บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]

[ ปิด ] ⇛ หน้าบ้าน ⇛ ห้องสมุด ⇛ ห้องร้อยบุปผา ⇛ ห้องนิจนิรันดร์ ⇛ หอพระไตร ⇛ สะพายเป้ แบกกล้อง ท่องโลก ⇛ ชุมนุมจอมยุทธ ⇛ e-book ⇛ สมุดเยี่ยม

ค้นหาข้อมูลจากบ้านจอมยุทธ คลิก!

         หากสมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจากการอ่านและขยะทางความคิด บางสิ่งบางอย่าง ความทรงจำ ความรู้สึกดีๆ อาจจะกำลังละลายหายไป การเขียนถือเป็นการจัดระเบียงความคิด เก็บกวาดแต่งแต้มจินตนาการ ที่รกร้างกระจัดกระจายให้เป็นที่เป็นทาง : จอมยุทธ แห่งบ้านจอมยุทธ กล่าว

มุมนักเขียน

กรุงงานเขียนเก่า 4

กรุงงานเขียนเก่า 1
กรุงงานเขียนเก่า 2
กรุงงานเขียนเก่า 3
กรุงงานเขียนเก่า 4
กรุงงานเขียนเก่า 5
<

>> รักพันธ์บ้า

เรื่อง : รักพันธ์บ้า

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วนานมากจนจะจำไม่ได้แล้ว มีดาวดวงหนึ่งชื่อว่า ดาวโนชูการ์มีเจ้าชายผู้หล่อลากดินอยู่รูปหนึ่งชื่อว่าเจ้าชายออมเลต ความหล่อ ที่กระฉ่อนโลก ความโหด ความฉด และสติปัญญานั้นเป็นที่เลื่องลือ กระบือควายมาก


ถึงแม้ว่า พระองค์จะทรงพระโบ๊ะอยู่หน้ากระจกเป็นเวลานาน แต่พระองค์ก็ไม่เคยทรงลืมเหล่าราษฎรตาตุ่มดำๆของพระองค์เลยแม่แต่น้อย

แล้ววันนึงหม่อมพ่อของเจ้าชายก็มีคำสั่งว่าให้เจ้าชายออกไปตามหาคนที่จะร่วมหอลงโลงเดียวกันมาให้ได้ โดยเป้าหมายแรกเอาแค่ดาวเพื่อนบ้านนี่ก็พอ ซี่งมันทำให้เจ้าชายออมเลตนั้นทรงพระSad เป็นที่ยิ่งเลยตัดสินใจหอบผ้าหอบผ่อน ขนอุปกรณ์เสริมความหล่อทุกชนิดและได้สั่งให้หมาดเล็กจำนวนกว่าครึ่งร้อยหนีตามพระองค์ออกจากวังไป


พระองค์กำลังโศกเศร้าโศกาเป็นที่ยิ่งเป็นเหตุให้มหาดเล็กที่เจ้าชายสั่งให้หนีตามมาด้วยนั้นโสกยิ่งกว่า ด้วยว่าหม่อมพ่อของเจ้าชายได้ออกหมายจับไปทั่วทั้งดาวโนชูการ์เรียบร้อยแล้ว

แต่ถึงกระนั้นเจ้าชายก็ไม่ลืมที่จะส่งเสริมความหล่อให้ตัวเองด้วยการโบกแป้งแล้วตามด้วยครีมที่ผสมสมุนไพรแจ่มจันทร์เข้าไปด้วย


เนื่องจากพระองค์ทรงลืมเพราะความฉลาดแรงสูงกว่า 1 แสนโว้ โว้ เย่ที่จะหนีออกจากวังมาว่าไม่ได้ขนเอา sun block มาด้วย เลย ได้แต่นั่งโบกให้หนากะว่าแดดคงจะไม่แทะโลมเล็มเลียไปมากกว่านี้


ส่วนทางมหาราชวังแวร์ซายสุดเวอร์นั้นก็มิได้นิ่งนอนใจเรื่องที่เจ้าชายออมเลตทรงพระหนีออกไปจากที่คุ้มกะลาเศียรแต่อย่างใด จึงมีการจัดยามที่มีเวรมีกรรมให้ออกสืบเสาะตามล่าหาเบาะแสเพื่อที่จะไปทรงพระกระชากเศียรเจ้าชายออมเลตกลับมาตามคำสั่งของหม่อมพ่อเจ้าชาย


ส่วนทางเจ้าชายออมเลตนั้นเมื่อเริ่มทำใจได้เพราะถูกมหาดเล็กพูดปลอบประโลมมาตลอด 3 ชั่วโมง


"ว่าพระองค์จะทรงsad ไปทำแย๊อะไร ในเมื่อพระองค์ออกจะงอม และหล่อเริ่ดขนาดนี้ ทรงรีบๆกลับไปเษกกะแม่นางคนใดคนนึงเถอะ พระองค์จะได้ไม่ลำบาก แล้วนี่พระองค์ทรงสำเหนียกบ้างหรือปล่าวว่า ถ้า
พระองค์ออกมาตะเเร็ดแต๊ดแต๋ตากแดดนานๆแบนี้ ตัวมันจะดำ จะไม่บริสุทธิ์ เหมือนสาวพรมจรรย์ถูกช่วงชิงของมีค่า เหมือนภราดรที่ถูกเขี่ยตกรอบแรก แล้วแบบนี้สุนัขที่ไหนมันจะมาทรงพระเอาพระองค์พะยะฮ้า"

ว่าแล้วก้เอาซะเลยด้วยความที่ว่าหนีตามกันมานานพอที่จะหนิดหนมอมหนังกันได้แล้วเลยขึ้นไปที่พระที่นั่ง แล้วหยิบน้ำชามาจิบๆ กลั่วปากก่อนจะบ้วนลงถ้วยไปตามเดิมเพื่อเป็นการผูกสัมพันธ์


"มันก็จริงของเจ้า แต่ว่าเรา ..."


เจ้าชายทรงพระอึ่งไปก่อนจะพูดออกมาว่า
- เรานี้หล่อลากดินแล้วหรือไร ใยอิสตรีเหล่านั้นไซร้ ชอบมา รังควาน - โอ้ว แม่เจ้า นี่คือคำพูดของผู้สูงศักดิ์หรือเนี่ยมาเป็นกลอนเป็นลูกบิดไปเชียว


แต่ด้วยความที่ว่ามหาดเล็กเป็นที่ทำหน้าที่สนองพระบาท รองรับพระอารมณ์ที่ขึ้นๆลงๆไม่แน่นอนนั้นต้องรู้เท่านั้นเลยโต้ตอบกลับไปอย่างไวว่องว่า


-ดูก่อนเจ้าชายออมเลต ท่านเหมือนเป็ดว่ายน้ำเป็นหนักหนา ความหล่อเริ่ด เชิดหยิ่งเยี่ยงพญา แต่ซวยว่าเกิดมาเป็นเจ้าชาย – เท่านั้นยังไม่พอเจ้าชายออมเลตจะกลัวน้อยหน้าหมาตัวเล็กๆ( ลืมบอกไปว่าเจ้าชายเป็นลูกครึ่ง ครึ่งดาวโนชูการ์ และครึ่งดาวต่าวชาติ ฟังภาษาท้องถิ่นไม่ค่อยแข็งแรงแต่กระแดะจะพูด) เลยร่ายต่อไปว่า


- เรานี้เป็นถึงเจ้าชาย ยิ่งยง ทรนงยงยิ่ง ยิ่งหญ่าย ยังอยู่ได้ยวบยาบ ย่ามใจ ใยจึงเป็นเจ้าชายย่อนย้วย –
พูดไปก็sadไป น้ำตาไหลพรากอาบสอง cheak ชีคที่เคยดูดีมีเลือดผาด ที่ถูกดบ๊ะด้วยแป้งผสมผงฟูที่ช่วยให้หน้าเด้งดึ๋งนั้นได้ละลายมาถึงพุงเรียบร้อยแล้ว แต่ทันใดนั้นหลังพุ่มไม้ก็มีเสียงประหลาดเกิดขึ้น สร้างความตระหนกตกพระทัยให้เจ้าชายเป็นอย่างมาก แต่ด้วย สปีริต เจ้าชายหันไปคว้าก้อนหินมาหนึ่งก้อน แล้วพูดขู่กรรโชกไปว่า


– เจ้าจงออกมาบัดเดี๋ยวนี้มิฉะนั้นเรา......เราจะเอาหินทุ่มใส่กบาลตัวเองเดี๋ยวนี้-

ฉับพลันก็มีรางหนึ่งโผล่ออกมาจากป่าดงพงไพร ประหนึ่งว่าอดรนทนฟังมานานก็ไม่แน่ใจเลยออกมายืนจังก้า เสื้อผ้าขาดวิ่นเหมือนไปโดนอะไร หัวฟูฟ่องยังกะซาไก สีผิวงี้ดำเป็นมันละเลื่อม น้ำเสียงงี้กังวานใสยังกะกลองโบราณแถมยังทะลึ่งพรวด มาต่อหน้าเจ้าชาย ทำให้เจ้าชายทรงพระวีนแตก เสียจริตไปเล็กน้อย ด้วยความที่ว่าตั้งแต่เบิกพระเนตรมาเพิ่งเคยทรงพระเห็นของประหลาดแบบนี้


- ลื๊อเปงอาราย อาหน้าขาว ร้องโวยวายทามมาย

มันพูดได้ด้วยพะยะฮ้าฝ่าบาท อย่าทรงพระตกใจมากไปเลยนะพะยะฮ้า


-งั้นรึ เราจะลองสปีคกับมันดูเองนะ เอาล่า Are you Human ?


- อารายว๊าหิ้วแมนๆ ฟังไม่ล่ายสับเลย แสดงว่าเป๋นคนมาจากที่อื่นช่ายม๊าย ดีละงั้นก็ตายซะเถอะ


พูดจบก็ยกเอ็ม 16 ขึ้นกราดยิง
ปุปุปุปุปุปุปุปุปุ อึอึอึอึออึ กึกึกึกึกึกึก
เจ้าชายทรงพระกระโดดหลบไปทางปีกซ้าย แล้วทรงค่อยๆเด็ดป่ายมาทางขวา แล้วพระองค์ก็ทรงพระสั่งรบ โดยสั่งให้กองหลังส่งลูกไป จ่ายไปหน้าประตู แล้วสั่งกองกลางถ่วงเวลาอีนังนั้นไว้แล้วสั่งกองหน้า 2 ตัวยิง...

รุกฆาต! เย้ ในที่สุดเราก็ล้มคิงฝั่งโน้นได้แล้ว เอาละกระดานนี้เราเป็นฝ่ายชนะ ไอ้เสือ ถอย.....


แต่สถานการณ์ชักจะไม่เข้าเค้าในเมื่ออีกฝ่ายยังคงลุกขึ้นมายินได้ใหม่ด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่ากำลังจี๊ดอย่างแรง น้ำลายฟูมปากแล้วกำลังก้าวเท้าเข้ามาข้างหน้าอย่างช้าๆๆๆๆแล้ว.....

โปรดติดตามตอนต่อไป..........


โดย : perchea
เมื่อเวลา : วันจันทร์ ที่ 21 ส.ค. ปี 2006 [ เวลา 13 : 56 ]

         ร้อยบุปผาผลิบานอยู่ที่ไหนสักแห่งบนโลกนี้ แล้วโรยราร่วงไป ความฝันของเด็กน้อยตกหล่นเกลื่อนกลาด งานเขียนมากมายถูกปฎิเสธจากระบบการตลาด จะด้วยอะไรก็ตามที นั่นย่อมไม่ได้หมายความว่ามันจะไร้คุณค่า หรือต่ำต้อยด้อยวาสนา และทีนี่...ก็มิใช่สุสานหรือร้างไร้ผู้คน

บ้านจอมยุทธ [เมนูหลัก]


บ้านจอมยุทธ : สร้างเมื่อ สิงหาคม 2543 วิธีใช้: อ่านเพื่อประเทืองปัญญา สรรพคุณ : แก้โง่คำแนะนำ : ควรเก็บไว้ใน Favorite หรือ ตั้งเป็นหน้าแรก | วัตถุประสงค์ |นโยบายความเป็นส่วนตัว | ติดต่อเว็บมาสเตอร์ : baanjomyut@yahoo.com : facebook