บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> หนุ่มปริศนา..ในยามราตรี

เรื่อง : หนุ่มปริศนา..ในยามราตรี

ลมยามดึก ที่พัดโชยมาจากทะเล ช่างทำให้เกิดความรู้สึก อ้างว้าง อย่างจับใจชอบกล เอมเดินย่ำทราย รับลมทะเล ไปเรื่อยๆ

นับอาทิตย์มาแล้ว ได้แค่นั่งมองดูทะเล จากบนตึกเท่านั้น..
เดือนที่ผ่านมา เป็นเดือนแห่งความเบื่อหน่ายที่สุด เพื่อนร่วมหอสองคนไม่สบาย แล้วยังพี่เข็มอีกคน ที่ไปติดหวัดที่ไหนมาก็ไม่รู้ ทำให้เอมพลอยติดหวัดงอมแงมไปทั้งเดือนเทียวละ

เอมมองไปเรื่อยๆ..โบสถ์ไกลๆหลังนั้น สร้างมานานกว่าร้อยปีแล้ว สมัยก่อนนี้มักมีเรื่องเล่ามากมาย รวมไปถึงความเชื่อของชาวบ้าน ในยุคต้นๆที่เพิ่งสร้างตึกเสร็จ จากแรกๆที่ทุกคนแถวนี้ มองเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์

แล้วก็เริ่มหวาดกลัว กลัวที่จะเข้าใกล้โบสถ์หลังนั้น ในยามค่ำคืน เพราะข่าวลือที่ว่า บาทหลวงคนนั้น มักออกมาสวดมนตร์ในยามดึก ทั้งๆที่ตายไปห้าปีแล้ว....

แต่ก็ยังมีผู้เฒ่าผู้แก่เชื่อว่า โบสถ์ศักดิ์สิทธิ์ วิญญาณร้ายๆไม่กล้าเข้าใกล้ และบาทหลวงคนนั้น ได้เดินทางไปเฝ้าพระเจ้าแล้วต่างหาก แต่ที่ยังมีข่าวคนพบ..สิ่งประหลาด เหมือนคนเดินไปมาแถวนั้น แถมบางคืน ยังดังแว่วๆคล้ายเสียงพูด หรือสวดมนตร์ น่าจะมาจาก หลังโบสถ์มากกว่า

เมื่อสองร้อยกว่าปีก่อน เขาเล่ากันต่อๆมาว่า ที่หลังโบสถ์ มีเนินหินสูงมากแห่งหนึ่ง ซึ่งใช้เป็น ลานประหารนักโทษและ เป็นทั้งป่าช้าฝังศพด้วย ต่อมา ก็เกิดน้ำท่วมทุกปี จนทางการระอา เลยต้องย้าย ลาน ประหารไปที่อื่น เพราะหนทางที่นี่ ลำบากกับการเดินทาง มาส่งนักโทษ

โบสถ์สวยงามที่แข็งแรงหลังนี้ เกิดขึ้นหลังจากที่นี่ ทิ้งร้างนานหลายสิบปี ต่อมามีชาวต่างชาติ มาลงทุนสร้างรีสอร์ท เพราะธรรมชาติที่นี่สวยงามมาก แถมอากาศก็ดี ชาวบ้านแถวนี้ มีแค่สองร้อยกว่าหลังคาเรือน ตั้งบ้านเรือนแถวหลังเนินเขา มีอาชีพจับปลา

่แต่ที่ด้านหลังของโบสถ์ ยังคงเป็นป่าช้าใช้ฝังศพเหมือนเดิม จึงยังคงรักษาความลึกลับ และคงความน่ากลัวไว้ ทำให้ชาวบ้านเชื่อกับข่าวลือ จึงมักเลี่ยงเดินเข้าโบสถ์ ในยามราตรี

เอมเดินเรื่อยๆ ผ่านหน้าโบสถ์ ไปที่ด้านหลัง ซึ่งทางโบสถ์ใช้เป็นห้องพักชั่วคราว ในยามที่มี บาทหลวงจากที่อื่นแวะมาเยี่ยม คุณพ่อทอม บาทหลวงของที่นี่ เธอเดินไปนั่งที่ม้านั่งหน้าห้องพัก ตรงนั้นมีต้นลั่นทม ที่มีดอกหล่นเกลื่อนกลาดในยามนี้

“ลั่นทมจ๋า เจ้ารู้จักความเหงาไหมน่ะ?”

เธอเดินไปหยิบดอกไม้นั่นขึ้นพิจารณา ก่อนพูดต่อราวเพื่อนสนิท

“เจ้าก็น่าสงสารน่ะ กลีบดอกนวลบางสวยดีอยู่หรอก แต่เพราะกลิ่นหอมเย็นเศร้านี่เอง ทำให้คนตั้งใจเลี่ยงหนี เลยตู่สะง่ายๆว่าเจ้านั้น..เป็นตัวซวย”

จากหางตาเอมรู้สึก เหมือนมีคนยืนมองเธออยู่ เมื่อเหลือบไปมอง ชายแปลกหน้าคนนั้น ก็เดินเลี่ยงหายไปในดงไม้ ใครน่ะ? ลงมาเดินตอนตีสองเหมือนเธอ เอมลงขึ้นเดินตามเข้าไป จากดงไม้ เดินเข้าไปเรื่อยๆ จนไปถึงหน้าประตู..ทางเข้าสุสาน

“เอ๊ะลุงปัน หรือป่าวน่ะ?”

เอมยืนมองอย่างงุนงง ชายคนนั้นเดินเข้าประตูไปแล้ว สักครู่เสียงดนตรีประหลาดก็ดังขึ้น เสียงที่ดังลอยมาตามลมนั้น เอมบอกไม่ถูก เป็นดนตรีชนิดใด ฟังแปลกไม่คุ้นหู บัดเดี๋ยวเบา บัดเดี๋ยวดังเกรี้ยวกราด ราวคนเล่นกำลังร้องไห้

เอมเดินอย่างเลื่อนลอย ไปยืนที่หน้าประตู เงี่ยหูฟังที่มาของเสียง มือยึดซี่กรงเหล็ก แนบหน้าชิด พยายามมองเข้าไป ที่ด้านใน..มือที่สัมผัสซี่กรงนั้น บอกให้รู้..ประตูไม่ได้ล็อก??..เอมผลักบานประตู
เดินเข้าไปตามเสียงดนตรีนั้น...



เข็มรีบปีนประตูเข้าไปทันที เมื่อเห็นเอมเดินลับหายเข้าไปในประตู เมื่อกระโดดลงจากประตู เขาตะโกนเรียกเอมอีกครั้ง เมื่อมองเห็นเธอกำลัง เดินไปทางสวนหลังตึกแล้ว

“น้องเอม!!”

สาวน้อยเดินอย่างเลื่อนลอย ไม่มีแววว่าจะได้ยินเสียงเขา เข็มเริ่มกระวนกระวาย วิ่งตามไปทันที มองเห็นเอมตรงไปยืน ที่หน้าสุสานของใครคนหนึ่ง สักครู่ก็นั่งพับเพียบลง ตบมือยิ้มหวาน ราวกับคุย
กับใครสักคน เข็มวิ่งเข้าไป

“น้องเอม”

แปลกเธอไม่เห็นเขา เข็มใจร้อนไม่ได้การเสียแล้ว ตรงเข้าไปนั่งยองๆ จับผมเธอ กระชากแรงๆทันที

“โอ๊ยเจ็บน่ะ!!พี่เข็มบ้า”

เอมร้องลั่น ก่อนลุกยืน เดินเข้าไปกัดหูเข็มแก้เผ็ดทันที


“จ๊ากกกกกกก!!! หูพี่ไม่ใช่ขนมครกน่ะ กัดลงมาได้”


เข็มลูบใบหูตัวเอง พลางมองหน้าสาวน้อย เธอได้สติแล้ว เขารีบดึงมือเธอ พาวิ่งออกจากที่นั่น

เมื่อมายืนหอบที่หน้าประตูทางเข้า เข็มแบมือขอกุญแจ เอมส่ายหน้า ตกลงเขาต้องให้เธอเหยียบบ่า ปีนขึ้นไปก่อน เอมยืนรอเขาที่ตรงขอบปูนข้างโคมไฟ ซึ่งอยู่ติดกับรั้วจ ากนั้นเมื่อเขากระโดดลงไป ยืนที่ด้านนอก เธอก็กระโดดลงมาในอ้อมแขนเขา..เมื่อพาเธอมาส่งที่ตึกนอน เขาอดถามไม่ได้

“เอมไปสุสานใครน่ะ?”

“ป่าว เอมคุยกับพี่คนนั้นต่างหาก เขาเล่นดนตรีเพราะจังน่ะค่ะ พี่เข็มไม่ได้ยินรึค่ะ?”

“มีที่ไหน พี่เห็นเราลงไปเดินท่อมๆที่หาดทราย เลยวิ่งจากตึกลงมาพร้อมเสื้อคลุม มีอย่างที่ไหนเพิ่งฟื้นไข้สองวัน ลองไปก็ไม่ติดเสื้อคลุมด้วย แต่ที่ไหนได้ เราดันเดินเข้าไปที่สุสาน นั่นเสียแล้ว ว่าแต่เข้าไปได้ไงนะ กุญแจก็ไม่มี”

“ห๊า!! แล้วที่เอมเจอใครค่ะพี่เข็ม”

เข็มไม่ได้ตอบเอมหรอกน่ะ เพราะเธอวิ่งราวลมกรด เข้าห้องนอนทันที..เมื่อคิดได้นะสิ......

โดย : ยามี่จัง
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 21 : 8 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook