บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5


>> ล่าทรชนคนเหนือโลก 5

เรื่อง : ล่าทรชนคนเหนือโลก 5

"ใครวะ" คนที่จับตัวพิสุทธิ์กวาดสายตาหา และพบว่ามีชายหนุ่มคนหนึ่งแต่งชุดสีขาว ยืนอยู่อย่างสงบ เขาคือฟูชินั่นเอง

"เอ๊ย เล่นงานมันเลย" 2 คนร้ายวิ่งเข้าไปหาฟูชิ ฟูชิเตะถังขยะลอยละลิ่วปะทะหน้าทั้ง 2 เข้าอย่างจัง ทั้งคู่ล้มไม่เป็นท่า อีก 2 คนวิ่งเข้ามาเสริม ฟูชิวิ่งเข้าไปถีบตัวลอยขึ้นข้ามศรีษะคนทั้งสองก่อนลงพื้นดีดเท้าโดนคนร้ายอย่างแรง 2 คนร้ายตั้งท่ามั่นอีกครั้ง ปล่อยหมัดพร้อม ๆ กัน ฟูชิไม่โต้ตอบ ได้แต่รับปัดป้องหมัดอย่างเดียว และได้จังหวะจับศรีษะทั้งคู่กระแทกกันแล้วถีบทั้งสองลอยออกไป

อีกคนยกเท้าถีบฟูชิ ฟูชิหลบจับขาแล้วโยนออก พร้อมกับถีบส่งลอยละลิ่ว ทั้ง 4 วิ่งออกไปหน้าตาตื่นกลัว
พิสุทธิ์สลบไปแล้ว ฟูชิเข้ามามองดู แล้วอุ้มออกไปจากที่นั่น

ที่บ้านพักของเมียงยี ที่เชียงราย ตะวันซึ่งเข้าใจว่าตัวเองคือเมียงยีคอยบัญชาการอยู่ที่นั่น ไม่มีใครเคยเห็นหน้าของตะวันเลยสักครั้ง เนื่องจากเมียงยีให้ตะวันใส่หน้ากากตลอดเวลาที่พบกับลูกน้อง และเหล่าสมุนเองก็ไม่คลางแคลงใจอะไร ได้แต่เข้าใจว่านี่คือเมียงยีหัวหน้าใหญ่ของเขานั่นเอง

"ฟูชิ ไปพบเทวาหรือยัง" ตะวันถาม
"ไปแล้วครับ ท่านเมียงยี" คังเหว่ยรายงาน
"ของล็อตต่อไปถึงกรุงเทพเมื่อไหร่"
อีก 2 วันครับ " มินดา มือขวาของเมียงยีตอบ

"แจ้งให้ตะวันดูแลให้ดี อย่าให้ผิดพลาดได้ ทางคุณเทวาเขาขอให้เราคุ้มครองให้" ตะวันหมายถึงฟูชิ ผู้ที่อยู่ใต้บัญชาของเขา และเป็นนักฆ่าที่ดีที่สุดของเขา ซึ่งหลังจากสับเปลี่ยนความทรงจำกันแล้ว ฟูชิไม่เคยพบตะวันเลยสักครั้ง ได้แต่รับข่าวจากคังเหว่ยและมินดาเท่านั้น ภายใต้คำสั่งของตะวันในคราบของเมียงยี

"ตอนนี้ตะวัน อยู่ที่เชียงรายครับท่านเมียงยี"
"เอ่อ ท่านครับ เมื่อวานมีคนฆ่าพวกเดินเท้าของเราครับที่น่าแปลกพวกเขาตายด้วยกิ่งไม้เล็ก ๆคงไม่กี่คนนะครับที่ใช้พลังจิตได้ขนาดนั้น" บินดาบอกเล่าและเสนอความเห็น

"แกสงสัยตะวันหรือไง"
"เปล่าครับ"
"ตะวันทำงานดีมาตลอด ไม่เคยผิดพลาด คงไม่ใช่เขาหรอก บอกให้ 4 นักฆ่าของเราที่ฐาน ดูแลการขนย้ายด้วย 7 วันนี้ฉันจะไปที่ฐานพบพ่อหมอ มีอะไรรายงานที่นั่น" ตะวันสั่งลูกน้อง

"ทำไมท่านเมียงยีต้องไปพบพ่อหมออีก ในเมื่อ.." คังเหว่ยไม่กล้าจะพูดต่อ
"มีอีกหลายอย่างที่ฉันยังได้ไม่หมด" ตะวันหมายถึงพอ่หมอที่มีไสยเวทย์ มีวิชาอาคม ซึ่งจริง ๆ แล้วพ่อหมอคนนี้นี่เองที่ร่วมกับเมียงยี สับเปลี่ยนความทรงจำของเขากับฟูชิ
ตะวันวางแก้วเหล้าลง หันหน้ามาหาลูกน้อง ด้วยหน้ากากที่หน้าสพึงกลัว ทำให้ลูกน้องทั้งสอง หลบสายตาไม่กล้าที่จะจ้องหน้าเจ้านาย ก่อนเดินออกไป แก้วเหล้าก็แตกกระจาย

ฟูชิเองก็มีบ้านพักอยู่ที่เชียงราย เขาใช้เวลาอยู่ที่นี่นอกจากที่ถ้ำของอาแปะ บ้านพักของเขาเป็นเรือนไม้ อยู่ริมลำธาร ลักษณะที่นั่นเป็นเนินเล็ก ๆ มีดอกไม้ ต้นไม้สวยงามเขียวขจีไปทั้งทุ่ง ฟูชิยืนสงบอยู่ที่ระเบียง พิสุทธิ์ตื่นขึ้น

"คุณต้องนอนพักผ่อนอีกนะครับ" คนใช้ของฟูชิบอก
"ผมอยู่ที่ไหนครับเนี่ย" พิสุทธิ์ถามด้วยอาการงงงง

"บ้านคุณตะวันครับ คุณตะวันเป็นคนดูแลรักษาคุณครับ"
"แล้วเขาอยู่ที่ไหน" พิสุทธิ์ต้องการพบตัวเพื่อขอบคุณ
"อยู่ที่ระเบียงครับ" พิสุทธิลุกแล้วเดินไปที่ระเบียง ก่อนที่จะเดินเข้าไปใกล้ฟูชิ

"คุณน่าจะนอนพักผ่อนต่อนะ คุณบอบช้ำมาก " ฟูชิกล่าวทักทาย
"ผมขอบคุณ คุณเอ่อ ..ตะวันมากนะครับที่ช่วยผมไว้ ผมพิสุทธิ์ครับ" พิสุทธิ์ขอบคุณแล้วแนะนำตัว

"เอาไว้คุยกันตอนเย็นดีกว่าครับ คุณต้องพักผ่อนก่อน อ้อ คุณใช้โทรศัพท์บอกที่บ้านได้นะครับ พรุ่งนี้เช้าผมจะไปส่งคุณ" ฟูชิหันมามอง พิสุทธิ์มองเห็นหน้าพิรุณ เขามองเห็นถึงดวงตาที่โศกเศร้า หน้าตาอันเกลี้ยงเกลา แต่ไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม
"ครับ"

.....เมื่อทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว ฟูชินั่งคุยกับพิสุทธิ์ที่ระเบียงชั้นสอง

"คุณตะวันอยู่คนเดียวเหรอครับ ดูคุณจะเหงานะครับ" พิสุทธิ์ป้อนคำถาม

"ความเหงา ความเงียบ คุณชอบอะไรละ" ฟูชิไม่ตอบแต่ถามสวนไป

"ไม่ชอบทั้งสองอย่างแหละครับ"
"ผมคงไม่มีสิทธิ์เลือก จึงต้องยอมรับมันทั้งสองอย่าง เอ่อ แล้วเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับคุณ" ฟูชิถามถึงเหตุการณ์

"ผมไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ เพื่อน ๆ เมาเหล้า และก็เมา......ยาครับ ผมไม่อยากยุ่งเรื่องอย่างนี้ ถึงแม้ว่าผมจะมีปัญหากับพ่อแม่ ครอบครัวผมอาจจะไม่อบอุ่นนัก แต่ผมก็รู้ดีว่า เราไม่ควรเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการลองเสพยา หนทางอื่นมีอีกมาก เพียงแต่เขาอาจจะไม่คิด แต่หนทางที่ว่าผมกำลังหาอยู่ครับ" พิสุทธิ์กล่าวด้วยเสียงเศร้า

"ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพรรนี้เด็ดขาด ผมอาจจะเหงาครับ ผมอาจจะมีปัญหา แต่ทุกอย่างมีหนทางแก้ไม่ใช่เหรอครับ"

"คุณเป็นคนที่คิดดี คนเราทุกคนต่างก็รู้ดีว่า ผลที่ตามมาจากเหตุที่เรากระทำมันเป็นยังไง แต่ก็เสี่ยงที่จะสร้างเหตุนั้น ๆ ขึ้นมา ถ้าเราทำเหตุให้ดี ผลที่ตามมาก็จะดี คนเราจึงควรมีเหตุผลก่อนที่คิดจะทำอะไรลงไป" ฟูชิจ้องไปยังพิสุทธิ์

"ถึงคุณจะมีปัญหาเรื่องครอบครัว เรื่องพ่อแม่ คุณคิดและไตร่ตรองให้ดี หาคนปรึกษา หรือบางทีเราอาจต้องใช้เวลาบ้าง กว่าเหตุการณ์ต่าง ๆ จะดีขึ้น เอางี้ คุณมีอะไรก็ติดต่อมาหาผม ผมยินดี ผมชื่นชมคุณมาก ที่คุณรู้จักคิด คงเหมือนน้องชายผมที่เขาเป็นคนดี" ฟูชิหมายถึงพิรุณ

"คุณมีน้องชายเหรอครับ น่าอิจจฉานะครับมีพี่ที่ใจดี เป็นคนมีเหตุผล เขาอยู่ที่ไหนครับ"

"เขาอยู่ในใจตลอดเวลา อยู่ในใจผม เอาละ ไปพักผ่อนดีกว่าพรุ่งนี้เข้าผมจะไปส่ง"

"คุณตะวันครับ ผมอยากมีพี่ชายอย่างคุณ คุณจะรังเกียจไม่ครับถ้าจะมีน้องชายอย่างผมสักคนหนึ่ง"

"ผมคงไม่ดีพอที่จะเป็นพี่ของคุณหรอก เอาไว้พิจารณาดีกว่า" ฟูชิตบไหล่เบา ๆ แล้วเดินจากไป

.........ที่ทำงานของพิรุณ
"ผู้กองครับสายรายงานมาว่า คืนนี้ตี 1 จะมีการส่งมอบยาบ้าจำนวนมากครับ นี่รายละเอียดครับ" นายตำรวจรายงาน

"โจ เรียกประชุมด่วนเลยนะ" พิรุณสั่งลูกน้องคู่ใจ

...............
พิรุณกำลังจะกลับบ้าน เปิดประตูรถ พบเศษกระดาษอยู่ที่หน้ารถ ข้อความ
"พบกันที่โกดังร้าง กม.16 เที่ยงคืน มีเรื่องสำคัญ" พิรุณทำท่างง

"มาอยู่ได้ยังไงวะในรถ" พิรุณมองดูนาฬิกา ตอนนี้ 4 ทุ่ม แล้วโทรศัพท์หาโจ

"โจ คุณเตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยไหม๊"
"เรียบร้อยครับ" โจบอก
"คุณนำกำลังไปซุ่มไว้ แล้วผมจะตามไป"

"ตกลงครับ" พิรุณวางกระดาษนั้นลง ข้อความในกระดาษหายไปโดยที่พิรุณไม่ทันสังเกต

เที่ยงคืนแล้ว โจและกำลังตำรวจเตรียมการไว้พร้อม ซุ่มดูอยู่ไม่ห่างจากที่ส่งมอบยา

...... พิรุณขับรถไปตามที่เขียนไว้ในกระดาษ เขาเดินเข้าไปในโกดังแห่งนั้น ทุกอย่างเงียบสงัด พิรุณชักปืนออกมาระวังตัว ปรากฎแผ่นไม้ลอยละลิ่วเข้ามาหาพิรุณ พิรุณยกเท้าเตะไม้ขาดเป็น 2 ท่อน ปรากฏร่างชุดดำขึ้น พิรุณนึกถึงตอนที่เขาฝัน เห็นชายชุดดำ

ชายชุดดำนั้นคือฟูชิ เขายืนหันหลังให้กับพิรุณ
"คุณเป็นใคร นัดผมมาพบทำไม" พิรุณเล็งปืนจ้องไว้

ฟูชิไม่ตอบ หันกลับมา ปรากฎแสงสีฟ้าที่ตา เขาบังคับลังไม้ขนาดใหญ่ลอยเข้ามาที่พิรุณ พิรุณยกปืนขึ้นยิงก่อนจะกระโจนหลบออกไป ฟูชิกระโดดเข้ามา ตามติดเตะปืนของพิรุณหล่น พิรุณยกเท้าขึ้นเตะขวาที่ฟูชิ ฟูชิใช้มือป้องปัดโดยไม่ตอบโต้ พิรุณปล่อยหมัดตาม ฟูชิปัดไว้ พิรุณเตะตรงฟูชิยกตัวขึ้น พิรุณหมายถีบซ้ำอีกครั้ง ฟูชิม้วนตัวข้ามไปทางหลัง ใช้เท้าแตะข้างหลังพิรุณ พิรุณเซไป พิรุณตามข้ามาอีกเตะขวาข้ามศรีษะฟูชิ แล้วดีดเท้ากลับหวังจะให้โดนหน้าฟูชิ ฟูชิหลบอย่างเฉียดฉิว

ฟูชิพลิกตัวจับคอเสื้อพิรุณไว้จับพิรุณม้วนตัวไปข้างหน้า พิรุณยั้งตัวยืนไว้ได้ ฟูชิกระโดดไต่ฝา แล้วเงื้อเท้าขวาเตะพิรุณ พิรุณหลบได้ ทั้งคู่ยกเท้าเตะสูง แล้วถีบสวนคนละที ถอยร่นห่างออกไป

"คุณเป็นใคร เราไม่เคยมีเรื่องกันมาก่อน" พิรุณถาม
ฟูชิไม่ตอบ

"ผมมีงานต้องทำคุณไม่ตอบผมจะกลับ" พิรุณมองดูนาฬิกา เที่ยงคืน 45 เขาต้องไปจากที่นั่น พิรุณก้มลงจับปืน ฟูชิบังคับปืนมาที่เท้าและเตะเบา ๆ ขึ้นสู่มือ พิรุณตั้งท่าสู้อีกครั้ง ฟูชิบังคับเชือกมาอยู่ในมือ แล้วกระโดดขึ้นเตะพิรุณ พิรุณเอามือป้องไว้ จังหวะเดียวกันที่ฟูชิ เหยียบบ่าพิรุณ ม้วนตัวไปทางหลัง ใช้เชือกคล้องตัวพิรุณ พิรุณแอ่นตัวหงายขึ้นยกเท้าเตะฟูชิ ฟูชิปัดไว้ เอาเชือกมัดไว้อย่างรวดเร็ว ฟูชิทุบที่ท้ายทอยพิรุณสลบไป ฟูชิพาเขาไปที่รถ

..........ที่โกดัง โจพร้อมด้วยกำลังตำรวจซุ่มอยู่
"ตี 1 แล้ว ไม่เห็นมีวี่แววเลย หรือสายเราจะพลาด" ตำรวจนายหนึ่งพูด

"ไม่น่าพลาด นี่ผู้กองก็ยังไม่มา เอางี้ คุณ3 คนเข้าไปดูลาดเลาก่อน" โจสั่ง

ตำรวจ 3 นาย วิ่งไปที่โกดัง ไม่เห็นผิดสังเกตจึงเปิดประตูเข้าไป มีลังตั้งอยู่ 3 ลัง ทั้งสามเปิดลังออก ต้องตกใจจนตาค้างเมื่อเห็นระเบิดเวลา วินาทีเดียวระเบิดดังสนั่น ตำรวจ 3 นายลอยละลิ่วเสียชีวิตทันที โจและตำรวจด้านนอก รู้แล้วว่าโดนหักหลัง จังหวะนั้นฟูชิปรากฎขึ้นที่นั่น ตำรวจทั้งหมดเล็งปืนไปที่ฟูชิ
"คุณเป็นใคร" โจถามพร้อมกับเล็งปืนไปที่ฟูชิ
"ยกมือชึ้น" ตำรวจนายหนึ่งสั่งแล้วเดินเข้าไปหาฟูชิ ทันใดนั้น ฟูชิจับข้อมือของตำรวจนายนั้น ชูขึ้นบิดข้อมือจนปืนหล่นลง นายตำรวจคิดจะตีเข่าฟูชิ ฟูชิพลิกตัวหลบ แล้วถีบตำรวจนายนั้นกระเด็นออกไป ทุกคนลั่นไก แต่ปืนไม่ทำงาน ทุกคนทำหน้างง

"โกดังไกลจากที่นี่ 2 กม. ที่นั่นมีสิ่งที่คุณต้องการ" ฟูชิบอก แล้ววิ่งกระโดดขึ้นบนหลังคารถ ถีบตัวลอยออกไป

โจสั่งให้ทุกคนเตรียมตัวไปที่นั่น

พิรุณฟื้นจากสลบ มองดูนาฬิกา ซึ่งเวลาล่วงเลย ตี 1 ไปแล้ว จึงโทรหาโจ
"เป็นไงบ้าง โทษที ผมโดนทำร้าย" พิรุณบอกขระที่เอามือนวดต้นคอเบา ๆ

โจรายงานเหตุการณ์ให้ฟัง แล้วบอกว่ากำลังจะไปที่นั่น แต่ที่พิรุณสงสัยชายชุดดำที่มาบอกเขาเป็นใคร ใช่คนเดียวกันกับที่พบเขาหรือไม่

ตำรวจซุ่มอยู่ใกล้ ๆ โกดังที่ฟูชิบอก พิรุณรุดมาถึงพอดี
"แน่ใจนะว่าที่นี่" พิรุณถามโจ

"มีที่นี่ที่เดียว ที่ห่างจากโกดังเก่า 2 กม." โจมั่นใจ
"เราจะเชื่อได้ยังไงว่าที่นี่ไม่มีระเบิดอีก มันอาจจะเป็นกลลวงก็ได้" พิรุณไม่มั่นใจ

"เอางี้ ผมจะเข้าไปก่อน 5 นาทีไม่ออกมาคุณตามไปสมทบได้เลย" พิรุณสั่งทุกคน

"ผมไปด้วยครับ ผู้กอง" โจขอตามลูกพี่ไปด้วย ทั้งคู่วิ่งเข้าไปใกล้กับโกดัง ได้ยินเสียงคนร้ายสนทนากัน

"ดีนะที่คุณตะวัน เขามีแผนให้เรามาที่นี่ ระเบิดที่โน่นซะกระจุยเลย"คนร้ายนายหนึ่งทำสีหน้าสะใจ

"เอาละ เสร็จแล้วขนออกไปได้เลย" อีกคนหนึ่งสั่ง ยาบ้าทั้งหมดซุกซ่อนอยู่ในลังที่บรรจุของเก่าไว้ด้านบน คนร้ายทั้งหมดยกขึ้นรถ พิรุณและโจแสดงตัวขึ้น ยิงปะทะกัน ขณะเดียวกันที่รถบรรทุกของวิ่งออกไปจากที่นั่น
พิรุณและโจวิ่งตามออกไป สักพักหนึ่งรถคันดังกล่าวระเบิดดังสนั่น ไฟพวยพุ่ง ไม่น่าที่จะเหลือใครสักคน

"ทำไมมันระเบิดละครับ" "หรือมีการหักหลังกัน" โจได้แต่สงสัยพร้อมกับป้อนคำถาม

"คงมีมากกว่าที่เราคิด แต่ที่สำคัญ ผมต้องรู้ให้ได้ว่า ตะวันที่เขาพูดถึงคือใคร และคนชุดดำคนเดียวกันหรือเปล่า เขามีจุดประสงค์อะไร" พิรุณรู้ว่าชายชุดดำที่จับเขาไว้ เพราะไม่ต้องการให้พิรุณไปที่โกดังที่ระเบิดขึ้น แต่ก็งงว่าเขาทำอย่างนั้นทำไม

---------------
ที่บ้านของเทวา เหมราชและฤทธิ์ เข้ารายงานเทวาถึงการระเบิดรถขนยา เทวาโมโหมากถึงกับตบหน้าลุกน้องทั้งสองคน ว่าทำงานไม่ได้เรื่อง ทว่าในเวลานั้นพิสุทธิ์แอบฟังอยู่ จึงรู้ถึงการสนทนาว่า พ่อของเขาเป็นพ่อค้ายาบ้ารายใหญ่ เขารู้สึกเสียใจที่สุด

เหมราชแนะว่าจะจัดการขั้นเด็ดขาดกับพิรุณ โดยจับน้องสาวและเชษ เด็กในอุปการะ เป็นตัวประกัน เรียกค่าไถ่ แล้วฆ่าพิรุณเสีย พิสุทธิ์ได้ฟังรายละเอียดต่าง ๆ จนหมดสิ้น เมื่อเหมราชและฤทธิ์ จากไป พิสุทธิ์เดินเข้าไปหาผู้เป็นพ่อ

"พ่อ ทำไมพ่อต้องค้ายา พ่อรู้ไหม๊ครับมันมีโทษร้ายแรงมาก พ่อทำทำไม ผมไม่นึกเลยว่าพ่อจะทำอย่างนี้ได้ ที่เด็ก ๆ ติดยากันงอมทั้งบ้านทั้งเมือง ส่งวนหนึ่งมากจากพ่อ แล้วถ้าผมเกิดติดยา พ่อจะทำยังไง พ่อเสียใจไหม๊"

พิสุทธิ์พูดอย่างคับแค้นใจ เขาไม่ชอบเลย ที่ต้องมารับรู้เรื่องอย่างนี้ เขาเคยคิดว่าพ่อเขาเป็นนักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ แต่วันนี้ทุกอย่างทำให้เขาเสียใจ เทวาได้แต่ฟังไม่โต้ตอบ

"พ่อไม่เห็นเหรอครับ ปัญหาที่เกิดขึ้นตอนนี้ คือปัญหาที่เกิดจากพ่อ พ่อขายให้พวกเขา "

"มันโง่เอง ใครใช้ให้มันเสพ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่ามันมีพิษสงร้ายแรงแค่ไหน ช่วยไม่ได้" เทวาตอบอย่างโมโห

"พ่อพูดยังงี้ไม่ได้ พ่อเป็นคนค้า พ่อเป็นคนทำลายพวกเขา พ่อทำลายสังคม ทำลายชาติ ผมเกลียดพ่อ ผมไม่คิดว่าชีวิตของผมจะมายุ่งเกี่ยวเรื่องอย่างนี้" พิสุทธิ์ร้องไห้โฮ

"แกไม่ต้องสนใจฉัน ฉันให้เงินแก ฉันปรนเปรอแกแค่ไหน แกมันสบาย ฉันทำทุกอย่างเเพื่อครอบครัว เพื่อแก"
เทวากระชากเสียงหนักขึ้น

"ผมไม่ต้องการ ผมไม่ต้องการเงินสกปรกนั่น ผมไม่มีพ่อที่โหดร้ายอย่างนี้"
เทวาเงื้อมือตบพิสุทธิ์ถลาไป ปากแตกเลือกระจาย

"ถ้าแกไม่ต้องการเงินสกปรกนี่ ไปเลย ถ้าแกมีปัญญาเลี้ยงตัวเองรอด ไปซะไอ้ลูกชั่ว" เทวาตวาด


โดย : เทพเบญจา
เมื่อเวลา : วันอังคาร ที่ 15 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 23 : 58 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook