชีวิตเธอ..ต้องจบสิ้นลงแต่ยังสาว....เพราะคนๆนี้ด้วย “ นายเพิ่มพูล”!!!


เพิ่มพูล เป็นคนที่ใครๆเห็นแล้ว ต้องแอบเหลียวหลังมองดูอีกครั้ง ด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง ร่างสูงหนาใหญ่ ผมหยิก ริมฝีปากหนาดำและยื่นยาว ตาโตโปนๆ เวลาเดินพุงที่ใหญ่โตมโหฬาร จะยื่นออกมาก่อนมองเห็นได้แต่ไกล


มักสวมใส่เสื้อผ้าราคาแพง บอกความมั่งมี ส่วนเงินนั้นจะได้มาอย่างถูกกฎหมายหรือไม่นั้น ไม่มีใครกล้าเข้าไปถาม

แต่ที่แน่ๆมีคนมากกว่าหนึ่งคน ที่รู้ว่าเมื่อตอนหนุ่มๆ เขาเป็นนักเลงหัวไม้ เกกมะเหรกเกเร และเมื่อพ้นคุกออกมาในข้อหาฆ่าคนตาย ..เขาก็รวยขึ้น.รวยขึ้น...ที่จริงแล้วไม่มีใครรู้แน่นอนว่า ตอนนี้เขาเลิกฆ่าคนหรือยัง?


เพิ่มพูลมีอาชีพหน้าฉากเป็นเจ้าของร้านวัตถุโบราณหลายแห่ง ส่วนวัตถุโบราณราคาแพง และเป็นที่ต้องการของลูกค้าอย่างมากมายนั้น เขาได้มาจากแหล่งซื้อที่ไม่แน่นอน เพราะ “บีบซื้อ” มาจากพวกมือไวทุกแห่ง ในราคา "กรีดเลือดเนื้อ"ของผู้ขายเสมอ

และเมื่อเก็บสินค้าเหล่านั้นระยะหนึ่ง เขาจะนำออกมาเสนอในราคาที่สูงเป็นสิบเท่า...แต่ลูกค้าทุกคน “ เต็มใจจ่ายแบบไม่อั้นอยู่เสมอ”เหมือนกัน

แต่งานเบื้องหลังที่ทำรายได้อย่างมหาศาลแก่เขา คือการเก็บค่าคุ้มครองจากร้านค้า และแหล่งบันเทิงต่างๆ รวมไปถึงงาน “ส่งออกสินค้าและคน” ไม่ว่าจะเป็นยาเสพติดหลายชนิด หรือส่งสาวๆไปแหล่งต่างๆเพื่อทำหน้าที่บริการทางเพศ ซึ่งตำรวจสากลกำลังจับตามอง...


เพิ่มพูลรวยขึ้นทุกวัน พร้อมกับความระแวงที่มากขึ้นตามไปด้วย เขาไม่เคยไว้ใจใครนอกจากตัวเอง เมื่อพ้นจากคุกเขามา เขาก็เรียนรู้วิธีหารายได้ จากงานผิดกฎหมายต่างๆ และเรียนรู้ที่จะไม่เชื่อใจใครนอกจากตัวเอง


และลูกสมุนคนใดที่เขาเริ่มระแวง ก็จะหายสาบสูญไปอย่างง่ายๆ เช่นกัน

ส่วนสาวคนใดที่เขาชอบพอ เขาเกิดสนใจ เขาก็พร้อมยินดีที่จะทำทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นการ ฉุด ทุ่มเงิน เขาทำได้ทั้งนั้น ขอให้ได้สาวสวยคนนั้น มาเป็นกรรมสิทธิ์เท่านั้น


เพิ่มพูลไม่ใช่แค่จิตใจโหดร้ายเพียงอย่างเดียว ความสามารถอีกอย่างที่น้อยคนนักจะไม่หลงกล คือความเป็นคนปากหวาน คารมดี พูดจาให้ลูกสมุนเชื่อและวางชีวิตลงที่แทบเท้าเขาได้ทุกคน

รวมไปถึงการขอแรงใครสักคนไป “เด็ดชีวิตใครสักคนที่เหม็นเบื่อ” ทั้งๆที่ยังยิ้มอยู่

แต่วันนี้ขณะนี้ เขากำลังหงุดหงิดอย่างที่สุด ที่ถูกขัดใจ และขัดตาอย่างมากๆที่ สาวน้อยเบื้องหน้าคนนี้ ไม่เป็นไปตามหวังสักที พับผ่าสิเอ๊า!!!

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่า บ้าไปเกิดเมตตาเธอได้อย่างไรขนาดนั้น และถึงขนาดคิดอยากรับเธอมาเป็นเมีย อย่างชนิดออกหน้าออกตาเสียด้วยสิ ทั้งๆที่ไม่เคยชอบสาวรุ่นๆมาก่อนเลย

แต่ให้ตายสิ เธอไม่เคยเหลือบมองเขาแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะส่งแหวนเพชร ข้าวของสวยงาม หรือแม้แต่บ้านพักแสนหรู มาเสนอมอบให้ก็ตาม

เธอเป็นคนแรกจริงๆ ที่ทำให้ใจหยาบช้าของเขา เกิดรอยอ่อนโยนขึ้นมานิดๆได้ และเป็นครั้งแรกที่เพิ่มพูลไม่คิด “ฉุดเธอ” ไม่คิดจะใช้กำลังเถื่อนกับเธอด้วยสิ..แต่การตื้อเอาใจเธอ..มันชักหมดความอดทนมากขึ้นทุกที.. .และเขาเองก็ไม่เคยเชื่อ..ว่า..ตนเอง..จะฆ่าเธอได้ลงคอ????????!!!!!!!!!!

…………..จบ..ฤาเพราะพรหมลิขิต (ตอนที่ 1)………………


โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 1 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 15 : 45 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook