บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> มนตรา (บทที่1)

เรื่อง : มนตรา (บทที่1)

ในโลกใบนี้เต็มไปด้วยเวทมนตร์ที่ถูกร่ายจากเหล่าทวยเทพ เหล่ามารร้าย และนักเวทมนตร์ อยู่เต็มโลกนี้ไปหมด โลกใบนี้เต็มไปด้วยอำนาจของมารร้ายที่ยึดครองอยู่มาช้านาน เพราะอำนาจมืดที่เติบโตขึ้นมาอย่างกล้าแกร่งในจิตใจของผู้คน จึงทำให้เหล่ามารเติบโตอย่างรวดเร็ว และครองอำนาจต่อเนื่อง
ร่าง…ที่ยังบ่งชัดไม่ได้ว่าเป็นบุรุษหรือสตรี แต่ที่แปลกอยู่ตรงที่ร่างนั้นมีปีกสีดำ ยาว ใหญ่ งอกออกมาจากข้างหลังทั้งสองข้าง ปีกสีดำพัดกระพือพาร่างบางระหงลอยลงมาจากฟากฟ้าของดินแดนแห่งนี้ ลงมาสู่พื้นดิน
ซากศพที่ทับถมของเหล่าสรรพสัตว์นอนทับเรียงรายดารดาษ บ้างเน่าอืด บ้างเละเทะเน่าเฟะ บ้างแห้งกรัง ส่งกลิ่นเน่าเหม็นตลบอบอวลคละคลุ้ง พื้นดินของดินแดนที่เน่าเหม็นและมืดมิดแห่งนี้ ไม่ผิดอะไรกับป่าช้าที่บรรจุเต็มไปด้วยเหล่าสรรพสัตว์ที่ตายลงชีวิตแล้วชีวิตเล่า บรรยากาศก็ชวนสะอิดสะเอียนนัก
มายาคือชื่อของร่างบางระหงที่มีปีกสีดำงอกออกมาจากหลบังทั้งสองข้าง เธอหรือเขาเดินเหยียบย่ำลงไปยังซากชีวิตเหล่านั้น สายตาก็เพ่งพิศสำรวจตรวจตรากองศพที่เรียงรายบริเวณนั้น
ดินแดนแห่งนี้คือดินแดนสีดำ เป็นป่าช้าสำหรับสรรพชีวิตโดยเฉพาะ เมื่อนานมาแล้วที่โลกมนุษย์เคยเกิดสงครามเงียบ ที่สามารถทำลายล้างชีวิตของผู้คนได้นับร้อยนับพัน โดยที่มือที่จุดชนวนแห่งสงครามครั้งนั้น กลับเป็นมือที่บริสุทธิ์ผุดผ่องได้ ด้วยผลแห่งการบำเพ็ญเพียรทางจิตเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
มายาเป็นลูกของมือที่จุดชนวนแห่งสงครามครั้งนั้น
ลูกของพวกมนุษย์ที่เกิดเป็นหญิง กลายเป็นมหาเทวะได้ทั้งที่ยังมีลมหายพระทัย
ตะวันอธิราชเกิดขึ้นมาในครั้งโน้น
พระผู้มีสายพระเนตรอันแหลมคม และจิตที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ประดุจดั่งสายธาราอันยิ่งใหญ่ สายธารที่ครั้งโน้นเคยหล่อเลี้ยงชีวิตมนุษย์เอาไว้ และเคยหยุดการกระทำของพวกบ้าอำนาจ พวกบ้าตัณหาราคะ ไว้ด้วยความเสียสละของพระองค์ เมื่อครั้งที่มหาเทวะพระองค์นั้นเป็นเพียงแค่มนุษย์น้อยเท่านั้น
เปรียบตะวันคู่ฟ้าฉายแสง ส่องโลกแข็งแกร่งคู่กาล
ให้ส่ำสัตว์อยู่ยงเนิ่นนาน ด้วยชีพหาญกล้าเช่นตะวัน
ตะวันอธิราช มือที่เคยจุดชนวนแห่งสงครามเงียบ ที่สามารถทำลายล้างชีวิตมนุษย์ได้นับร้อยนับพัน ด้วยความบริสุทธิ์อย่างสัจแท้
มายากวาดสายตามองทุกๆซาก ทุกๆศพอย่างผ่านไปที ซากชีวิตในป่าช้าจะมีค่าอะไร นอกจากกลายเป็นอาหารให้พวกแร้งกาได้รุมทึ้งจิกกิน กับสามารถเป็นแหล่งรายได้ให้สัปเหร่อและพวกหากินกับศพที่มีเพียงจำนวนน้อยนิดเท่านั้น
ถ้า ณ.ดินแดนแห่งนี้เป็นป่าช้าคนตายที่อยู่บนพื้นโลก
แต่ที่นี่เป็นอาณาจักรของเหล่ามาร ดังนั้นพวกที่ได้ผลประโยชน์จากป่าช้าคนตายของที่นี่จึงมีแต่พวกมารเท่านั้น
“ที่นี่” เสียงเสนาะใสเอ่ยรอดริมฝีปาก “น่าเบื่อหน่ายมาก…เรามองเป็นซากศพที่ทับถมทวีคูณ และยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆนับวันนับคืน แต่ช่วงนี้ ทำไมใจเราถึงได้เศร้าสลดกับซากของเหล่าสรรพสัตว์เหล่านี้ได้มากมายถึงเพียงนี้นะ” แล้วเสียงถอนลมหายใจก็ดังอย่างแผ่วเบา
“ปีกสีดำแห่งเรา สามารถขยายปีกกางขยายใหญ่ได้ ส่วนหนึ่งเพราะได้รับผลประโยชน์จากซากชีวิตเหล่านี้ โอ้…คนตายแล้ว ยังสามารถทำประโยชน์ได้มากถึงเพียงนี้ เพราะปัญญาของผู้ที่รู้จักใช้ ชีวิตใดวิญญาณหลุดลอยออก ร่างนั้นก็ปราศจากค่า กลายเป็นเพียงซากที่น่ารังเกียจ แต่ดินแดนแห่งนี้ กลับเป็นแหล่งผลประโยชน์ของพวกเรา เพราะตะวันอธิราชผู้เป็นมารดา”
มายา ผู้ที่เป็นเจ้าของปีกแห่งอำนาจสีดำ คุ้นเคยกับสถานที่อันน่าสะพรึงกลัวแห่งนี้ ราวกับเป็นสถานที่ปรกติ เธอหรือเขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาไว้ตรงเบื้องหน้า พร้อมขยับปากร่ายเวทมนตราบทเบื้องสูง
“เหล่าซากศพคนตายทั้งหลาย โปรดบอกเราด้วยเถิด พวกท่านทิ้งสิ่งใดที่แท้จริงตอนร่างกายอันไร้ความจีรังไซร้ จะหมดลมหายใจ ด้วยอำนาจแห่งเราเทวะผู้อยู่เหนือดวงวิญญาณของสัตว์มนุษย์ จะฟังคำบอกเล่าของพวกท่าน โปรดบอกเรามาเดี๋ยวนี้”
สิ่งอัศจรรย์ได้บังเกิด สถานที่ที่ดำมืดแห่งนี้กลับเปล่งแสงสว่างมลังเมลืองได้อีกครั้ง เทวะน้อยมองผ่านเข้าไป ในแสงสว่างนั้น คนที่ใกล้ตายจะบ่งบอกสิ่งใดเล่า นอกจากความหวาดกลัวชวนผวา ความเศร้าโศกสลดหดหู่ ความอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่ตนจำต้องทิ้งไว้เบื้องหลัง มนุษย์ยามเผชิญหน้ากับมัจจุราช จะสามารถโกหกใครได้อีก นอกจากแสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา คนใกล้ตายจะแสดงความหวาดกลัวมากผิดปรกติ ถ้าชั่วชีวิตของคนผู้นั้นทำความเลวมาตลอดทั้งชีวิต
ป่าช้าแห่งนี้ ให้ประโยชน์สูงสุดกับผู้ที่รู้จักหาประโยชน์ได้สูงที่สุดเท่านั้น
ซากศพไหนกัน ที่ทิ้งความอาลัยอาวรณ์ได้ลึกซึ้งกับสิ่งที่ตนทิ้งอยู่เบื้องหลัง
ความรักเป็นคุณธรรมและต้องใช้คุณธรรม ซึ่งผลของการรักษาคุณธรรมอาจต้องให้ระยะเวลาในการแสดงผล
ซากศพไหนกันเล่าทิ้งความรักอย่างลึกซึ้งและความอาลัยอาวรณ์กับสิ่งที่รักไว้ทางเบื้องหลัง


โดย : เชอรี่
เมื่อเวลา : วันศุกร์ ที่ 11 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 44 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook